Γράφει ο Τάκης Θεοδώροπουλος

Για τους γνήσιους αριστερούς η μεσαία τάξη, ή τα μεσαία στρώματα, ήταν κάτι σαν την κατάρα της κοινωνίας. Ηταν χειρότεροι κι απ’ τους μοβόρους καπιταλιστές, οι οποίοι, αν μη τι άλλο, επέτρεπαν στο προλεταριάτο να αποκτήσει ταξική συνείδηση και να επαναστατήσει. Η μεσαία τάξη πάντα θόλωνε τα νερά της ταξικής πάλης. Ο Λένιν το είχε ήδη επισημάνει στα γραπτά του. Ο μικροαστός που θέλει να γίνει μεγαλοαστός και φοβάται μη γίνει προλετάριος παλεύει να κρατηθεί από τα ελάχιστα προνόμιά του και ταυτίζεται με τους εκμεταλλευτές.




Tου ΗΛΙΑ ΚΑΡΑΒΌΛΙΑ

Στην χώρα των μνημονίων λιτότητας τα μνημόνια συνεργασίας(MOUs)και τα σύμφωνα εμπιστευτικότητας(NDAs) μεταξύ Ελλήνων συμβούλων/επιχειρηματιών/μεσιτών και ξένων επενδυτών/μεσαζόντων, δίνουν και παίρνουν. Απο την εποχή της κρίσης με τα περίφημα distressed funds που κυνηγούσαν υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, μέχρι σήμερα που κάθε ιδέα συνεχίζει να μοιάζει μοναδική(πχ. ”ακίνητα φιλέτα”, ”καινοτομίες”, κ.α), το συμβατικό πλαίσιο μεταξύ επιθυμίας-χρήματος παρουσιάζει κενά. Οι σκληροί δίσκοι των Ελλήνων συμβούλων είναι γεμάτοι σύμφωνα, ρήτρες, αποκλειστικότητες και τα χρονοδιαγράμματα οδηγούν πολλές φορές σε αδιέξοδο.Εξετάζουμε συνοπτικά υπο το πρίσμα της οικονομικής φιλοσοφίας των συμβάσεων ποιες είναι εκείνες οι παράμετροι που αναδεικνύουν τα φορτία ρεαλισμού που διέπουν κάθε project.


Γράφει ο Γιάννης Κ.Τρουπής

Όσοι παρακολουθούν από κοντά τις κινήσεις και τις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά την ευρωκάλπη και την ευρεία νίκη της ΝΔ, θα έχουν αντιληφθεί την επιμονή του ως προς την αποστολή ενός μηνύματος με συγκεκριμένη αποδέκτη, την κοινωνία.


Του Κώστα Στούπα

Στη δημοφιλή σειρά "Τσερνόμπιλ" της HBO που προβάλλεται αυτήν την περίοδο περιγράφονται με ρεαλιστικό τρόπο τα αίτια και τα γεγονότα της μεγαλύτερης καταστροφής που γνώρισε ο πλανήτης.



Γράφει ο Θανάσης Κ.


Ακούω συζητήσεις περί «εξωτερικής πολιτικής» και εθνικών θεμάτων και με πιάνει θλίψη (προς ναυτία, ακριβέστερα...).
Είναι αληθινό κατάντημα, μια χώρα σαν την Ελλάδα, να αντιμετωπίζει τέτοιες απειλές και να συζητάει τέτοιες αηδίες.
* Λέει για παράδειγμα ο υπουργός Άμυνας (και πρώην Α/ΓΕΕΘΑ):



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Πώς θα κυβερνήσεις αν δεν ξέρεις την τέχνη του κυβερνήτη; Χειρότερα ακόμη, αν σου λείπουν τα διανοητικά όπλα για να την αποκτήσεις; Πώς θα κυβερνήσεις μια ευρωπαϊκή χώρα όταν όσα ξέρεις για την Ευρώπη τα έμαθες κάπου ανάμεσα στον φραπέ και στο ντουμάνι των κομματικών συνεδριάσεων;



του Χρήστου Χωμενίδη

Στα απομνημονεύματα της Προεδρίας του, ο Μπιλ Κλίντον αναφέρεται στην κρίση των Ιμίων. Αφηγείται εν συντομία πώς τα αντιμαχόμενα μέρη τάραξαν τον ύπνο του, πώς αναγκάστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να παρέμβουν πυροσβεστικά. Οι άνθρωποι ένθεν κακείθεν του Αιγαίου βρίσκονταν με την ψυχή στο στόμα -και με το δάκτυλο στη σκανδάλη- εκείνες τις άγριες ώρες. Το εν κατακλείδι σχόλιο του πλανητάρχη είναι άκρως συγκαταβατικό, στα όρια του χλευασμού. "Θα αιματοκυλιούνταν" γράφει "για ένα ερημονήσι όπου βόσκουν κάτι κατσίκες!"

 

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

19 Ιουνίου λίγες μέρες μετά το σεισμό που έμαθα ότι ο παππούλης όπως τον αποκαλούσαμε Ευσέβιος Γιαννακάκης έφυγε για την ουράνιο πολιτεία. Αυτό μου είπαν όταν στο  άκουσμα της είδησης  του θανάτου  του πνευματικού μου πατέρα  λίγες μέρες μετά το σεισμό, είχα πλαντάξει στο κλάμα .