*Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο της Παρασκευής 17 Μαρτίου

Αυτή τη συνέντευξη τη γύρευα καιρό τώρα. Οσοι έχουν δει την ταινία «F for Fake» του Γουέλς, θα θυμούνται πόσο γοητευτικό είναι να μιλάς με κάποιον του οποίου το ταλέντο βρίσκεται πίσω από «αληθινά» μεγάλα έργα. Εργα, όμως, τα οποία φέρουν την υπογραφή άλλων γνωστών ζωγράφων και που είναι… ψεύτικα. Η αρχική εμμονή για τη συνέντευξη με τον ικανό πλαστογράφο έγινε γνωριμία, που με τον καιρό, όσο μου την αρνιόταν ευγενώς ο «κρυφός» συνομιλητής μου, ξεθώριασε το αρχικό ενδιαφέρον κι απέκτησε τα χαρακτηριστικά μιας σχέσης αρκετά μονόπλευρης. Μιλούσαμε στην ασφάλεια του τηλεφώνου, όπου αυτός έκανε τις ερωτήσεις και συζητούσαμε, συχνά, για πράγματα άσχετα με την τέχνη. Οχι απλώς δεν ήταν αυτό που είχα κατά νου, αλλά συνέβη το εντελώς αντίστροφο. Και χωρίς να περιμένω πια τίποτα  από τον συνομιλητή μου, απαντούσα με διάθεση εξομολογητική. Οταν, λοιπόν, κουβεντιάζαμε για την τελευταία περιπέτεια της πανδημίας, με τρόπο φυσικό μου είπε: «τι θες να μάθεις;». Την εξέλιξη αυτής της κουβέντας μεταφέρω στον «Φ». Δεν ξέρω τι ξεσκεπάστηκε, το βέβαιο είναι ότι το ψέμα και η αλήθεια στην τέχνη είναι όψεις του ίδιου νομίσματος.

Συνέντευξη στον Γιώργο Μυλωνά

Πώς βλέπετε τη δουλειά μετά την επιδημία;

Θα επιβιώσει το «επάγγελμα»; Θα έχει δυσκολία για «καλά» πράγματα. Με ποια έννοια: η αγορά θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο, άρα θα κυκλοφορούν έργα. Δεν θα είναι λοιπόν η καλύτερη περίοδος, γιατί όταν υπάρχει ανάπτυξη στην αγορά μένουν λιγοστά αληθινά και εμείς καλύπτουμε αυτό το κενό της ζήτησης. Τι ζητά ο κόσμος; Αυτόν τον ζωγράφο. Τον φτιάχνουμε γιατί αλλιώτικα δεν μπορείς να τον βρεις. Σίγουρα λοιπόν το επάγγελμα θα έχει πρόβλημα, όχι όμως ότι δεν θα συνεχίσει. Διότι έχει αυτό το καλό: γλιτώνει από το κράτος. Δεν έχει να κόψει αποδείξεις σε κανέναν. Ο,τι πουλάει είναι «μαύρο».

Ήχησαν» οι γειτονιές: «Χριστός Ανέστη» από τα μπαλκόνια τους ...

Τη συμπεριφορά των Ελλήνων την ημέρα του Πάσχα  εκθειάζει  με ανάρτησή του στο facebook ο δημοσιογράφος- αρθρογράφος της Καθημερινής Σταύρος Παπαντωνίου

"Η αισιόδοξη φασαρία το βράδυ της Αναστάσης με τα εκατοντάδες πυροτέχνημα που έδωσαν αυτή την ωραία αίσθηση κανονικότητας και τα σημερινά μικρά γλέντια με τραγούδια και ψησίματα μέσα στα μικρά διαμερίσματα και τα στριμωγμένα μπαλκονάκια είναι μία ωραία Ελλάδα.

Η Ελλάδα που πειθαρχεί αλλά ταυτόχρονα η Ελλάδα με το μεγάλο ψυχικό απόθεμα απέναντι σε κάθε απειλή και αβεβαιότητα που δεν το βάζει κάτω.

Η συμπεριφορά των Ελλήνων το Πάσχα ήταν αξιέπαινη.

Και αυτή η συμπεριφορά, η πίστη στον κοινό στόχο είναι η μεγαλύτερη προίκα ενόψει της δύσκολης συνέχειας.

Του Θανάση Κ. 

Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας.  Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν Νεφέλαις. Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ.

            Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας.

            Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου…»

Η Χριστιανική υμνογραφία στις πιο ποιητικές της στιγμές!

Ανάμεσα στην ανάγνωση του 5ου (κατά Ματθαιον) και του 6ου (κατά Μάρκον) Ευαγγελίου, την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, σβήνουν τα φώτα της Εκκλησίας, και λιτανεύεται ο Εσταυρωμένος, ενώ οι ιερείς, η χορωδία και το εκκλησίασμα ψέλνουν τους στίχους αυτούς…

Τόμσεν: Η Ελλάδα θα χτυπηθεί ιδιαίτερα σκληρά

Ποιοι παράγοντες επιβαρύνουν την εικόνα στην ελληνική οικονομία. Τι είπε για το θέμα του χρέους και τη βιωσιμότητά του. Σχολιάζοντας τις αποφάσεις της ΕΕ και τα ευρωομόλογα, τόνισε ότι πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι υπάρχει «εδώ και τώρα» ο χώρος για ισχυρή αντίδραση.

Η Ελλάδα ξεκινούσε να βλέπει τους καρπούς των προσπαθειών της και ένα αναπτυξιακό μομέντουμ, πριν από την κρίση, σχολίασε ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, σε συνέντευξη Τύπου. Από το ξέσπασμα της πανδημίας θα χτυπηθεί ιδιαίτερα σκληρά, εκτίμησε και εξήγησε ορισμένους λόγους:



Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς- www.kathimerini.gr



Σε κανέναν λαό υποθέτω δεν αρέσει η ζωή μετά τον κορωνοϊό σαν τρόπος ζωής αλλά σε εμάς τους Ελληνες ακόμη περισσότερο. Μας αρέσει να αγκαλιαζόμαστε, να μοιράζομαστε τις χαρές και τις λύπες μας με βαβούρα και μεγάλες παρέες, να απολαμβάνουμε χωρίς όρια αυτόν τον ήλιο που τα συγχωρεί όλα.

Μας έλειψαν αυτόν τον καιρό συνήθειες που έχουμε ταυτίσει με το είναι μας και την παραδοσή μας. Ο επιτάφιος με τις μυρωδιές του και το Γλυκύ του Εαρ, τα γλέντια του Πάσχα. Με την πρώτη ευκαιρία βγήκαμε στα μπαλκόνια και γεμίσαμε τον κόσμο με άτακτο θόρυβο από βαρελότα και πυροτεχνήματα «για να μην ξεχνιόμαστε».