Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πέρα από τις όποιες γεωπολιτικές και διπλωματικές σκοπιμότητες που επιβάλλουν την διευθέτηση του προβλήματος της ονομασίας μίας γειτονικής μας χώρας, υπάρχει και η ιστορική πραγματικότητα που σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να παρακάμπτεται. Αυτήν δε την πραγματικότητα περιέγραφαν ο Γιάννης Μαρίνος και ο Βασίλης Θασίτης στον Οικονομικό Ταχυδρόμο της 13ης Φεβρουαρίου 1992 και στο μηνιαία περιοδικό Νέα Πολιτική των εκδόσεων Παπαζήση (τεύχος 19, Φθινόπωρο 2015)


Το ότι στο «Σκοπιανό» πρόβλημα πρέπει να βρεθεί λύση, είναι ένα γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Πλην όμως, όπως θα έλεγε και ο Γουσταύος Λεμπόν στο περίφημο πόνημά του περί της Ψυχολογίας των Όχλων, η όποια λύση δεν μπορεί να προκύψει από συλλαλητήρια και καρναβαλικού τύπου εκδηλώσεις. Αυτού του είδους οι «κινητοποιήσεις» φέρνουν στον νου άλλες εποχές και πολλοί από εμάς γνωρίζουμε πώς κατέληξαν και τί κόστος είχαν για την παγκόσμια κοινότητα των πολιτών. Επισημαίνουμε επίσης ότι το πεδίο των διπλωματικών και γεωπολιτικών σχέσεων δεν είναι γήπεδο ποδοσφαίρου και όσοι το αντιλαμβάνονται ως τέτοιο γρήγορα θα μπορούσαν να βρεθούν σε πεδίο ασύμμετρων μαχών.



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Λένε και φαίνεται ότι ισχύει ότι πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Έτσι κι εγώ κατευθύνθηκα προς το Σύνταγμα με το Metro προκειμένου ιδίοις όμασι να διαπιστώσω, τόσο τον όγκο της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, όσο και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά.

 

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυβερνάνε τρία χρόνια και όλα δείχνουν ότι θα εξαντλήσουν την τετραετία που τους δίνει το Σύνταγμα της Προεδρευομένης Δημοκρατίας που ισχύει στη χώρα μας, αλλά και η «μπετόν αρμέ» πλειοψηφία των 153 που τους δίνει η συγκυβέρνηση με το ακροδεξιό μόρφωμα των ΑΝΕΛ.

Στα τρία αυτά χρόνια αυτό το μείγμα της Σταλινοφασιστικής αριστεράς σε αγαστή συνεργασία με τους ακροδεξιούς Ανελιστές έχει επιφέρει  τέσσερα ορατά βάρβαρα πλαγιοκτυπήματα στην λειτουργία των θεσμών, που στηρίζουν την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας, που έχουν περάσει σχεδόν απαρατήρητα από τους αντιπολιτευόμενους και από αυτούς που  μέσω της ψήφου τους, τους έφεραν στην εξουσία:

 

Γράφει ο  Χρήστος Μιχαηλίδης

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ο καθαρός νικητής των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο, αφήνοντας αρκετές μονάδες πίσω στον β' γύρο τον Σταύρο Μαλά, υποψήφιο του αριστερού ΑΚΕΛ. Με ποιο γνώμονα ψήφισαν οι Κύπριοι που βρήκαν διέξοδο από το Μνημόνιο αλλά αδιέξοδο με τους Τουρκοκύπριους

Στην πρώτη προεδρική εκλογή στην Κύπρο που έγινε χωρίς να υπάρξει στον β’ γύρο παζάρι για κυβερνητικά χαρτοφυλάκια και χωρίς τα κόμματα που έμειναν έξω από αυτόν να κατευθύνουν τους οπαδούς τους να υποστηρίξουν τον άλφα ή βήτα υποψήφιο, ο Νίκος Αναστασιάδης επικράτησε του Σταύρου Μαλά με διαφορά 12 ποσοστιαίων μονάδων και θα είναι πάλι πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας για τα επόμενα 5 χρόνια.



Του Παντελή Μπουκάλα

Το 2000 με το Νομπέλ Ειρήνης τιμήθηκε ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Κιμ Ντε-τζουνγκ. Δεν το θυμόμουν βέβαια. Το βρήκα στη Βικιπαίδεια, ψάχνοντας να δω ποιος μας είχε νικήσει. Γιατί είχε υπάρξει επίσημη ελληνική υποψηφιότητα τότε. Αυτό κάπως το θυμόμουν, τις λεπτομέρειες πάντως τις διάβασα στο δοκίμιο «Χορός και ενορχήστρωση της τοπικότητας: Πολιτική, πολιτικοί ως φορείς της εξουσίας και πολιτιστικοί σύλλογοι ως διαχειριστές του πολιτισμού» του Ιωάννη Μάνου, λέκτορα τότε στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Το δοκίμιο αυτό συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Λαϊκοί πολιτισμοί και σύνορα στα Βαλκάνια», όπου έντεκα Βαλκάνιοι μελετητές υπερβαίνουν τα σύνορα, αναζητώντας γλώσσα τίμιας αλληλογνωριμίας.