Οι λανθασμένες θεωρήσεις του παρελθόντος, τα success stories και οι ευκαιρίες εκμετάλλευσης της ψηφιακής επανάστασης και των νέων τεχνολογιών. Γράφει ο Δ. Βέργαδος.

Ένα από τα πιο εμβληματικά βιβλία, ίσως το κορυφαίο του Ερικ φόν Ντένικεν, ο οποίος με πάθος ασχολήθηκε με τους αρχαίους πολιτισμούς των Ίνκας και Μάγιας, είχε τον ευρηματικό τίτλο: «Αναμνήσεις από το μέλλον». Το βιβλίο που κυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ρηγμάτωσε την αντίληψη περί της γραμμικότητας στην ανθρώπινη εξέλιξη και δράση, με βάση την επιτόπια έρευνα και την τολμηρή ανάγνωση των δεδομένων.


του Γιάννη Καρούζου, (δικηγόρος- εργατολόγος)


Τη 13η θέση ανάμεσα στις 21 χώρες της ΕΕ που έχουν κατώτατο μισθό καταλαμβάνει η Ελλάδα, αν υπολογιστούν οι μονάδες αγοραστικής δύναμης. Τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ξεκάθαρα πως η ΕΕ χωρίζεται σε δύο ταχύτητες.



Με πρωτοφανή κυνισμό και αναλγησία, η Τουρκία ωθεί προς την Ευρώπη εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων και ικανό αριθμό πρακτόρων της. Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Γνωρίζοντας πολύ καλά με ποιον έχει να κάνει στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και ότι ψοφάει να επανεκλεγεί πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τα παίζει όλα για όλα.

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Την ίδια ώρα τα σύνορα με Ιταλία εξακολουθούν να είναι ανοικτά. Και κόσμος πηγαινοέρχεται ελεύθερα. Δίχως ελέγχους και μέτρα προστασίας.

Στον βωμό της αφελούς πολιτικής ορθότητας και, ενδεχομένως, της εξυπηρέτησης του κρατισμού, εκτιμώ πως παίχτηκε κορώνα – γράμματα η ασφάλεια της κοινωνίας μας και η ζωή πολλών συνανθρώπων μας.

Τον πιο επιτυχημένο ορισμό της πολιτικής ορθότητας φαίνεται να τον είχε δώσει ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν: «Είναι εφεύρεση διαταραγμένων εγκεφάλων που νομίζουν πως μπορούν να πιάσουν τις ανθρώπινες ακαθαρσίες από την καθαρή τους πλευρά!!». Κάπως έτσι φαίνεται να αντιδρούν και οι Αρχές της χώρας μας στην απειλή του κορωνοϊού.


του Γιάννη Κοτόφωλου*

Η Ευρώπη κινείται σε ένα στρατηγικό σταυροδρόμι, το οποίο καλείται  να προσπεράσει αποφασιστικά για να επιβιώσει στη νέα οικονομική και πολιτική διεθνή τάξη πραγμάτων. Θα είναι η επικείμενη αλλαγή ηγεσίας του CDU μία τέτοιου χαρακτήρα πρόκληση; Θα αποτελέσει, συνεπακόλουθα, η διαδοχή της Μέρκελ στην καγκελαρία, μία νέα ευκαιρία για τη Γερμανία του 21ου αιώνα; Θα απελευθερωθεί από τις δογματικές της αγκυλώσεις και θα μπορέσει να παίξει για πρώτη φορά θετικά τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ευρωπαϊκή ιστορία; Θα πυροδοτήσει ενδεχομένως, κατόπιν όλων αυτών των προσδοκιών, μία άλλη προοπτική για την Ευρώπη που έχει περιπέσει σε τέλμα διαρκείας και αποδυνάμωση μεγάλη; Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σήμερα.