Του Πάνου Αργυρόπουλου*


6 Ιουνίου 1944. Ξεκινάει η απόβαση στη Νορμανδία, μία από τις πλέον μεγαλειώδεις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην παγκόσμια ιστορία και η αρχή του τέλους του Β’ Π.Π. Εκτός από το Ανατολικό Μέτωπο, πλέον οι Ναζί έχουν να αντιμετωπίσουν και το δεύτερο μεγάλο μέτωπο στα δυτικά. Η συμφωνία της Διάσκεψης της Τεχεράνης μεταξύ Ρούζβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν το Νοέμβριο του 1943 να ανοίξει νέο μέτωπο στα δυτικά με ταυτόχρονη αντεπίθεση των Σοβιετικών εφαρμόζεται πλήρως. Η προέλαση του Κόκκινου Στρατού εξ Ανατολών και των αμερικανο-βρετανο-καναδικών δυνάμεων εκ Δυσμάς θα σφίξουν σαν τανάλια τη ναζιστική πολεμική μηχανή και θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ έντεκα μήνες μετά, στις αρχές του Μαΐου, όταν η Γερμανία, ακέφαλη πλέον, θα παραδοθεί στους Συμμάχους.



Γράφει ο Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Μια ακραία διχαστική, προεκλογική και συκοφαντική εμφάνιση έκανε χτες το βράδυ ο πρωθυπουργός στο Μέγαρο Μουσικής. Απευθυνόμενος σε πάνω από 1000 σύνεδρους των Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων. Χωρίς συναίσθηση ότι μιλάει για μια εθνική, πάνω από κόμματα, βιομηχανία απείλησε με καταστροφή αν αλλάξει η κυβέρνηση, υποβάθμισε εντελώς τα μνημεία ως πόλο έλξης, και έγινε ρεζίλι με τις ανοησίες για έξοδο από τα μνημόνια και τα ψεύτικα οικονομικά στοιχεία που διάβαζε, σε ανθρώπους που ζουν την πραγματική οικονομία στο πετσί τους!



Του Ανδρέα Λοβέρδου*

Χθες έπεσε η αυλαία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της χειρότερης διακυβέρνησης της χώρας των τελευταίων δεκαετιών. Μιας διακυβέρνησης που ξεκίνησε σαν ιδεολογικό πολιτικό μόρφωμα και εξελίχθηκε σε συνονθύλευμα αποστατών και καιροσκόπων. Μιας διακυβέρνησης που έσπασε τα κοντέρ του λαϊκισμού, της ανικανότητας, της ιδεοληψίας, της αλαζονείας, του κυνισμού και του καιροσκοπισμού.



Του Παντελή Καψή*

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου καθιέρωνε την εκλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ από τη βάση, λίγοι ασφαλώς θα μπορούσαν να προβλέψουν πού θα οδηγούσε αυτή η καινοτομία. Σήμερα έχει γίνει πια φανερό: σε ένα κόμμα στο οποίο ακόμα και τα τυπικά δεδομένα της εσωκομματικής δημοκρατίας συχνά αναιρούνται και όπου η αρχηγός του, παρά τις χτυπητές ανεπάρκειές που της καταλογίζουν, αποτελεί ουσιαστικά το μόνο αποφασιστικό «όργανο».


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη


Ένα ερώτημα πλανάται αυτές τις μέρες στη χώρα: Με δέκα μονάδες στο κεφάλι ο μοναδικός καημός του Τσίπρα ήταν ο διορισμός ανώτατων δικαστικών; Πριν από τη λήξη της θητείας των προκατόχων τους και ενώ έχει επίσημα ανακοινωθεί η διενέργεια εκλογών; Αν δεν πρόκειται περί συλλογικής παραφροσύνης, τότε μάλλον ο Τσίπρας το έχει μετανιώσει και αντανακλαστικά στρέφεται κατά του πιο «αγαπημένου» στόχου του.



Ενώ το κέντρο βάρος του κόσμου μετακινείται, η Ευρώπη έχει το πολύ μια δεκαετία στη διάθεσή της είτε για να μεταρρυθμιστεί είτε για να μπει σε φάση αποσύνθεσης.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Ένα βιβλίο με εντυπωσίασε πριν λίγες ημέρες. Φέρει τον τίτλο «Βιογραφία της Ευρώπης» και με συγγραφέα τον Παναγιώτη Δρακόπουλο, πέρα από ελληνικά κυκλοφορεί και στην αγγλική γλώσσα. Η δε έκδοση, έγινε με τη χορηγία της ασφαλιστικής εταιρίας Prime, συμφερόντων του Δημ. Κοντομηνά, που προλογίζει το βιβλίο.             


           της Αγγελικής Σπανου(*)


Tα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα προκύπτουν από την ανάλυση της επαγγελματικής καταγωγής της ψήφου

Η διάρρηξη των δεσμών του ΣΥΡΙΖΑ με τη μεσαία τάξη και η ήττα στις εκλογές
Μετά τις ευρωεκλογές και το αποτέλεσμα που ξάφνιασε ακόμη και τους πλέον αισιόδοξους για την πορεία της ΝΔ, γίνονται αναλύσεις επί αναλύσεων στα κομματικά επιτελεία για να καταγραφεί η κοινωνική διάσταση της ψήφου (ποιοι ψήφισαν τι).


Γράφει ο  ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΡΑΚΛΑΣ

Ο Αλέξης Τσίπρας απευθυνόμενος στους ψηφοφόρους του το βράδυ της Κυριακής χρησιμοποίησε 20 φορές τη λέξη «Εγώ» και μόνο δύο φορές τη λέξη «Εμείς»

Εκλογές 2019: Τι αποκαλύπτουν οι αριθμοί, ο μύθος των Πρεσπών και η αντίδραση Τσίπρα στα αποτελέσματα
Η παρέα των στριμωγμένων στελεχών με κράνη σε ακίνητο βαγόνι ενός μελλοντικού συρμού ήταν κατά τα φαινόμενα η πραγματική απεικόνιση της επερχόμενης ήττας. Το ίδιο κιόλας βράδυ το δανεικό βαγόνι από τη Νάπολι άλλαζε μορφή από ένα πολύχρωμο graffiti, ενέργεια εξαιρετικά διεισδυτική κάποιων νεαρών που αποτύπωσαν την κοινωνική χλεύη πάνω στις καινούργιες λαμαρίνες.