Τμηματική παραχώρηση  δραστηριοτήτων  σε περισσότερους  του ενός επενδυτές  και όχι την εν συνόλω  παραχώρηση με σκοπό  τη διατήρηση της ισονομίας  και της ανταγωνιστικότητας  των λιμενικών  χρεώσεων ζητά ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων  με επιστολή του κ Υπουργό Ναυτιλίας παρεμβαίνοντας  στο σχέδιο νόμου  για τα δέκα λιμάνια  του Ελληνικού Δημοσίου


           
Του Δημήτρη Στεργίου

Όταν ο Μίνως Ζομπανάκης έπεισε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να απορρίψει το τρομακτικό πακέτο μέτρων τον Αύγουστο του 1992

Κων. Μητσοτάκης: « Κύριε Στεργίου, στη δραματική σχετική συζήτηση για το θέμα αυτό μερικά στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδος μού παρουσίασαν ένα πακέτο μέτρων που κι εγώ … τρόμαξα! Ήταν ακόμα πιο σκληρό. Και, φυσικά, το απέρριψα χωρίς άλλη συζήτηση»



Η σημερινή άρχουσα τάξη ζει σε μια φούσκα και αρκείται σε συζητήσεις, χωρίς να εξετάζει ποια είναι τα συστατικά της κρίσης.

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Όταν το 1843 ο Βρετανός πιλοποιός Τζέιμς Ουίλσον ίδρυσε το διάσημο σήμερα περιοδικό «The Economist», πίστευε βαθύτατα ότι η ελευθερία και η συναφής με αυτήν δημιουργία ήταν κινητήρια δύναμη για πρόοδο και ευημερία. Είχε δε υποσχεθεί ότι θα τάσσεται με την πλευρά της ευφυΐας, γιατί αυτή είναι που οδηγεί προς τα εμπρός, παρά τη λυσσώδη μάχη εναντίον της από τις δυνάμεις της άγνοιας και της αμάθειας.

 

Γράφει ο Αντώνης Ζαΐρης

Στον απόηχο της κατάθεσης του προϋπολογισμού 2019 στο νομοθετικό σώμα της Βουλής αξίζει να αποτιμηθούν κάποια από τα μακροοικονομικά μεγέθη  της χρονιάς που πέρασε με μικροσκοπικές ωστόσο επιπτώσεις στο σύνολο της οικονομίας.



Γράφει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης

Με νέους μύθους στο πεδίο της  εξωτερικής πολιτικής ξεκίνησε το2019.Από πού προέρχεται η μεγαλύτερη απειλή ασφάλειας για την Ελλάδα είναι γνωστό. Από την Τουρκία. Τι κάνει όμως η Ελλάδα για να ελαχιστοποιήσει (ή και να ακυρώσει) την απειλή αυτή; Σχεδόν τίποτα το πολιτικά και μακροχρόνια   σημαντικό.  Ή μάλλον  το αντίθετο, προβαίνει σε μια σειρά από ενέργειες χωρίς στρατηγική σκέψη βάθους που μάλλον  οξύνουν την απειλή και συντείνουν στη διαχρονική επιβίωσή της. Και παράλληλα  καλλιεργεί μύθους για δήθεν “νέους ρόλους” που αναλαμβάνει , μύθους που κινδυνεύει να πιστέψει και η ίδια με εξόχως ζημιογόνες συνέπειες. Και το πολιτικό σύστημα συνολικά μάλλον αδιαφορεί. Τρείς  είναι οι τελευταίοι μύθοι.