Ανδρέας Ανδριανόπουλος - Βικιπαίδεια

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος της ΑΙ στη διευκόλυνση των επιχειρήσεων χρηματοπιστωτικής, ιδιαίτερα στο να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους σε χώρες ή περιοχές δίχως τραπεζικά συστήματα ή όπου η ΑΙ φυσική παρουσία τραπεζοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι αδύνατη.

Οταν πριν από χρόνια έγραφα ένα βιβλίο για τις μελλοντικές προοπτικές της ανθρώπινης κοινωνίας («Μετά το μέλλον») και έκανα αναφορά στην Εικονική Πραγματικότητα (Virtual Reality) και στην Τεχνητή Νοημοσύνη (Artificial Intelligence), φίλοι και σχολιαστές με κατηγορούσαν για ονειροπόληση και ταξίδι στα σύννεφα της φαντασίας. Μάταια εξηγούσα πως σε ταξίδια μου, κυρίως στις ΗΠΑ και στην Καλιφόρνια ιδιαίτερα, είχα γίνει μάρτυρας πειραματικών προσπαθειών πάνω στα ζητήματα αυτά και πως μου είχαν εξηγήσει πως λόγω ταχύτατων εξελίξεων όλα αυτά θα ήταν σύντομα κοντά μας. Η εποχή αυτή ήδη έφτασε. Και ο κόσμος άρχισε ήδη να αλλάζει.

Σώτη Τριανταφύλλου - Βικιπαίδεια

Αν με κάθε ευκαιρία ζητάμε ή περιμένουμε εκλογές, σημαίνει ότι δεν έχουμε καμιά εκτίμηση στις εκλογές

Της Σώτης  Τριανταφύλλου

Νομίζω ότι δεν περνά μέρα που να μην αναρωτηθούν οι δημοσιογράφοι μήπως κάποια κυβερνητική δήλωση, κάποια απόφαση ή χειρονομία «μυρίζει εκλογές». Όταν ακούω αυτό το κλισέ, νιώθω ότι είμαστε κομπάρσοι ξανά και ξανά στο ίδιο σενάριο: από τότε που θυμάμαι την ελληνική πολιτική, όποτε το κυβερνών κόμμα εκτιμούσε ότι ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος του, προκήρυσσε εκλογές μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο από «ου», χειροκροτήματα και λάβαρα. Όσο για τους δημοσιογράφους, τους αρέσει να παριστάνουν τους οξυδερκείς που διαθέτουν «πηγές» από τις οποίες διαρρέουν οι σημαντικές ειδήσεις. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνουν είναι να πιέζουν τις κυβερνήσεις, να επιδεινώνουν την αστάθεια και να μας παγιδεύουν σε πολιτικά ήθη υπανάπτυκτης χώρας.

Ο τιτάνας της ενημέρωσης Μανόλης Καψής... και το σπασμένο χέρι του μαθητή!  | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Του Μανόλη Καψή

Αραγε, αν ο μη γένοιτο οι σχέσεις μας με την Τουρκία έφθαναν σε θερμό επεισόδιο, η Νατάσα Μποφίλιου και οι άλλοι οπαδοί του πασιφισμού και της άδολης αγάπης, θα διαδήλωναν στο Σύνταγμα υπέρ της Ειρήνης και της φιλίας των λαών; Θα κατήγγειλαν εξ ίσου τους δυο ιμπεριαλισμούς; Θα κινητοποιούσε το ΚΚΕ τους "φοιτητικούς συλλόγους” και τις "επιτροπές μαθητών”, (που σεμνά και ταπεινά όλα αυτά τα χρόνια του ακτιβισμού διατηρούν την ανωνυμία των στελεχών τους); Θα τραγουδούσαν οι διάφοροι αφελείς "όχι στον πόλεμο, καμιά συμμετοχή, ειρήνη και φιλία ζητάνε οι λαοί"; Ή θα τους έπαιρναν με τις λεμονόκουπες; Αλλωστε και στην Ελλάδα η Ε.Ε. δεν επέκτεινε τη σφαίρα επιρροής της; Οι Αμερικανοί δεν έστησαν βάση στην Αλεξανδρούπολη, δίπλα στα σύνορα με την Τουρκία; Οι Γάλλοι δεν μας πούλησαν σύγχρονα όπλα;

Τάκης Θεοδωρόπουλος - metaixmio.gr

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δώδεκα χρόνια μάς χωρίζουν από το 2010, όμως αναλογισθείτε πόση απόσταση έχει διανύσει η Ελλάδα από τότε. Αναφέρομαι στη γεωγραφία, με άλλα λόγια στην πολιτική. Το 2010, η Ελλάδα είχε καταντήσει ο άχρηστος τζίτζικας της Ευρώπης. O πρωθυπουργός της Γιώργος Παπανδρέου δήλωνε στους εταίρους πως κυβερνάει ένα λαό φοροφυγάδων. Ο περίπατος της Μέρκελ με τον Αντώνη Σαμαρά ήταν το απαραίτητο παυσίπονο για τον μόνιμο πονοκέφαλο που ταλαιπωρούσε όσους εξ ημών ξυπνούσαμε με τον φόβο ότι η χώρα μας θα είχε χάσει την άδεια παραμονής της στην Ενωση. Θυμάμαι ακόμη τη δήλωση του κ. Τσίπρα μετά το πρώτο του ταξίδι στη Γερμανία: «Οι Γερμανοί έχουν μια παράξενη συνήθεια. Θέλουν να τους λες την αλήθεια». Και τους είπε την αλήθεια. Eστειλε εκείνον τον Βαρουφάκη για να διαπραγματευθεί, και τον Λαφαζάνη στο Κρεμλίνο για να τυπώσει ρούβλια με το υδατογράφημα του Κολοκοτρώνη. Η Ελλάδα έμοιαζε επικίνδυνα με τη σκωληκοειδή απόφυση της Βαλκανικής, που ο χειρουργός ήταν έτοιμος να την πετάξει στα σκουπίδια. Κοινώς να πετάξει στα σκουπίδια μια Ιστορία 200 ετών. Μεθυσμένη από τον ναρκισσισμό της η ελληνική κοινωνία χόρευε στο Κολοσσαίο του δημοψηφίσματος. Ευτυχώς ο κ. Τσίπρας έβγαλε έρπη και έκανε κωλοτούμπα από τον πόνο.

Εκτός «Εστίας» ο Αθανάσιος Χ . Παπανδρόπουλος

Έχοντας «κολλήσει» στην Ουκρανία, ο «μεγάλος στρατηγός» ρίχνει ζαριές η εφαρμόζει συγκεκριμένο πλάνο εκφασισμού της Ρωσίας και κατ’ επέκταση της Κεντρικής Ασίας;
                                          

  του Αθαν.Χ.Παπανδρόπουλου
Τζογαδόρος ή χιτλερίσκος;
«Συνάδελφοι της δημοκρατικής Ευρώπης, πρέπει να μας βοηθήσετε και να καταλάβετε τι συμβαίνει και τι γίνεται στη Ρωσία. Οι οικονομικές κυρώσεις που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις σας στον Πούτιν και το καθεστώς του είναι δώρο για την αυταρχική του εξουσία. Χρησιμοποιεί τις κυρώσεις για να καταργεί κάθε ελεύθερη φωνή και να καταπιέζει ακόμα περισσότερο έναν κόσμο που δεν ξέρει πλέον τι συμβαίνει λίγα χιλιόμετρα από την πόρτα του.