Οι αντιεμβολιαστές, τα πετσωμένα μέσα και τα πειραματικά εμβόλια |  Liberal.gr

Οι ρυθμοί των εμβολιασμών φαίνεται ότι δύσκολα θα ενταθούν, ώστε να επιτευχθούν τα επιθυμητά επίπεδα ανοσίας. Τι μπορεί πλέον να γίνει; Μάλλον τίποτε. Η κυβέρνηση οφείλει να προετοιμάζεται για μερικούς δύσκολους μήνες και να πάψει να εκλιπαρεί τους ανόητους 

Του Άγγελου Κωβαίου 

Μπαίνουμε στο φθινόπωρο και όλοι σιγά σιγά αναρωτιούνται πώς θα είναι οι επόμενοι μήνες. Βεβαιότητες δεν υπάρχουν, τα σενάρια είναι υπό αίρεση λόγω πανδημίας και για τους εμβολιασμούς δεν φαίνονται πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, αφού έχουμε πλέον «τρακάρει» στον σκληρό πυρήνα της ανοησίας.

Λαγκάρντ: Ο πληθωρισμός δεν θα έχει διάρκεια -Θα υποχωρήσει πάλι το 2022

Του Τάσου Δασόπουλου 

Ακόμη και αν οι αποφάσεις για αλλαγές στη νομισματική πολιτική και κυρίως για το έκτακτο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων μεταφερθούν για το τελευταίο τρίμηνο του χρόνου, η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί σήμερα να δώσει ένα στίγμα των προθέσεών της για το άμεσο μέλλον.

Αν ήταν "έντονη" η συνεδρίαση του νομισματικού συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας του Ευρώ τον περασμένο Ιούλιο, η σημερινή συνεδρίαση έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει "εκρηκτική" αφού τα μέλη του συμβουλίου που επιθυμούν άμεσα αλλαγές, έχουν όλα τα στοιχεία για να το απαιτήσουν. Η ευρωζώνη αναπτύχθηκε το δεύτερο τρίμηνο του χρόνου με ρυθμό 2,2%, ενώ ο πληθωρισμός σκαρφάλωσε στο 3% για τον Αύγουστο.

Τι λέει ο Μανόλης Κορρές για το τσιμέντο στην Ακρόπολη | Protagon.gr

του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Γράφω εν θερμώ. Σήμερα είχα την τύχη να περάσω όλη την ημέρα μου στην Ακρόπολη, με οδηγό τον Μανόλη Κορρέ. Μαζί μας και μια μικρή ομάδα φίλων. Η συνάντηση κράτησε έξι ώρες. Δεν σταμάτησε να μιλάει, να εξηγεί, να αναδεικνύει λεπτομέρειες και κρυμμένες σημασίες στα επεισόδια του Βράχου, που κατά τα άλλα τις προσπερνάς αδιάφορος. Ενα γενναιόδωρο κράμα γεωλογίας, Ιστορίας, αρχαιολογίας, αρχιτεκτονικής ευαισθησίας, που σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα. Και κάτι ακόμη όμως, που κάνει το βλέμμα του Κορρέ να ξεχωρίζει. Είναι η εμπειρία που μεταμορφώνει την απεραντοσύνη της γνώσης σε ζωντανή πραγματικότητα. Ξεχωρίζω δύο σημεία, τα οποία θεωρώ κομβικά και ταυτίζομαι απολύτως. Το πρώτο είναι η σημασία που δίνει στο βλέμμα. «Να βλέπεις αυτό που βλέπουν τα μάτια σου», όπως έλεγε ο Σαρλ Πεγκί. Μην ξεχνάμε την αρχαία σημασία της λέξης θεωρία: παρατήρηση, θέαση, εξέταση. Σήμερα έχει καταντήσει να σημαίνει την οργάνωση μιας νοητικής κατασκευής που έχει μεγαλύτερη ισχύ από την πραγματικότητα. Το δεύτερο είναι η στιγμή που αντικρίσαμε τον Παρθενώνα. Κάποιος από την ομήγυρη τον ρώτησε, αν όταν τον βλέπει, κυριαρχεί στο βλέμμα του η τριβή της συνήθειας. Ηταν απόλυτος: Οχι, δεν μπορώ να ξεπεράσω τη συγκίνηση. Την έχω μέσα μου. Στεκόμασταν στην περιβόητη διαδρομή που μερικούς μήνες πριν είχε εξαγριώσει έναν ολόκληρο όχλο ανειδίκευτων αισθηματιών. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι επιτρέπει στο βλέμμα να δει με ακόμη περισσότερη καθαρότητα τη μορφή του Παρθενώνα.

ΑΕΠ – News.gr

 

 του  Παναγιώτη Ε. Πετράκη

Είναι η τρίτη φορά τους τελευταίους μήνες που οι εξελίξεις στον ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομίας μας εκπλήσσουν θετικά. Η πρώτη ήταν η μικρότερη ύφεση του αναμενόμενου το 2020, η δεύτερη ήταν ο ρυθμός ανάκαμψης του πρώτου τριμήνου του έτους και τώρα ο ρυθμός ανάκαμψης του δεύτερου τριμήνου. Με δεδομένο μάλιστα την καλύτερη του αναμενόμενου ανάκαμψη του τουρισμού δεν αποκλείεται να συμβεί το ίδιο και στο τρίτο τρίμηνο.

Είναι μάλιστα εμφανής η θετική απόκλιση ακόμα και στις προβλέψεις της Κυβέρνησης που εκτιμούσε ένα +3,6% για το 2021 και τώρα εκτιμούμε ότι θα κινηθεί πάνω από το 5%.

 

Δημαγωγοί, οι κακοί «αγωγοί» της Δημοκρατίας - Marketnews.gr

Του Κώστα Κούρκουλου 

Ήταν ο Θουκυδίδης, αυτός που πρώτος διέστειλε  την πολιτική από τη δημαγωγία. Όταν, στο πρόσωπο του Περικλή, όρισε την πολιτική δράση ως προσφορά έργου στην πόλη. Το οποίο μάλιστα, υπερβαίνοντας σε διάρκεια και σημασία τη ζωή των θνητών δημιουργών του, σηματοδοτεί την συλλογική αθανασία. Ενώ οι δημαγωγοί - π.χ. Κλέων και Αλκιβιάδης - αδιαφορούσαν ακόμη και για το αν παρέσυραν την πόλη στην καταστροφή. 

Έκτοτε, κάθε φορά που η δημαγωγία τρεπόταν σε κυρίαρχη κουλτούρα χωρίς να αναγνωρίζεται ως τέτοια, είχε εφιαλτικά αποτελέσματα. «Ο Χίτλερ δεν θα μπορούσε να έρθει στην εξουσία…. αν στη Γερμανία της Βαϊμάρης δεν είχε υπάρξει κουλτούρα δημαγωγίας». (Πατρίσια Ρόμπερτς – Μίλερ, «Δημαγωγία και Δημοκρατία»).