Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Η εντυπωσιακή υπέρβαση του στόχου του 2016 για πρωτογενές πλεόνασμα (έσοδα μείον δαπάνες χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους) που ήταν  0,5 % του ΑΕΠ (λιγότερο από 1 δις) και η καταγραφή πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,9% του ΑΕΠ (6,9 δις), εμφανίστηκε από την κυβέρνηση ως μεγάλη επιτυχία της.


Του Δημήτρη Στεργίου

Τίποτα δεν είναι τυχαίο (για να συνεχίσουμε τις θλιβερές μας ιστορίες με αυτή τη διαπίστωση). Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που η χώρα μας είναι ουραγός σε άμεσες ξένες ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν σημαντικό προσδιοριστικό παράγοντα για ανάπτυξη (και ήδη, το πρώτο τετράμηνο η ύφεση δήλωσε ξανά και μάλιστα ηρωικά παρούσα πάλι!). Δεν είναι, λοιπόν, τίποτα τυχαίο και η πολύχρονη περιπέτεια των επενδυτών στην περιοχή Αφάντου της Ρόδου επιβεβαιώνει τη διαπίστωση.

Του Παναγιώτη Κ. Παναγόπουλου
Ο  πλανήτης  Γη, αυτό το πολύτιμο κόσμημα του Σύμπαντος, έχει  πεπερασμένες διαστάσεις, η έκτασή του δηλαδή δεν είναι άπειρη και συνεπώς, τόσο οι επί της Γης πληθυσμοί των έμβιων όντων, όσο και η παραγωγή δεν μπορούν να είναι το ίδιο άπειρα, ενώ εξ αντιθέτου η Παραγωγικότητα της Εργασίας αλλά και εκείνη του Κεφαλαίου, λόγω της Τεχνολογικής εξέλιξης ασφαλώς δεν είναι πεπερασμένες. Επικου-ρούντος μάλιστα του Οικονομισμού, του Σοσιαλιστικού τε και του Καπιταλιστικού, οι παραγωγικότητες αυτές, ιδίως σε συνθήκες συνετής ελεύθερης οικονομίας, τείνουν συνεχώς αυξανόμενες, με θεωρητικά νομοτελειακή κατάληξη την αέναη αύξηση της ανεργίας και τον σταδιακό εκμηδενισμό των επιτοκίων. Το τελευταίο, προς μεγάλη απογοήτευση του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (Χ.Σ)και με  αντίστοιχη ανακούφιση τoυ καθημερινού Πολίτη και των καθημαγμένων από την τοκογλυφία Επιχειρήσεων.


Σε μια περίοδο που ο ιδιωτικός τομέας δεν σταματά να μετρά τις πληγές του, στον δημόσιο τομέα του κράτους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταγράφεται όργιο ρουσφετιών και αναξιοκρατικών τοποθετήσεων, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ρεκόρ προσλήψεων συμβασιούχων.


 Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ και πολλοί άλλοι, των πιο σκληρών δορυφόρων της Αριστεράς, δεν επιθυμούν καμιά διατάραξη της βεβαιότητάς τους ότι στη Βενεζουέλα ο Μαδούρο απειλείται από το τέρας του καπιταλισμού