Tου Πέτρου Ι. Παραρά

[Serge Audier, Penser le “néolibéralisme”. Le moment néolibéral, Foucault et la crise du socialisme, 570 σελ., εκδ. “Le Bord de l’eau”, 2015]

Ο διαπρεπής Γάλλος φιλόσοφος Michel Foucault (1926-1984) δίδαξε στο «Collège de France» από το 1971 μέχρι το 1984, στην έδρα: «Ιστορία των συστημάτων σκέψης». Τα μαθήματα που έκανε εκεί το 1979


Του Κώστα  Χριστίδη*
Δεν έχουν παρέλθει τρία έτη από τότε που ο κ. Τσίπρας και η ριζοσπαστική αριστερά διεκήρυσσαν ότι ερχόμενοι στα πράγματα θα ανάγκαζαν τις αγορές να χορεύουν πεντοζάλη στον ρυθμό των νταουλιών και της κρητικής λύρας! Σήμερα, ‘’έχοντας εκπληρώσει στο ακέραιον τις υποχρεώσεις μας έναντι των δανειστών μας’’ διά της νομοθετήσεως του τρίτου και του τετάρτου μνημονίου, εκλιπαρούμε για την λήψη μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, τα οποία ωστόσο είχαν κατ’ αρχήν αποφασισθεί ήδη από το Eurogroup του Νοεμβρίου 2012.



 Του Λουκά Αποστολίδη

 Μας συνήθισαν πια οι κυβερνώντες. Άλλα λένε το πρωί, άλλα το μεσημέρι και άλλα μαθαίνουμε ότι συνέβησαν στο Eurogroup. Μας μέτρησαν για τα προαπαιτούμενα της αξιολόγησης και μας βρήκαν ελλιπείς και λιποβαρείς. Αυτή είναι η αλήθεια. Μας έμεινε όμως ο απόηχος των δηλώσεων των κυβερνόντων:


Ηλιόλουστο μεσημέρι Παρασκευής λίγο πριν την έναρξη της έκθεσης ζωγραφικής στο Lennon ( στοά πλατεία Γεωργίου Πάτρα)  συνάντησα  τον Αριστοτέλη. Καθίσαμε σε ένα καφέ κοντά στο σημείο που στηνόταν η έκθεση και ανοίξαμε μια μικρή συζήτηση.


Του Πάνου Παπαδόπουλου
Η επίθεση κατά του Λουκά Παπαδήμου είναι η πρώτη κατά νυν ή πρώην Πρωθυπουργού της χώρας από την εποχή του Βενιζέλου. Τις χωρίζει ένας αιώνας. Τις συνδέει η πολιτική ρητορική του μίσους. Η οποία οπλίζει το χέρι κάθε χρήσιμου ηλίθιου

ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΣΕΝΕΤΑΚΗ

Παραβιάζει ανοικτές θύρες ο Αλέξης Τσίπρας όταν θέτει στην Αντιπολίτευση το δήθεν αφοπλιστικό ερώτημα: “θέλετε να μειωθεί το χρέος ή όχι”; Ή ακόμα χειρότερα: “είστε με την κυβέρνηση που δίνει μια ‘εθνική μάχη’ ή με τους δανειστές”; Είναι προφανές πως στην απόγνωση του καταφεύγει για άλλη μια φορά στη γνώριμη τακτική του. Διεγείρει συναισθήματα για να παρακάμπτει τη λογική. Θέτει ψεύτικα ηθικά διλήμματα για να αποφεύγει τα πολιτικά επιχειρήματα. Επιδιώκει το διχασμό.

Του Αντώνη Πανούτσου

 Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 κάθε ελληνόπουλο μεγάλωνε πιστεύοντας ότι στη χώρα του ζει σε δικτατορία. Στην προσωπική του ζωή καταπιέζεται από μια φασιστική αστυνομία. Και η Ελλάδα είναι μια υπόδουλη χώρα που αγωνίζεται ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Πραγματική δικαιοσύνη θεωρούσε τα χτυπήματα της 17ης Νοέμβρη. Ανεξάρτητη δημοσιογραφία αυτή που καυτηρίαζε τα εγκλήματα των Αμερικάνων και των ισραηλινών χωροφυλάκων στην Μέση Ανατολή. Είναι το ελληνόπουλο που έμαθε να περιμένει υπομονετικά στο σχολικό του επειδή το κέντρο της Αθήνας είχαν αποφασίσει να κλείσουν κάποιοι και στην παιδική χαρά έμαθε να σουτάρει σε μπασκέτες καλυμμένες από graffiti, δίπλα σε κούνιες που είχαν καταστρέψει βαριεστημένοι χούλιγκαν.

Του Σάκη Μουμτζή

Οι μαγκιές είναι για τους μάγκες. Αν τις κάνουν φλώροι ή κοτούλες τότε σπάνε τα μούτρα τους. Και μαγκιά δεν είναι να πουλήσει κάποιος νταηλίκι από θέση ισχύος, αλλά ενώ είναι πιο αδύναμος, να επιβληθεί σε πιο ισχυρούς, γιατί έχει τον τρόπο του.