Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Ζ​​ούμε το ξήλωμα της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που είχε δημιουργηθεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν έχουμε ιδέα τι θα μας ξημερώσει. Ο Ντόναλντ Τραμπ κατεδαφίζει όλες τις βασικές αρχές που ακολουθούσε η αμερικανική εξωτερική πολιτική. Η θεαματική ήττα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για το ζήτημα της Ιερουσαλήμ ανέδειξε την απουσία συμμαχιών και τη μοναξιά της Αμερικής του κ. Τραμπ. Ολοι παρακολουθούν παγωμένοι. Ακόμη και οι αντιδράσεις των Παλαιστινίων και του αραβικού κόσμου είναι συγκρατημένες, γιατί όλοι φοβούνται.


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Μία κυβέρνηση έχει την πλήρη εξουσία, όταν τα πάντα στη χώρα στρέφονται προς το μέρος της, όπως τα ηλιοτρόπια που χαιρετούν τον ήλιο. Η κυβέρνηση τα απολαμβάνει όλα αυτά, εκτός από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης σε κρίσιμες αποφάσεις. Αυτό εννοούσε και η κυρία Μπαζιάνα...
 
Το καλοκαίρι του 2015 ο Νίκος Φίλης δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία. Προσπαθούσε να πει αυτό που έλεγαν οι Πασόκοι των πρώτων χρόνων της «Αλλαγής», όταν ο υπουργός υπέγραφε μία απόφαση και ο διευθυντής του υπουργείου την έβαζε κάτω-κάτω στη στοίβα των υπηρεσιακών εγγράφων.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τί θέλησε πραγματικά να πει η σύζυγος του πρωθυπουργού, σε ποιους και γιατί, με την είσοδο τού 2018

Κάποιοι ιστότοποι έγραψαν ότι η συνέντευξη της κυρίας Μπέττυς Μπαζιάνα στην Εφημερίδα των Συντακτών στόχον είχε να ενισχύσει την καταρρέουσα –όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις– πρωθυπουργική εικόνα. Εν μέρει αυτό ισχύει. Τίθεται όμως το ερώτημα: έναντι ποίων να ενισχύσει την εικόνα του Αλέξη Τσίπρα και γιατί; Στο σημείο αυτό τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα, αλλά και εξόχως επικίνδυνα.



Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Κ​​άποτε μερικές λέξεις πονούσαν. Σκανδάλιζαν, προκαλούσαν αντιδράσεις. Κάποτε η ευπρέπεια της συμπεριφοράς ήταν μέρος της κοινωνικής συνθήκης και η γλώσσα συμμετείχε ενεργά στην τήρησή της. Ανήκω στη γενιά αυτή που πρώτη, αν δεν κάνω λάθος, ταύτισε την ευπρέπεια με την υποκρισία και την απρέπεια, ή την αμέλεια της συμπεριφοράς με την απελευθέρωση των ηθών της.



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, από τους σοσιαλιστές και τους δεξιούς μέχρι τους αριστερούς, μας πιπιλάνε την καραμέλα της ανάπτυξης, ως το αντίδοτο της κρίσης.

Όμως ανάπτυξη ακούμε και ανάπτυξη δεν βλέπουμε. Και για το κακό μας το χάλι, ως συνήθως μας λένε ότι φταίνε οι κακοί τοκογλύφοι της Ευρώπης, που μας δανείζουν με τα τρομερά επιτόκια του 1,5-2%.

Όχι ότι οι Ευρωπαίοι είναι άμοιροι ευθυνών, όμως αυτές αφορούν την αρπακτικότητά τους με την εκχώρηση ολόκληρης της κρατικής περιουσίας για τα επόμενα 99 χρόνια και για το γεγονός, που για να τα αρπάξουν, προέκριναν την υπερφορολόγηση αντί των σοβαρών αλλαγών, που θα οδηγούσαν στον  εκσυγχρονισμό του κράτους, που αποτελεί την βασική τροχοπέδη της ανάπτυξης.