Ολόκληρη η υφήλιος βρίσκεται σε ένα είδος κατάστασης πολιορκίας. Από χώρα σε χώρα επεκτείνονται τα μέτρα περιορισμού των πολιτών στα σπίτια τους, το πάγωμα κάθε δραστηριότητας (lockdown) και η ανάγκη εξασφάλισης κρατικής άδειας για την όποια, μικρή ή μεγάλη, μετακίνηση. Υπάρχουν όμως και έντονες εστίες απειθαρχίας κι «αντίστασης».


Του ΘΟΔΩΡΟΥ  ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που προκαλεί ο κορωνοϊός είναι διαφορετική σε ό,τι αφορά τα αίτια και την εξέλιξή της, από κάθε άλλη οικονομική κρίση που έχουμε ζήσει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασικό χαρακτηριστικό της είναι η συμμετρία με την οποίαν πλήττονται οι οικονομίες της Δύσης και η αβεβαιότητα για τον χρόνο λήξης της, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το 2020.


                            
του Γιώργου Παγουλάτου(*)

Χρόνια πριν γίνει πρόεδρος της Κομισιόν, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είχε συνοψίσει το πολιτικό πρόβλημα της Ευρώπης: «Ξέρουμε ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε. Δεν ξέρουμε όμως πώς θα μπορέσουμε να επανεκλεγούμε αφού το κάνουμε». Εκεί βρισκόμαστε πάλι σήμερα.


Έναν πραγματικό φιλελεύθερο,τον ενδιαφέρει πρωτίστως να γίνεται καλά ένας άρρωστος

Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Έχουν ξεσαλώσει οι πάσης φύσεως εχθροί της ελεύθερης αγοράς με αφορμή τα διάφορα κυβερνητικά μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού. Διαβάζουμε μεταξύ άλλων για την «κρατική παρέμβαση που επιστρέφει», για την «ήττα του φιλελευθερισμού», για «τη συνθηκολόγηση της αγοράς» κ.λπ. Θα πρέπει να διευκρινιστεί εξ αρχής, ότι όσοι πανηγυρίζουν είτε βρίσκονται σε απόλυτη ιδεολογική σύγχυση, είτε επιχειρούν με αβάσιμα προπαγανδιστικά επιχειρήματα να παραπλανήσουν τους πολίτες για το τι σημαίνει φιλελευθερισμός. Αντιμάχονται στην ουσία μια φαντασιακή εκδοχή του φιλελευθερισμού, την οποία ποτέ κανένας μεγάλος φιλελεύθερος στοχαστής ή πολιτικός δεν υποστήριξε.



Του  Κώστα Χριστίδη*

      Η προσπάθεια κάθε ατομικής ή συλλογικής οντότητας είναι να κάνει τα σωστά πράγματα με σωστό τρόπο (be both effective and efficient), τόσο σε βραχυπρόθεσμο  όσο και σε μεσομακροπρόθεσμο χρονικό διάστημα. Η διάσταση του χρόνου είναι κρίσιμη. Η σπατάλη πόρων σήμερα μπορεί να  δημιουργεί αίσθημα (προσωρινής) ευφορίας, σε βάρος, όμως, των μελλοντικών δυνατοτήτων να διατηρήσουμε ή και να αυξήσουμε την ευφορία αυτή στο μέλλον.