Στα  τέλη Νοεμβρίου δημοσιεύσαμε  το άρθρο του κ. Λάμπρου Γ. Ροϊλού :Συντ δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω-συγγραφέα-ερευνητή, με τίτλο : Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΗΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ… Όλα δείχνουν πως η εν λόγω ανάρτηση ταυτίζεται με τις  θέσεις του Παναγιώτατου, ο οποίος  έλαβε υπ’ όψιν τις θέσεις του άρθρου ή τουλάχιστον οι θέσεις που εξέφρασε δημόσια πρόσφατα, ταυτίζονται στα σημεία που θίγει το  άρθρο.

Τη διαφωνία του για συγκεκριμένα σημεία που περιλαμβάνονται στη συζήτηση της συνταγματικής αναθεώρησης στην Ελλάδα -ιδίως δε για την προτεινόμενη μεταβολή της εργασιακής σχέσης του κλήρου με την Πολιτεία- εκφράζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο με ανακοίνωση του.

Είχε προηγηθεί συνάντηση του Παναγιώτατου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου με την Συνοδική Αντιπροσωπεία της Κρήτης που αποτελούταν απο μητροπολίτες, κληρικούς και νομικούς της ημιαυτόνομης εκκλησίας της Κρήτης.



Του Γιώργου Κράλογλου

Εάν δεν έχει συνωμοτήσει το σύμπαν, να αποτραπεί η ανόρθωση της οικονομίας μας..., καλά θα κάνουμε να αναζητήσουμε το γιατί μας αποφεύγουν οι πάντες.

Και ας ξεκινήσουμε σημειώνοντας τη διπλωματική γλώσσα, των θεμελιακών στηριγμάτων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα. Με άλλα λόγια, τα εκπορευόμενα... από Ουάσιγκτον, Βερολίνο και Παρίσι ως "...παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του..." με τη μορφή ύμνων συμπαθείας... προς τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό και τον ηρωισμό του... στην κρίση, μαζί με άλλα παρομοίως ευτράπελα...



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Α​​ν ο Κουφοντίνας είχε εργασθεί ως εκτελεστής μιας απλής εγκληματικής οργάνωσης, όπως η Κόζα Νόστρα ή η Kαμόρα, μιας απ’ αυτές που δεν σκοτώνουν επειδή έχουν ανθρώπινα ιδανικά σαν τη «17 Νοέμβρη», είναι βέβαιο πως δεν θα κυκλοφορούσε με τέτοια χαλαρότητα στο κέντρο της πρωτεύουσας. Θα φοβόταν πολύ απλά την εκδίκηση των συγγενών, φίλων ή συντρόφων των θυμάτων του.



Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα του τίτλου, πρέπει να είναι σε θέση να ορίσει τι είναι ο κεντροαριστερός ψηφοφόρος. Και για να μην μπλέξουμε με διάφορα κριτήρια, ας ακολουθήσουμε ένα και ασφαλές. Είναι ο ψηφοφόρος ο οποίος, από το 1981 και μετά, ψήφιζε σταθερά το ΠΑΣΟΚ σε όλες τις εκδοχές και με όλες τις ηγεσίες του. Προσοχή, σ’ αυτήν την κατηγορία δεν εντάσσουμε τους περιστασιακούς ή περιφερόμενους ή κυμαινόμενους ψηφοφόρους, αυτοί πάνε πότε στη μία και πότε στην άλλη πλευρά, πάνε «με το γκουβέρνο». Μιλάμε για την σταθερή εκλογική βάση, η οποία έδωσε, για τελευταία φορά το 2009, την εκλογική νίκη στο ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου.



Γράφει ο Θόδωρος Σκυλακάκης

Κάθε δημοκρατικός άνθρωπος ξέρει ότι η εξουσία είναι εφήμερη και προσωρινή. Κάθε ολοκληρωτικό κόμμα ονειρεύεται την «πραγματική εξουσία», που είναι μόνιμη και ανεξέλεγκτη. Φασίστες, ναζί και κομμουνιστές την έκαναν πράξη στο μεσοπόλεμο και την απήλαυσαν προσωρινά μέχρι να τους ξεβράσει η ιστορία. Στη σημερινή Ελλάδα, στο κόμμα που θαυμάζει τους Μαδούρους, κάποιοι την ονειρεύονται και δημοσίως. Η σύζυγος του πρωθυπουργού το εξομολογήθηκε εκ βαθέων. Ακολούθησε ο Πολάκης που εδώ και μήνες είπε στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κανέναν φυλακή» αφού σταματήσουμε «την υψηλή κουλτούρα» αλλιώς «δεν παίρνουμε πραγματική εξουσία».