Βγαίνουν διάφοροι αδαείς – του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά όχι μόνο – και ισχυρίζονται, ότι οποιοσδήποτε μπαίνει παράνομα στη χώρα και ισχυρίζεται ότι είναι «πρόσφυγας», δικαιούται – από αυτό και μόνο – να του αναγνωριστεί αυτή η ιδιότητα και επίσημα…
Κι ότι εμείς, υποτίθεται, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς

Λένε ψέματα!

Του Θανάση Κ.



Πως από τον μεγαλύτερο και πιο εγκληματικό λιμό της δεκαετίας του 1950, η Κίνα έφθασε σήμερα να έχει 10.000 δολλάρια κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα και περί τα 30 εκατομμύρια πολίτες της με εισοδηματα άνω του ενός εκατομμυρίου δολλαρίων το χρόνο.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Όταν ο Μάο εξέπνευσε, του Σεπτέμβριο του 1976, ήταν στην πραγματικότητα νεκρός - εννοείται πολιτικά - από καιρό. Αυτό φανερώνουν οι περιορισμένες αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις στην αναγγελία του θανάτου του, καθώς και η ανικανότητα του να διασφαλίσει τη διαδοχή του: οι Τέσσερις, με τους οποίους ήταν ιδεολογικά συγγενής, ρίχτηκαν στη φυλακή σε διάστημα μικρότερο του ενός μηνός μετά το θάνατο του.



Δημοκρατία σημαίνει ότι όλοι παίζουν με ίσους όρους.  Υπάρχουν δικαιώματα για όλους.Υπάρχουν και υποχρεώσεις – αλλά και περιορισμοί – που ισχύουν επίσης για όλους…
Και οι κανόνες εφαρμόζονται το ίδιο σε όλες τις πλευρές…

Αν δεν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, τότε η δημοκρατία είναι στρεβλή και η στρέβλωση πρέπει να απαλειφθεί ΑΜΕΣΩΣ…

Του Θανάση Κ.
Εμείς εδώ έχουμε πολλές στρεβλώσεις.

 

Γράφει ο Πάνος Αργυρόπουλος

Χρυσές και χιλιοδοξασμενες είναι οι σελίδες της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας από την ίδρυση της το 1911 έως σήμερα.
Σε κάθε κάλεσμα του Έθνους αλλά και στους καιρούς της ειρήνης τα εκλεκτά παιδιά της οι Αετοί της έχουν δώσει ποταμούς αίματος και έχουν την δική τους ξεχωριστή θέση στο Πάνθεο των Ελλήνων Ηρώων προστατεύοντας τους Ελληνικούς ουρανούς !!




Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο καπιταλισμός δεν είναι μια ιδεολογία, αλλά ένας τρόπος παραγωγής. Κατά τον Καρλ Μάρξ, που στον 19ο αιώνα επέβαλε τη λέξη, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο καπιταλισμός, με κύρια γνωρίσματά του την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, την ελεύθερη επιχείρηση, τους μισθωτούς και την επέκταση της παραγωγής, ως σύστημα που μπορούσε να παράγει πλούτο, διαδεχόταν τη δουλεία και τη δουλοπαροικία. Μέσα δε από τις κατά Μαρξ αντιφάσεις του και την επαναστατική του υφή, αναδυόταν μια νέα κοινωνική τάξη, το προλεταριάτο, που θα ήταν και η μήτρα του σοσιαλισμού. Θα κατέληγε δηλαδή ο καπιταλισμός στην αυτοαναίρεσή του, δίνοντας τη θέση του σε μια ιδανική κοινωνία, αυτήν του σοσιαλισμού.