Γράφει ο Νίκος Γκιώνης
Πολιτικός Μηχανικός.

Σε πρώτη ανάγνωση ο λανθάνων διπολισμός ΗΠΑ – Ρωσίας είναι ασύντακτος , επιπόλαιος και γι΄αυτό επικίνδυνος…Ο Τράμπ – μπροστά στην ορατή πιθανότητα να ηττηθεί , όσο η υπόθεση Μπάιντεν ανεβαίνει – έχασε και τα όποια λιγοστά απολειφάδια σκέψης είχε στην προσπάθειά του να υποδυθεί έναν ανεξιχνίαστο ήρωα , αντίθετα με τον Ερντογκάν όπου κυριαρχεί ο σουλτανικός εθνολαϊκισμός…Άλλωστε δια των Κούρδων ο Ερντογκάν αλλάζει τα σύνορα με την Συρία πρός όφελός του και γι΄αυτό και την επέλαση την παρομοιάζει με την Κύπρο του 74 , γι΄αυτό επίσης και είναι σε ρήξη με τον Ακιντζί. Προφανώς και η όποια συριακή ζώνη καταληφθεί θα εποικιστεί βήμα βήμα στην αρχή των τετελεσμένων.



Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο, ότι η Τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία (αυτή τη στιγμή που χαράσσονται αυτές οι γραμμές βρίσκεται σε εξέλιξη) προκλήθηκε από τον Αμερικάνο Πρόεδρο τον Ντ. Τράμπ.



Ο αποβιώσας γόνος της οικογενείας που κάποτε δέσποζε στην ελληνική επιχειρηματική σκηνή, ήταν μια ευγενική και βαθύτατα δημοκρατική προσωπικότητα.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Με τον Φαίδωνα Στράτο (1933-3019) είχαμε γνωριστεί πριν 40 χρόνια ακριβώς και για μια περίοδο είχαμε γόνιμη συνεργασία τόσο στους κόλπους της Ελληνικής Εταιρίας Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ), όσο και στο Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επιμόρφωσης (ΚΠΕΕ).Και στους δύο αυτούς φορείς, ο Φαίδων είχε χρηματίσει με επιτυχία πρόεδρος των Διοικητικών Συμβουλίων τους και είχε συνδέσει το όνομά του με πρωτοποριακές ενέργειες και δράσεις,  που άφησαν το αποτύπωμά τους στην Ελλάδα των δεκαετιών του 1980 και του 1990.

 

Η πιο μεγάλη κούραση έρχεται από τις δουλειές που δεν έχουμε κάνει.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

 

-         Αν δεν ξέρετε τι παρακινεί κάποιον, απλά ρωτήστε τον.

-         Δεν μπορείτε να παρακινήσετε κανέναν αν πρώτα δεν καταλάβετε τι παρακινεί εσάς τον ίδιο.


Δεν είναι λίγοι πλέον οι οικονομολόγοι αλλά μαζί τους και ο «Economist» που πιστευουν ότι ο πληθωρισμός ως οικονομικός δείκτης χάνει την σημασία του.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

«Κάποτε ο πληθωρισμός ήταν το μαστίγιο της παγκόσμιας οικονομίας και η συμφορά των Αμερικανών προέδρων», γράφει ο «Economist» στο τελευταίο αφιέρωμά του, όπου κάνει λόγο για έναν από αυτούς τους παράξενους κανόνες της διεθνούς οικονομικής πραγματικότητας,που είναι ο σχεδόν ανύπαρκτος πληθωρισμός και η πολιτικοποίηση. των Κεντρικών τραπεζών.