Του Χρήστου Χωμενίδη

Στις 2 Μαΐου 1945, δυο φαντάροι σκαρφάλωσαν σε ένα τεράστιο μισογκρεμισμένο κτήριο και στερέωσαν στον εξώστη του ένα κοντάρι με ένα κόκκινο πανί, ραμμένο όπως-όπως από τρία τραπεζομάντηλα. Ένας πολεμικός φωτορεπόρτερ ονόματι Γεβγένι Χαλντέι τους απαθανάτισε. Το στιγμιότυπο τυπώθηκε σε εκατομμύρια αντίτυπα, δημοσιεύτηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Το μήνυμα ήταν εκκωφαντικό, δοξαστικό. Η σοβιετική σημαία κυμάτιζε στο Ράιχστανγκ. Το Βερολίνο είχε καταληφθεί. Ο ναζισμός είχε ηττηθεί στην καρδιά του.


Στο ερώτημα αν ο φασισμός, ο ναζισμός και ο κομμουνισμός είναι «παρόμοιες» ιδεολογίες και απορρέοντα συστήματα, η απάντηση είναι: ναι και όχι.

Σώτη Τριανταφύλλου

Η Σώτη Τριανταφυλλου γράφει για το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «για την ευρωπαϊκή μνήμη για το μέλλον της Ευρώπης» και τις αντιδράσεις που προκάλεσε


Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος


Μα πώς είναι δυνατόν, μια χώρα δέκα εκατομμυρίων να μην μπορεί να απορροφήσει εκατό χιλιάδες πρόσφυγες ή μετανάστες; Πείτε τους όπως θέλετε. Δώδεκα χιλιάδες στη Μόρια; Σιγά το δύσκολο.



Τι είναι «πολύ-πολιτισμικότητα»; Είναι καλό ή κακό για μια κοινωνία;
Και τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε με «έξωθεν καταναγκασμό» να μετατρέψουμε μια κοινωνία σε «πολύ-πολιτισμική»;
Του Θανάση Κ.



Είναι αναγκαία η Θρησκεία στην κοινωνία και πως συνδέεται με την Παιδεία;
                 
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

 Η τελευταία απόφαση του ΣτΕ για την παιδεία, τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της κοινωνίας, όπως xτην είχε διαμορθώσει η μέχρι πρότινος λεγόμενη ηγεμονία της αριστεράς. Μια ηγεμονία η οποία ευελπιστούμε να έχει αποδυναμωθεί σε βαθμό που να μην δύναται να στρεβλώσει πλέον την κοινωνία μας. Το επισημαίνω τούτο διότι η αριστερά, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, πίστευε ότι αν εφαρμοστούν οι ιδέες της θα έχουμε μια καλύτερη κοινωνία.