Επικίνδυνος ο φόβος της κυβέρνησης απέναντι στις μ εταρρυθμίσεις και το κρίσιμο μεταναστευτικό πρόβλημα,που ήρθε για να μείνει

Του Αντώνη Κεφαλά

Η δεκαετία που πέρασε δεν μας θωράκισε. Μας έκανε πιο ευάλωτους από ποτέ. Η οικονομία στέκει σε σαθρά θεμέλια – τα ίδια ακριβώς που την οδήγησαν στην κρίση των μνημονίων. Το ασφαλιστικό παραμένει ο γόρδιος δεσμός του πολιτικού μας συστήματος και νάρκη στο αναπτυξιακό μας μέλλον.  Στον κοινωνικό διάλογο ο καθένας τυφλά αρπάζεται από τα δικά του κεκτημένα.

Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Το 2010, αμέσως μετά την ουσιαστική χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, πολλοί θυμήθηκαν το «ασφαλιστικό Γιαννίτση», που ατύχησε. Ξεχάσαμε όμως ότι, μετά τη λαϊκή κατακραυγή, η κυβέρνηση έφερε ένα πασάλειμμα ασφαλιστικού, το οποίο, σύμφωνα με τον τότε υπουργό Εργασίας - Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Δημήτρη Ρέππα: «Είναι για όλους θετικό το νέο ασφαλιστικό. Και για τους ασφαλισμένους - εργαζομένους, αφού παράγει σιγουριά και ασφάλεια. Και για την οικονομία και την κοινωνία, αφού ευνοεί τη δημιουργία κλίματος σταθερότητας και εμπιστοσύνης» («Τα Νέα» 8.7.2002).


Του Κώστα Στούπα

1) Η έκρηξη της κινέζικης βόμβας...

Αν τα μέτρα περιορισμού εξάπλωσης της επιδημίας αποτύχουν παταγωδώς στην Κίνα και νοσήσει το 100% του πληθυσμού  της (1,4 δισ.) οι νεκροί θα ξεπερνούσαν τα 27 εκατ.


Σκληρή η μάχη για την προσέλκυση κοινού από τόν μεσαίο χώρο,που έχει πλέον μεγάλο ειδικό βάρος

του Δημήτρη Μαύρου(*)

Ο «μεσαίος/κεντρώος χώρος» συγκεντρώνει όλο και περισσότερο πληθυσμό, μιας και δύσκολα κάποιος θα χαρακτήριζε τον εαυτό του περιχαρακωμένα δεξιό ή αριστερό για πολλούς λόγους. Μετά τη βαθιά κρίση, όλο και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν ότι τα περιχαρακωμένα άκρα δεν μπορούν στην παρούσα συγκυρία να λύσουν τα προβλήματα της Ελλάδας. Η συντριπτική πλειοψηφία αναζητά συναινέσεις, ομοφωνίες, κεντρομόλες δυνάμεις και κοινά οράματα, με στόχο την ιδέα της «μέσης, κοινά αποδεκτής, λύσης».

 

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Σεφέρης και ο Θεοτοκάς είναι οι δύο πνευματικοί ταγοί του «μακρυγιαννισμού». Οπου «μακρυγιαννισμός» είναι η σαρωτική νοοτροπία που κυριάρχησε στην πνευματική μας ζωή, και όχι μόνον, στη μακρά περίοδο της μεταπολίτευσης, η οποία περιλαμβάνει και τη δεκαετία της κρίσης. Τα στοιχεία της είναι ευδιάκριτα: τη λαϊκή αγνότητα την ορίζει η καχυποψία απέναντι στους «ξένους», το αξεπέραστο αίσθημα της αδικίας, η δυσπιστία απέναντι σε πάσης φύσεως λογιότητα –ξένη κι αυτή– και ο από αρχαιοτάτων χρόνων κυρίαρχος της ελληνικής ψυχής, ο θυμός. Οι πληγές του στρατηγού «θύμωναν», κατά την υπέροχη έκφραση, και δεν τον άφηναν σε ησυχία.