ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗ

     Η «αόρατος χειρ» αποτελεί το συμβολικό…στέμμα,  την επιτομή κατά μία έννοια της καπιταλιστικής ιδεολογίας και, φυσικά, του νεοφιλελευθερισμού. Με τελευταίο …αποδεικτικό, τον πρόσφατο αφορισμό ενός κατ΄εξοχήν εκφραστή του στη χώρα μας, του Υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων κ. Άδωνη Γεωργιάδη, ότι «η προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς είναι επιζήμια για την οικονομία!» Εννοώντας προφανώς την οικονομία της αγοράς, η οποία πρέπει λειτουργεί με θρησκευτική ευλάβεια σύμφωνα με τις επιταγές της αοράτου χειρός και η οποία δεν επιδέχεται παρεμβάσεις του κράτους.


Του Ηλία Καραβόλια

Οι τηλεδιασκέψεις δίνουν και παίρνουν(με τις βιβλιοθήκες απαραίτητο φόντο σε κάθε διαμέρισμα). Οι οθόνες εντός του σπιτιού είναι τα νέα γραφεία μας, διπλα στο καθιστικό και στηνκουζίνα. Κάθε σπιτικό μεταμορφώνεται σταδιακά σε ένα μικρό εργοστάσιο παροχής υπηρεσιών. Η πανδημία φαίνεται ότι αλλάζει ραγδαία το παραγωγικό  μοντέλο και φυσικά δημιουργούνται πολλά και σημαντικά ζητήματα ως προς την βιωσιμότητα του και την φύση του. Η έννοια που με απασχολεί είναι αυτή της «εικονικοποίησης» της οικονομίας.Το σημερινό καθεστώς υποαπασχόλησης λόγω του κορονοϊού παγκοσμίως στηρίζεται απο την τηλεργασία. Με το skype, με τα google groups, το cloud και όλες τις εκδοχές συνεργατικής ιντερνετικής παραγωγής, καθίσταται εμφανές ότι πολλές επιχειρήσεις,στον τομέα των ψηφιακών υπηρεσιών κυρίως,θα αδράξουν την ευκαιρία της πανδημίας και θα μειώσουν τα λειτουργικά κόστη(θέσεις γραφείου) μεταφέροντας τον ζωτικό παραγωγικό χώρο στο προσωπικό laptop του εργαζομένου κατ οίκον.Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο φυσικά. Προυπήρχε του κορονοιού και των περιορισμών.  Απλά σήμερα για πρωτη φορά παγκοσμίως η τηλεργασία απο το σπίτι καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας τριτογενούς παραγωγής (υπηρεσίες). Και φυσικά στο μοντέλο αυτό της κατ οίκον εργασίας συμπεριλαμβάνεται ήδη και η τρισδιάστατη εκτύπωση προιόντων.



Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Γιατί ο σχεδόν ανέκφραστος πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ θα διεκδικήσει τον τίτλο του Ευρωπαίου του 21ου αιώνα. Πώς παρέκαμψε το «πρότυπο Μονέ» και «δέσμευσε» την Κρ. Λαγκάρντ. Η κρίση της πανδημίας και τα επόμενα βήματα.


Οι Ζαν Μονέ και Ρομπέρ Σουμάν, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, έριξαν τις βάσεις για να ξεκινήσει πάνω στα ερείπια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η ένωση της τότε μη κομμουνιστικής Ευρώπης. Και κατάφεραν να υπογραφεί τον Μάρτιο του 1957 η περίφημη Συνθήκη της Ρώμης.