- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 222
Του Χρήστου Χωμενίδη
"Ο Τελευταίος των Μεγάλων". Σαν να λέμε "Ο Τελευταίος των Μοϊκανών".
Πολύ αμφιβάλλω εάν ο Μίκης θα απολάμβανε, θα δεχόταν έστω, έναν τέτοιο χαρακτηρισμό, που σημαίνει ότι ύστερα από εκείνον το χάος. ΄Η τουλάχιστον η μετριότητα. Αγαπούσε –πιστεύω– τόσο απέραντα τον κόσμο ώστε λαχταρούσε ο κόσμος να ανθίζει, να καρπίζει κι όταν ακόμα ο ίδιος θα είναι απών. "Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα..." γράφει ο Ελύτης και η έμφασή του δίνεται στο "όλα μένουν". Το έχει τραγουδήσει εξάλλου και ο Στράτος Διονυσίου. "Ποιός το είπε για τους μάγκες πως χαθήκανε; Όσο υπάρχει τράπουλα, θα βγαίνουνε ρηγάδες κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες..."
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 203
Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Ημασταν ατίθασοι μαλλιάδες και ροκάδες. Με δύο συμμαθητές μου είχα πάει στη συναυλία των Στόουνς στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας το 1967. Δευτέρα βράδυ, υποτίθεται ότι διαβάζαμε ο ένας στο σπίτι του άλλου. Ωσπου ο Τζάγκερ, τραγουδώντας το Lady Jane, αν θυμάμαι καλά, είχε την έμπνευση να μοιράσει κάτι κόκκινα λουλούδια στο κοινό. Η αστυνομία θεώρησε τη χειρονομία επαναστατική, παρενέβη και όλα τέλειωσαν μ’ ένα τρεχαλητό. Την Παρασκευή ξύπνησα με τα εμβατήρια της χούντας στο ραδιόφωνο. Ηταν η τελευταία ημέρα πριν τις πασχαλινές διακοπές. Πώς να μη γίνεις αριστερός; Στην πρώιμη εφηβεία μου η μαλλούρα μου, που προσπαθούσα να την συμμαζέψω στο σχολείο, με μπριγιαντίνη, και την απελευθέρωνα στα πάρτι του σαββατόβραδου, ο Τζάγκερ, μπερδευόταν αρμονικά με τα πρώτα διαβάσματα, γενιά του τριάντα, Καζαντζάκης, Σεφέρης, Καβάφης, και κάτι βιβλία του Λένιν και του Μαρξ που κυκλοφορούσαν σαν σκληρά ναρκωτικά. Ολα ένα νεφέλωμα. Δεν σε ένοιαζε τι έλεγαν. Σε ένοιαζε ότι κάτι ήθελαν να σου πουν, κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που ζούσες γύρω σου.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 220
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Να συμπληρώσω τον Θανάση και την χθεσινή του ιστορία με τα βουλγάρικα πιστοποιητικά εμβολιασμού; Που είναι ένα παρακλάδι της υπόθεσης της Καρδίτσας; Διαβάστε λοιπόν. Γνωρίζω προσωπικά κορίτσι 26 χρονών που το τελευταίο δεκαήμερο έχει μολυνθεί με Covid (ασυμπτωματικά ευτυχώς) και το οποίο την τέταρτη μέρα της καραντίνας του δέχτηκε ένα τρομακτικό τηλεφώνημα. «Έμαθα από φίλο ότι έχεις κορονοϊό. Σου δίνω 300 ευρώ να μου δώσεις λίγο επίχρισμα από την μύτη σου.»
Η κοπελίτσα βέβαια, αιφνιδιασμένη απάντησε ένα ξερό «όχι» και η συνομιλία έληξε. Κακώς, θα ‘πρεπε να απαντήσει θετικά και να πάρει αμέσως τηλέφωνο την αστυνομία. Διότι έτσι θα εξαρθρωνόταν ένα ακόμα κυκλωματάκι. Ο τύπος που έψαχνε μολυσμένο επίχρισμα για να αγοράσει, δεν μπορεί να ήταν μόνος του. Θα είχε στην παρέα του τουλάχιστον έναν μικροβιολόγο σε πιστοποιημένο εργαστήριο. Μπορεί και παραπάνω, αλλά δίχως έναν μικροβιολόγο δεν θα μπορούσε να γίνει η δουλειά.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 214
Ιστορία και μια απόπειρα ερμηνείας της αμερικανικής πολιτικής στο Αφγανιστάν σε τέσσερα άρθρα
Της Σώτης Τριανταφύλλου
Σύντομο χρονικό του Αφγανιστάν - 3ο Μέρος: Ποια είναι η κατάσταση που επικρατούσε πριν και μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001
ΗΑλ-Κάιντα είχε εντείνει την τρομοκρατικές της ενέργειες σε όλο τον κόσμο από το 1993 με τη βομβιστική επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου: εκείνη η πρόβα τζενεράλε προκάλεσε τον θάνατο έξι ανθρώπων και τον τραυματισμό εκατοντάδων, χωρίς να αφυπνίσει τις ΗΠΑ για τους κινδύνους του ισλαμικού φονταμενταλισμού, τον οποίον είχαν ενισχύει από το 1980. Όλες οι δυτικές χώρες ξέχασαν το γεγονός και συνέχισαν εύθυμα την πορεία τους. Χαρακτηρίζοντας ένα πρόβλημα ως «τρομοκρατία», ενοχοποιούνται μερικοί «τρελοί», στην προκειμένη περίπτωση «τρελοί του Αλλάχ»: με το να βλέπουν το πολιτικό Ισλάμ κατακερματισμένο με τον εν λόγω «τρελό» κροσσό των τρομοκρατών στην άκρη, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν είδαν τη μεγάλη εικόνα της επίθεσης της Ανατολής εναντίον της Δύσης με όλα τα μέσα και τα εργαλεία που διέθετε. Η οπτική του Σάμιουελ Χάντιγκτον θεωρήθηκε υπεραπλουστευτική και οριενταλιστική: οι «προοδευτικές» δυνάμεις την πέταξαν στα σκουπίδια και η προσοχή όλων επικεντρώθηκε στα βίαια επεισόδια, όχι στα ιδεολογικά και θρησκευτικά ρεύματα.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 189
H στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου μιλάει στην «Κ» για τα 40 χρόνια της στο ελληνικό τραγούδι και τα «Σχήματα των αστεριών»
H Λίνα Νικολακοπούλου αγαπά στους ανθρώπους «τη δυνατότητά τους να αντιλαμβάνονται, να χαίρονται, να μοιράζονται και να υπηρετούν την ομορφιά».
Της Τασούλας Επτακοίλη
Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’80 και η Βίκυ Μοσχολιού βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της. Τα «Αρχοντορεμπέτικα» έφευγαν από τα δισκοπωλεία σαν φρέσκα ψωμάκια, οι συνεργασίες της με τον Γιάννη Σπανό και τον Σταύρο Κουγιουμτζή είχαν σημειώσει τεράστια επιτυχία, στα live της δεν έπεφτε καρφίτσα. Ομως εκείνη ήδη σκεφτόταν το επόμενο βήμα της, αναζητώντας κάτι διαφορετικό. Ο παραγωγός της, Γιώργος Μακράκης, της πρότεινε να γνωρίσει έναν νέο, άγνωστο συνθέτη, τον Σταμάτη Κραουνάκη. Από την πρώτη συνάντησή τους, όταν εκείνος της έπαιξε στο πιάνο μερικές μελωδίες του, η «χημεία» τους ήταν εμφανής. Και το 1981 κυκλοφόρησαν τα «Σκουριασμένα χείλια», με δικά του τραγούδια, σε στίχους του ήδη καταξιωμένου Κώστα Τριπολίτη. Ομως, ο τίτλος του άλμπουμ δεν ήταν δικός του στίχος. Ο Αλέκος Πατσιφάς, ο θρυλικός διευθυντής της δισκογραφικής εταιρείας «Λύρα», είχε επιλέξει μια φράση από το τελευταίο τραγούδι της β΄ πλευράς του δίσκου βινυλίου (οι πιο παλιοί ξέρουν τη σημασία που είχε αυτή η ιεράρχηση): «Εσύ με βρώμικο μαντήλι να καθαρίζεις το γυαλί / κι εγώ με σκουριασμένα χείλια να σου λερώνω το φιλί». Το υπέγραφε μια πρωτοεμφανιζόμενη στιχουργός, η 23χρονη Λίνα Νικολακοπούλου. Κι όλα είναι πια ιστορία. Μια ιστορία 40 ετών, με αμέτρητες επιτυχίες της δημιουργού που εξακολουθεί να δίνει φωνή στο μέσα μας και γιορτάζει αυτήν τη διαδρομή ανεβαίνοντας στη σκηνή με την Τάνια Τσανακλίδου, στη μουσική παράσταση «Τα σχήματα των αστεριών».

Η εφημερίδα Το Βήμα της Αιγιάλειας κυκλοφόρησε το 1975 λίγους μήνες μετά την Μεταπολίτευση από τον δημοσιογράφο Φάνη Ζουρόπουλο και για 40 χρόνια ταυτίστηκε με την κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική και αθλητική ζωή της Αιγιάλειας.