ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

 

Οι παραστάσεις του θίασου «πρώτη φορά αριστερά, με ολίγη ψεκασμένους» συνεχίζονται με παραλλαγές πάντα στο ίδιο θέμα: Επιστροφή στο παρελθόν για να συσκοτισθεί το παρόν. Αυτή την φορά είχαμε την συζήτηση στη βουλή για σύσταση εξεταστικής επιτροπής «για την διερεύνηση δανειοδότησης κομμάτων και εταιριών ΜΜΕ από τραπεζικά ιδρύματα» και την επανεμφάνιση του αγροίκου μάγκα, με φρασεολογία τύπου Χρυσής Αυγής Κρητικού κουτσαβακίου Πολάκη που μας παρουσίασε τη νέα αριστερή πρόταση ξεκαθαρίσματος διαφορών, «θάβοντας δημοσιογράφους τρία μέτρα κάτω από την γη»…

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Υπάρχουν μερικές χρονιές «φορτωμένες» με σημαντικά γεγονότα που έχουν «αποθηκευτεί» στο σκληρό δίσκο της μνήμης σου και δεν πρόκειται να σβήσουν ποτέ! Αν μάλιστα συμπέσει εκτός από τα μεγάλα γεγονότα να σου έχουν συμβεί και κάποιες σημαντικές προσωπικές στιγμές, δεμένες με αυτά, τότε είναι που δεν διαγράφονται ποτέ…

Μια τέτοια χρονιά ήταν το 1974. Μια ανεπανάληπτη, αλλοπρόσαλλη, ταραχώδης χρονιά που συνέβησαν σχεδόν τα πάντα: Έπεσε η Δικτατορία των Απριλιανών και ξεκίνησε η περιβόητη μεταπολίτευση, ακολούθησε η Πορτογαλία, ενώ έτριζαν τα θεμέλια του καθεστώτος Φράνκο στην Ισπανία.  Η Αμερική συγκλονιζόταν από το περίφημο σκάνδαλο Ουοτεργκέιτ και δύο νεαροί δημοσιογράφοι υποχρέωναν τον Νίξον σε παραίτηση (ο μεγαλύτερος θρίαμβος της ελεύθερης δημοσιογραφίας!), ο Περόν έπνεε τα λοίσθια σε μια αιματοβαμμένη Αργεντινή, ο Καραμανλής άλλαζε Σύνταγμα, δίκαζε τους πρωταίτιους της Χούντας, έδιωχνε τους Γλυξμπουργκ με Δημοψήφισμα, το ΚΚΕ γινόταν νόμιμο μετά από δεκαετίες παρανομίας, η Ελλάδα αναστέναζε με τα τραγούδια του Μίκη, ο Πάριος και ο Νταλάρας έβγαζαν ερωτικά L.P με τα νέα τους τραγούδια, η Ελλάδα απολάμβανε ένα φοβερό καλοκαίρι, παρ’ όλο που η εισβολή στην Κύπρο του Αττίλα μας θανάτωνε σαν έθνος…

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Η Ειδομένη είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόλυτης απουσίας στοιχειώδους κρατικού συντονισμού και ελέγχου της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… Ο καθένας κάνει ότι μπορεί ή ότι θέλειμέσα σε συνθήκες χάους όπως έγινε η καθημερινότητα στην Ελλάδα, όπου βλέπεις συγκινητικές εκφράσεις ανθρωπιάς αλλά και εκμετάλλευσης μια και στην απελπισία πολλοί βλέπουν ευκαιρίες (ότι έγινε στην κατοχή με τους Μαυραγορήτες…).

Σαν παράδειγμα της απραξίας η Ειδομένη αντιπροσωπεύει όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, που απόλυτος άρχοντας στο «γήπεδο Ελλάς» είναι η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς με ολίγη ψεκασμένους» και που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει σχέδιο, ή το χειρότερο, δεν υπάρχει κάποιος να φτιάξει ένα σχέδιο, ή ακόμα χειρότερα ότι δεν υπάρχει κάποιος ικανός, αν υπάρξει, να διαχειριστεί ένα σχέδιο διάσωσης…

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Με ρώτησε προχθές ένας φίλος στο δρόμο: «Ξέρεις κανέναν που να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ αν γίνουν αύριο εκλογές;»… «Έναν», του απάντησα, «πρώην Πασόκο που δεν του αρέσει η Φώφη, την οποία ψήφισε όμως, αλλά όπως μου είπε στη συνέχεια, μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο μετά από ελαφρύ… εγκεφαλικό...!».

Στα σοβαρά τώρα. Δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει στο περιβάλλον του, τον ανοδικό ρυθμό των «κοψοχέρηδων»… Αντίθετα, αυτοί που δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται σε φάση αποδόμησης είναι τα μέλη της κυβέρνησης και τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ! Εύκολα επίσης διαπιστώνεις ότι οι «κοψοχέρηδες» του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παλαιότερα και αρκετοί από τους «κοψοχέρηδες» της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, γεμίζουν τις δεξαμενές της αποχής και του «κανένα», αυξάνοντας  το άθροισμα όσων νοιώθουν αηδιασμένοι από την κατάσταση της χώρας και του πολιτικού της προσωπικού.

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Το πολυσυλλεκτικό, ασύντακτο, αντιφατικό και αποκαρδιωμένο αντισυριζαϊκό μέτωπο, βρήκε μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη ένα προορισμό!Έτσι τουλάχιστον φάνηκε μετά την επικράτηση του απέναντι στον Μεϊμαράκη και το «Καραμανλικό λόμπι» που τον στήριξε σιωπηλά μεν, ουσιαστικά δε. Η εκλογή του Κυριάκου έδειξε να βάζει φρένο στο πλεονέκτημα της Συριζαϊκής κυβέρνησης, να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στο πολιτικό σκηνικό και  ανασύνταξε θεαματικά την αξιωματική αντιπολίτευση.

Ο νέος αρχηγός δείχνει ότι έχει σαν προτεραιότητα του την ανανέωση του κόμματος και την μετατροπή του σε πυλώνα αλλαγής και απορρόφησης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Έργο βαρύ και δύσκολο, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ιδιομορφία των οπαδών της Ν.Δ., αλλά και το ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να πάρει θέση πάνω στα μνημονιακά ασκώντας παράλληλα και αντιπολίτευση… Σε κάθε περίπτωση πάντως το ρεύμα είναι υπέρ της Ν.Δ., πράγμα που άρχισε να προκαλεί εκνευρισμό και ακρότητες εκ μέρους της συμπολίτευσης. Πολλοί, άρχισαν να διαβλέπουν ήδη ένα νέου τύπου δικομματισμό ή μάλλον όπως ανέφερε η «Καθημερινή» διπολισμό.