Κώστας Μποτόπουλος | ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Του Κώστα Μποτόπουλου

Ο ιταλός πρωθυπουργός καταρρίπτει πολλούς μύθους: δεν είναι καν εκλεγμένος, έρχεται στην πολιτική από τον κόσμο της οικονομίας, δεν είναι νέος, δεν «γράφει» στην οθόνη

Η συμπλήρωση ενός χρόνου θητείας του προέδρου Μπάιντεν και η αναπότρεπτη πορεία του Μπόρις Τζόνσον στην ταπεινωτική αποπομπή ξαναφέρνουν με επίταση στην επιφάνεια το έλλειμμα ηγετικών προσωπικοτήτων. Το ζήτημα ξεπερνά τα σύνορα, τόσο τα γεωγραφικά – Ανατολή/Δύση – όσο και τα πολιτικά – δημοκρατικά/αυταρχικά καθεστώτα. Ισως πιο εύγλωττο είναι αυτό που συμβαίνει σταθερά εδώ και δύο περίπου δεκαετίες στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στις κορυφαίες θέσεις της οποίας ανέρχονται πρόσωπα είτε εμφανώς ανεπαρκή (Μπαρόζο και Φον ντερ Λάιεν) είτε καλών προθέσεων αλλά χαμηλού ηγετικού αναστήματος (Γιούνκερ και λίγο παλαιότερα Πρόντι). Παρόμοια είναι η κατάσταση και σε εθνικό επίπεδο, σε βαθμό που όταν λέμε «ηγέτης» τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη το μυαλό μας να πηγαίνει αυτομάτως στην Ανγκελα Μέρκελ, μια ασφαλώς σοβαρή αλλά αντικειμενικά μη υπερβατική προσωπικότητα.

Ο Νίκος Δήμου και το σπίτι των βιβλίων - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online

Του Νίκου Δήμου

Μέχρι που έφυγα από την Ελλάδα για σπουδές στην Γερμανία, δεν είχα αντιμετωπίσει χιόνι σε μεγάλες ποσότητες. Εκείνη την εποχή (1954) δεν υπήρχαν στην Ελλάδα χιονοδρομικά κέντρα ούτε χειμερινά σπορ.

Ο προορισμός μου ήταν το Μόναχο.

Το Μόναχο βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο (700 μ.) και οι Άλπεις του κλείνουν τον αέρα της Μεσογείου.

Στο Μόναχο κάνει πολύ κρύο.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Του Χρήστου Α. Χωμενίδη

Πόσες περιπέτειες έχεις ζήσει στα σαράντα σου, κόρη της όψιμης Μεταπολίτευσης και της μεσαίας τάξης; Τρεις φορές ερωτεύτηκες και άλλες τρεις κοιμήθηκες με άντρες από το πρώτο ραντεβού. Μία έφαγες τα μούτρα σου στις Πανελλαδικές, τον επόμενο χρόνο έλιωσες στο διάβασμα και πέτυχες στη σχολή που ήθελες. Δούλεψες ως φοιτήτρια σε φροντιστήριο, προσλήφθηκες στα εικοσιπέντε σε ιδιωτικό σχολείο, η νεαρότερη φιλόλογος, η αγαπημένη των παιδιών. Πήγες γαμήλιο ταξίδι στην Αίγυπτο -Καϊρινές οι ρίζες τού συζύγου-, είδες τη Σφίγγα και τις Πυραμίδες, έπαθες δυσεντερία. Κατέβηκες σε διαδήλωση, ξυστά σού πέρασε (ή σχεδόν ξυστά) το δακρυγόνο. Εγκυμόνησες, γέννησες, θήλασες δίδυμα. Έχασες τον μπαμπά σου από καρδιά – μπαμ και κάτω, τουλάχιστον δεν υπέφερε. Σε παρέσυρε η κολλητή σου σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων – τι ρεζιλίκι όταν δεν μπορούσες να θυμηθείς το μικρό όνομα της Μπουμπουλίνας! - για μήνες γέλαγαν πίσω απ’την πλάτη σου οι μαθητές σου, τα σκασμένα, ως το πρώτο λοκ ντάουν… Ξέχασα, έχεις καπνίσει κάποτε και μπάφο, έχεις φιληθεί σε εφηβικό πάρτυ με ένα κορίτσι…


Βασίλης Κοντογιαννόπουλος
 του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου

Τα ήπια συμπτώματα της μετάλλαξης Όμικρον οδηγούν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους του εφιάλτη της πανδημίας. Η εκρηκτική αύξηση των κρουσμάτων, λόγω της υπερ-μετάδοσης της Όμικρον, δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση των σκληρών δεικτών, των νοσηλειών στις ΜΕΘ και των θανάτων. Η πανδημία θα τελειώσει. Επιστήμονες τοποθετούν το τέλος της την Άνοιξη. Η Covid-19, όμως, δεν θα τελειώσει. Η πανδημία θα μετεξελιχθεί σε νόσο ενδημική. Με μεταλλάξεις περισσότερο ή λιγότερο φονικές. Όπως και η γρίπη. Συνεπώς, το εμβόλιο και οι αναμνηστικές δόσεις παραμένουν το κύριο όπλο κατά του ιού. Είναι το ισχυρότερο κι ασφαλέστερο όπλο που η επιστήμη πέτυχε να εξοπλίσει την ανθρωπότητα κι η Πολιτεία να εξασφαλίσει την δωρεάν παροχή του στους πολίτες. Η διάθεση του και στον υπόλοιπο κόσμο κι όχι μόνο στις προηγμένες χώρες, οφείλει να αποτελέσει μείζονα στόχο.

Το κλίμα σε «κατάσταση ανάγκης». Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ* – Ανανεωτική  Αριστερά

Του Χρίστου Αλεξόπουλου

Οι σύγχρονες πλανητικών διαστάσεων ανισορροπίες δείχνουν, ότι το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης δρομολογεί μια δυναμική, η οποία δεν διαμορφώνει λειτουργικές και βιώσιμες συνθήκες τόσο για τον άνθρωπο τόσο και για την βιοποικιλότητα, ενώ ταυτοχρόνως δεν ελέγχεται ως προς τις επιπτώσεις της στην προοπτική του χρόνου.

Τα διάφορα κοινωνικά συστήματα, από το πολιτικό μέχρι το εργασιακό και το οικονομικό, κινούνται με λογική μονοδιάστατου συστημικού πραγματισμού, χωρίς να λαμβάνουν επαρκώς υπόψη τους το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον καθώς και την βιωσιμότητα της ανθρώπινης οντότητας και της βιοποικιλότητας.