του Αντώνη Τριφύλλη(*)

‘’..πρόκειται για το χρήμα και για την ενότητα της Ευρώπης .. το χρήμα κάνει την Ευρώπη τόσο ελκυστική για τα κράτη που δεν έχουν την οικονομική ισχύ της Γαλλίας ή  της Γερμανίας..’’
 Stefan Kornelius δημοσιογράφος της Sueddeutsche Zeitung
                            
Στην ομιλία τής κ. Μέρκελ πριν ενάμιση χρόνο στο Χάρβαρντ, η απερχόμενη καγκελάριος καταχειροκροτούμενη από χιλιάδες απόφοιτους και ακαδημαϊκούς του Πανεπιστημίου, έδινε την εντύπωση μια απογοητευμένης πολιτικού.


Τα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα τροφοδοτούν τα αντικυβερνητικά αισθήματα. Η ανάκαμψη των αριθμών και η πραγματική εικόνα στη χώρα. Τα ρίσκα που παίρνονται στην εξωτερική πολιτική για να καλυφθούν τα προβλήματα.

Υφέρπων πληθωρισμός, χαμηλή καταναλωτική εμπιστοσύνη, επίμονη ανεργία και συνεχιζόμενη προτίμηση σε σκληρό ξένο νόμισμα αντί της τουρκικής λίρας υπογραμμίζουν τις ευπάθειες της τουρκικής οικονομίας.



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η κυβέρνηση με τις παλινωδίες της στο προσφυγικό, κατάφερε να φέρει απέναντί της, όχι μόνο τους ακραίους, άλλα και τους νουνεχείς πολίτες των ακριτικών νησιών μας. Επίσης πέτυχε να βγάλει εκτός κάδρου τα όσα ανήκουστα και πρωτάκουστα καταγγέλλονται για τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη επί δυναστείας Σύριζα.


Αν η Ελλάδα θέλει να αποφύγει άγονες περιπέτειες,πρέπει να επιδείξει μαζί με την πειθώ και ισχύ.

του Νίκου Χριστοδουλάκη, (*)

Στην Ελλάδα, πολλά και σημαντικά πράγματα δεν λειτουργούν με βάση τις ανάγκες του μέλλοντος αλλά με διαρκή αναφορά στο παρελθόν – και συνήθως μάλιστα σε μια οδυνηρή περίοδο. Επί τρεις σχεδόν δεκαετίες το κράτος μας ήταν «μετεμφυλιακό», ενώ το κοινοβουλευτικό μας σύστημα επί μισό σχεδόν αιώνα ονομάζεται «Μεταπολίτευση». Πιο πρόσφατα, η οικονομική πολιτική της χώρας έχει βαφτιστεί «μετα-μνημονιακή» και κυριαρχείται από την προσπάθεια να ξαναγυρίσουν οι κάθε λογής ρυθμίσεις, νόμοι, κανόνες και επιδόματα που ίσχυαν κατά την ευδαίμονα περίοδο του 2009. Τις προηγούμενες μέρες, που συζητιόταν ο προϋπολογισμός στη Βουλή, επικρατούσε μια μελαγχολική ατμόσφαιρα. Αντί όλα τα κόμματα να μάχονται για το πώς θα γίνουν μεγάλες επενδύσεις και θα δημιουργηθούν μαζικά νέες θέσεις απασχόλησης, οι πολίτες άκουγαν την κυβέρνηση να διαβάζει καταλόγους από παροχές και βοηθήματα και την αντιπολίτευση να τα συγκρίνει με τα δικά της που σωρηδόν μοίραζε προεκλογικά.



Του  Κώστα Χριστίδη   *

        Κρύος ιδρώτας κατέλαβε κάθε εχέφρονα άνθρωπο στο άκουσμα της δήλωσης του κ. Τσίπρα ότι ‘’την δεύτερη φορά Αριστερά θα πρέπει να αναλάβουμε τον έλεγχο και την ευθύνη των αρμών της εξουσίας’’. Ποιοι, όμως, είναι αυτοί οι αρμοί στους οποίους αναφέρεται ο τέως πρωθυπουργός ; Το Σύνταγμά μας, ακριβώς για να προλάβει την συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε έναν φορέα ή σε ένα πρόσωπο, πράγμα που θα δημιουργούσε ‘’ανελεύθερη δημοκρατία’’ τύπου Όρμπαν Ουγγαρίας ή, πολύ χειρότερα, απολυταρχία τύπου Τσάβες Βενεζουέλας ή Κάστρο Κούβας, προβλέπει, έστω και με κάποιες ατέλειες, διάκριση των εξουσιών και, ταυτοχρόνως, θεσμοθετεί ανεξάρτητες αρχές.