Του Παν. Κ. Ιωακειμίδη*

Η εξουσία φθείρει –γεγονός που ανοίγει δρόμους σε κάθε είδους διαφθορά, μικρή ή μεγάλη

Γράφοντας πριν από λίγες ημέρες στην «Guardian» (25/7) για την προεδρία Ντόναλντ Τραμπ, ο καθηγητής Timothy Garton Ash παρατήρησε ότι το πρόβλημα με τον Αμερικανό πρόεδρο δεν έγκειται ούτε στην πολιτική του ούτε στην ιδεολογία του. Το θεμελιακό πρόβλημα βρίσκεται στον χαρακτήρα του ανθρώπου. Εκεί πάσχει θανάσιμα.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στα 40 δισεκατομμύρια ευρώ υπολογίζεται το κόστος της τα χρόνια της κρίσης

Οι τρεις επίορκοι εφοριακοί που βρέθηκαν πρόσφατα με αδικαιολόγητες τραπεζικές καταθέσεις των 550.000 ευρώ ο καθένας, είναι η πιο ορατή πλευρά του παγόβουνου. Υπάρχει και η αόρατη, η οποία όμως είναι εξόχως οδυνηρή αλλά και εύγλωττη ως προς τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, τα οποία κανείς δεν θέλει να δει κατάματα. Ευλόγως, βέβαια, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να στραβωθεί δια βίου –κάτι που κατά την γνώμη μας έχει ήδη συμβεί.

Του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου*

«Ο κ. Σημίτης θα καταγραφεί στην Ιστορία ότι ήταν ο Πρωθυπουργός που έβλεπε τις μίζες να περνούν δίπλα του, χωρίς να αντιδρά». Με τη δήλωση αυτή ο Α. Τσίπρας έδωσε το έναυσμα μιας, από κοινού με τον Τύπο της λαϊκιστικής Δεξιάς, οργανωμένης εκστρατείας, κατά του πρώην πρωθυπουργού. Οι λόγοι είναι προφανείς.

Ο Κ. Σημίτης δεν έμεινε ποτέ σιωπηλός θεατής της παρακμιακής πορείας της χώρας. Η ετυμηγορία του, για το ποιόν της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταλυτική: «Μας κυβερνούν ανόητοι».

Του Χρήστου Χωμενίδη

Και ξαφνικά, την εβδομάδα που μάς πέρασε, η κοινή μας γνώμη παθιάστηκε για το εάν οι σημαιοφόροι στις σχολικές παρελάσεις της έκτης δημοτικού θα πρέπει να είναι οι άριστοι των μαθητών ή οι τυχεροί κάποιας κλήρωσης.

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι στη σχετικά πρόσφατη (τεχνολογικά ωστόσο παλαιολιθική) εποχή, όταν η ειδησεογραφία εν πολλοίς καθοριζόταν -τα νέα έμπαιναν σε σειρά σπουδαιότητας- από τις μεγάλες εφημερίδες και από τους εθνικής εμβέλειας τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς διαύλους, διευθυντές σαν τον Αντώνη Καρκαγιάννη της "Καθημερινής" και τον Λέοντα Καραπαναγιώτη των "Νέων" δεν θα αφιέρωναν ούτε μονόστηλο στο εν λόγω ζήτημα. "Εδώ ο κόσμος καίγεται. Άλλη σκασίλα δεν είχαμε παρά ποιό από τα δωδεκάχρονα θα κρατάει τη σημαία!" θα κάγχαζαν. Και πολύ σωστά.

ΤΟΥ ΠΥΡΡΟΥ ΔΗΜΑ

Υπάρχουν πολλοί άριστοι μαθητές μέσα σε κάθε τάξη. Αρκεί να συμφωνήσουμε ότι η αριστεία δεν μετριέται μόνο με βαθμούς στον έλεγχο.

​​Υπάρχουν δύο διαφορετικά θέματα μέσα στην ίδια συζήτηση. Το πρώτο έχει να κάνει με τη διατήρηση ή μη των μαθητικών παρελάσεων. Και το δεύτερο με την επιλογή του σημαιοφόρου.

Του Κώστα Κούρκουλου   

Ήρθε κάποια στιγμή που φοβήθηκα, πιο πολύ κι από τη χούντα. Ήταν τότε, που η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» (ΣΥΡΙΖΑ + παρασταλινικές αποφύσεις) κατασκεύαζε τον «εσωτερικό εχθρό». Και με τις αντισυγκεντρώσεις, τους δημόσιους προπηλακισμούς  και τα λιντσαρίσματα αντιπάλων, εξαπέλυε την ιδιωτική της βία εναντίον του. Όταν, με άλλα λόγια, η αριστερά νεκρανάσταινε τις μεθόδους του μετεμφυλιακού παρακράτους. Με μία σημαντική διαφορά βεβαίως, μεταξύ των δύο εποχών: Ενώ το προδικτατορικό παρακράτος περιοριζόταν στην κακοποίηση των «εχθρών» του έθνους, τώρα η «ριζοσπαστική αριστερά» πρόσθεσε και τους «εχθρούς του λαού». Θυμίζω τον κ. Τσίπρα όταν, δίκην ενδόξου ενωματάρχου της Βασιλικής Χωροφυλακής, αποφαινόταν «πατριωτικά» από τη θέση της αντιπολίτευσης: «Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι Έλληνες»! Κάτι που πήγαινε να πει πως και όσοι επέλεξαν τους «μη Έλληνες» που τότε μας κυβερνούσαν, ήταν εχθροί ως «ανθέλληνες», κατά την γνωστή εμφυλιακή ορολογία.

Του Χριστόφορου Χαραλαμπάκη 

Έχει χρησιμοποιηθεί εκατοντάδες φορές για γνωστούς πολιτικούς και άλλα δημόσια πρόσωπα χωρίς να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη.

Η Αθηναϊκή Επιθεώρηση του Βιβλίου, το διεθνώς γνωστό περιοδικό «The Athens Review of Books” (ΑRB) που έχει ως τώρα στο ενεργητικό του 86 τεύχη υψηλής ποιότητας και αισθητικής και μια σειρά βιβλίων και δοκιμίων που ανατέμνουν την ελληνική και διεθνή κρίση σε όλα της τα επίπεδα, κινδυνεύει να κλείσει ύστερα από μια αλυσίδα ατυχέστατων δικαστικών αποφάσεων και συγκυριών.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το ρεφρέν του τραγουδιού των Ηλία Λυμπερόπουλου (στίχοι) και Γιώργου Κατσαρού (μουσική) που διαχρονικά τραγουδάμε λέει:
Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε
Το χάσαμε το πλοίο της γραμμής
Στα κύματα του Αιγαίου θα χαθούμε
Δυο κύματα που σβήσανε κι εμείς.

Και πράγματι σήμερα, μετά από 44 χρόνια που γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι, αν χάσεις την Πορφυρούσα ένα καράβι πενήντα και πλέον ετών, δεν θα βρει ο επισκέπτης τα Κύθηρα, μια και αποτελεί το μοναδικό μέσο επαφής του νησιού με τη Νεάπολη, που το συνδέει με την ηπειρωτική Ελλάδα.