Θεέ μου, από πού γλιτώσαμε! – tomanifesto.gr

Γράφει ο Ανδρέας Δρυμιώτης

Σε κάποια από τις δύσκολες μέρες και νύχτες που περνάμε, ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα από έναν τρομακτικό εφιάλτη που έβλεπα στον ύπνο μου. Ηταν τόσο ζωντανός που ακόμα και τώρα τον ζω και θυμάμαι κάθε λεπτομέρειά του, που θα σας περιγράψω.

Ζούσα, λοιπόν, στη σημερινή εποχή με τα προβλήματά της, αλλά με κυβέρνηση Σύριζα και Πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα. Είχαν κερδίσει τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 με αυτοδυναμία και έτσι δεν χρειαζόταν κανένα άλλο κόμμα για να σχηματίσουν Κυβέρνηση. Οπως αντιλαμβάνεστε, στην Κυβέρνηση μπήκαν νέα πρόσωπα. Το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής ανέλαβε ο καθηγητής και ιστορικός Αντώνης Λιάκος, το υπουργείο Πολιτισμού ο καλλιτέχνης Σταμάτης Κραουνάκης, το δε υπουργείο Υγείας, ο γιατρός Παύλος Πολάκης και άλλοι που θα τους συναντήσουμε μετά.

Του Richard Branson

Ερ: Αναρωτιέμαι εάν υπάρχουν τρόποι να λειτουργήσει μια επιχειρηματική συνεργασία εάν οι εταίροι δεν συμφωνούν
— Velma Ganassini

Απ: Στις επιχειρήσεις, όπως και στη ζωή, δεν γίνεται να τα έχουμε πάντα καλά με όλους. Ο χειρισμός των διαφορών που ανακύπτουν και το να μένετε ανοιχτοί στις διαφορετικές απόψεις είναι κρίσιμα για την οικοδόμηση μακροχρόνιων επιχειρηματικών συνεργασιών.

Έχοντας εμπειρία άνω των 50 ετών στο επιχειρείν, έχω μάθει ότι ο υγιής διάλογος για τη στρατηγική και την κατεύθυνση είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία μιας επιχείρησης. Γι' αυτό ενθαρρύνω πάντα τους συναδέλφους μου να με αμφισβητούν και να το εκφράζουν ανοιχτά όταν διαφωνούν με κάποιο από τα σχέδια της ομάδας μας. Το παλιό ρητό που λέει ότι "η οικογένεια που τρώει μαζί, μένει μαζί" ισχύει και για τις διαφωνίες σε μια επιχείρηση – μια ομάδα στην οποία ο ένας προκαλεί τον άλλον θα έχει ως αποτέλεσμα να πετύχουν όλοι μαζί. Αυτή ενδεχομένως να ακούγεται ως μια κακή συμβουλή για τους ηγέτες που πιστεύουν ότι οι διοικητικές ομάδες πρέπει να βρίσκονται πάντα σε αρμονία, αλλά εγώ προσωπικά διαφωνώ. Σαφώς και δεν μπορείτε να βρίσκεστε σε μόνιμη διαφωνία με τους ανώτερους συναδέλφους ή τους συνιδρυτές, αλλά η περιστασιακή διαφωνία είναι εποικοδομητική για όλους και βοηθάει στη συγκέντρωση της ομάδας.



Γράφει ο Σάκης Μουμτζής

Οι πολίτες και οι ηγέτες τους αποκαλύπτονται στις κρίσιμες στιγμές. Όταν οι τελευταίοι θα πρέπει να λάβουν τις σωστές αποφάσεις και οι πρώτοι να τις υλοποιήσουν. Να πειθαρχήσουν. Σε αυτές τις στιγμές δείχνουμε όλοι τους πραγματικούς εαυτούς μας. Δείχνουμε το αλληλέγγυο—όσο και να έχει φθαρεί αυτή η λέξη—ή το εγωιστικό μας πρόσωπο.

Με απλά λόγια ή θα βάζουμε τον εαυτό μας πάνω απ΄όλα και η συμπεριφορά μας θα υπακούει σε αυτήν την αντίληψη ή θα συνυπολογίζουμε και τον συνάνθρωπο μας, αυτόν που η χριστιανική θρησκεία αποκαλεί «πλησίον».

Του Θανάση Κ.

 Δώσαμε τα “εύσημα” στην κυβέρνηση, η οποία σε γενικές γραμμές τα πήγε πολύ καλά με την αντιμετώπιση του κορονοϊού, όταν ξέσπασε η κρίση.

Τώρα είναι η ώρα της εγχώριας παραγωγής
Καλούμαστε να λύσουμε μια πολύ δύσκολη εξίσωση, χωρίς τα παλιά «λυσάρια». Είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Η «ευαισθησία» του τουρισμού, η αξιοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου και ο ρόλος των νέων τεχνολογιών.

Γράφει ο Δ. Βέργαδος.

Η ταινία «Μετά την επόμενη μέρα» μάς έχει σημαδέψει. Δεν αναφέρεται στην κρίση της πανδημίας όπως το Contagion, αλλά σε μια προδιαγεγραμμένη κρίση, αυτή της κλιματικής αλλαγής. Το «Μετά την επόμενη μέρα» όχι συμβολικά αλλά πρακτικά, μας αφορά, γιατί η προετοιμασία για αυτήν αποτελεί επείγουσα υποχρέωση.