Τάκης Θεοδωρόπουλος Archives - Κατιούσα

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

 
Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη υπήρξε ένα από τα θύματα του «αντιμνημονιακού»αγώνα. Ηταν το 2011 όταν ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας φυγαδεύθηκε και μερικές ημέρες μετά η κυβέρνηση Παπανδρέου αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Την ίδια εκείνη περίοδο, μαθητές, ενώ παρήλαυναν, μούντζωναν τους επισήμους χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια. Κανείς δεν νοιάστηκε, όπως και όταν οι εύζωνοι της φρουράς του Αγνώστου Στρατιώτη αναγκάστηκαν να φύγουν για να γλιτώσουν από τις μολότοφ. Τα χρόνια εκείνα δεν είναι και τόσο μακρινά ώστε να τα έχουμε ξεχάσει. Είναι όμως διαφορετικά. Η ελληνική κοινωνία του 2021 δεν είναι ίδια με αυτήν του 2011. Κι αν σήμερα οι επίδοξοι επαναστάτες είναι οι αντιεμβολιαστές, το ίδιο περίπου αριστεροδέξιο κοκτέιλ, είναι μάλλον βέβαιο πως η παρουσία τους στην παρέλαση δεν θα έχει τον αντίκτυπο που είχε η παρουσία των προδρόμων τους αντιμνημονιακών. Παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι αρκετά μπερδεμένος με την απόφαση του κ. Βορίδη για τη διεξαγωγή της παρελάσεως.

Ελλάδα-Τουρκία: μια προαιώνια διαμάχη | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Του Θανάση Μαυρίδη-liberal

Η επίσημη θέση της Τουρκίας είναι πλέον ότι η Ελλάδα δεν έχει την κυριαρχία στα νησιά, αλλά μόνο δικαίωμα … χρήσης. Πρόκειται για μια νέα πραγματικότητα. Και στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη πολιτικοί και «ειδήμονες» που πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να κάνει τη συμφωνία με τη Γαλλία και να ακολουθήσει πολιτικές κατευνασμού της Τουρκίας! Σοβαροί άνθρωποι επισημαίνουν με τρόμο ότι τώρα η Τουρκία μπορεί να δοκιμάσει τα όρια της γαλλικής βοήθειας. Οπότε; Τι να κάναμε; Θα ήταν ικανοποιημένοι με την υπογραφή ενός συμφώνου υποταγής στην Άγκυρα;



Του Καθηγητή Πέτρου Γρουμπού, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών.
 

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός για να διακρίνει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται στην ιστορία. Τις ειρηνικές περιόδους διαδέχονται πόλεμοι. Κάποιοι μπορούν να πουν ότι ειρήνη είναι το διάλειμμα μεταξύ πολέμων. Κάποιοι άλλοι μπορούν να δουν την ιστορία των ανθρώπων σαν μια σειρά από συνεχείς πολέμους, με τα όπλα να αλλάζουν από εποχή σε εποχή.    

 
Ζούμε σε μια ενδιάμεση περίοδο, με πολέμους στη γειτονιά μας, με τα σύννεφα να μαζεύονται και πάνω από την πατρίδα μας. Με  τη σημερινή κατάσταση στη Μεσόγειο, στα Βαλκάνια και μία επιθετική Τουρκία που κουνά το οθωμανικό σπαθί, ένα παλιό ερώτημα γίνεται επίκαιρο: «ποιες δυνάμεις κυβερνούν τον κόσμο; Το σπαθί ή το πνεύμα;»

Παντελής Καψής
Εύκολες λύσεις προφανώς δεν υπάρχουν. Όλες οι μελέτες ωστόσο συμφωνούν σε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά

Του Παντελή Καψή

Τη Χρυσή Αυγή τη βγάζεις στην παρανομία χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα στελέχη της τα στέλνεις φυλακή όταν παραβιάζουν τον νόμο. Τι κάνεις όμως όταν ένας μαθητής, ένα παιδί δηλαδή 16 και 17 ετών, χαιρετά φασιστικά; Παιδί, ή αν προτιμάτε έφηβος, με όλες τις αγωνίες, τις ανασφάλειες, τη διάθεση για εξέγερση, φυσικά, και τις αυταπάτες που κουβαλά κάθε έφηβος; Τι κάνεις όταν νεοναζιστικές ομάδες λειτουργούν λίγο-πολύ ανοικτά μέσα σε ένα σχολείο; Στέλνεις τα ΜΑΤ; Παρεμβαίνει ο εισαγγελέας; Πώς περιμένεις να λυθεί το πρόβλημα;

«Τα έξυπνα τα λόγια τα μεγάλα», Πάσχος Μανδραβέλης

Του Πάσχου Μανδραβέλη

 
Οταν εξαπέλυσε το παρελθοντολογικό παραλήρημα ο κ. Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ο μόνος υπουργός στα κυβερνητικά έδρανα της Βουλής κ. Νίκος Δένδιας είχε δύο επιλογές: Η πρώτη θα ήταν να σιωπήσει. Να κάνει ότι δεν άκουσε ή, έστω, να δηλώσει δημοσιοϋπαλληλική αναρμοδιότητα: «Δεν προβλέπεται, κύριε, να πω κάτι. Να πάτε στον αρμόδιο προϊστάμενο…»

Σε αυτήν την περίπτωση, σύσσωμος, και δικαίως, ο αντιπολιτευόμενος Τύπος θα ξεσπάθωνε και θα γίνονταν πάρτι στα κοινωνικά δίκτυα. «Δεν τόλμησε ο Δένδιας να βάλει στη θέση του τον Μπογδάνο…» θα φώναζαν τα πρωτοσέλιδα. «Ο Δένδιας έμεινε Παυλόπουλος μπροστά στην πρόκληση Μπογδάνου» θα έκραζαν στο Twitter. Η αξιωματική αντιπολίτευση θα ανακοίνωνε ότι «την ακροδεξιά στροφή της Ν.Δ. πιστοποίησε διά της σιωπής του ο υπουργός Εξωτερικών και υποτίθεται μετριοπαθής κεντρώος κ. Νίκος Δένδιας…» Μετά θα απαριθμούσε τους πραγματικούς ή φανταστικούς ακροδεξιούς λεκέδες της κυβέρνησης.