Του Γιάννη Κ.Τρουπή
Η ερχόμενη Τετάρτη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως η “μητέρα των μαχών”, μια και το πολιτικό θερμόμετρο αναμένεται να χτυπήσει κόκκινο. Η συζήτηση στη Βουλή για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση της Novartis θα είναι εκτός από πολύωρη και “καυτή”, καθώς το λόγο έχουν ζητήσει ήδη 53 βουλευτές, αλλά και οι εννιά από τους δέκα πολιτικούς που το όνομά τους αναφέρεται στη σχετική δικογραφία.



Του Alexei Navalny

Η διεφθαρμένη ρωσική εξουσία και ο Πούτιν που την εκπροσωπεί είναι και οι βασικοί χρηματοδότες ακροδεξιών και ακροαριστερών πολιτικών σε Ευρώπη και Αμερική

Τα λόγια που ακολουθούν τα γράφω μέσα από ένα κελί. Για μιαν ακόμη φορά, με έωλα επιχειρήματα, συνελήφθην για να μην πάρω μέρος στην προεδρική εκλογική αναμέτρηση. Την ρωσική αυταρχική εξουσία την ενοχλώ. Έτσι, από τότε που ανακοίνωσα την πρόθεσή μου να κατέβω στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, κάθε πέμπτη ημέρα την περνάω πίσω από τα κάγκελα.



Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Φίλοι και –κυρίως– αντίπαλοι υπολογίζουν την ισχύ ενός κράτους ανάλογα με το πόσο σοβαρό είναι στο εσωτερικό του. Εμείς αυτήν την ώρα έχουμε όλα τα συστατικά που προβάλλουν τη λάθος εικόνα. Είμαστε βαθύτατα διχασμένοι γιατί έχουμε μία κυβέρνηση που μπροστά στην πολιτική της επιβολή δεν υπολογίζει τίποτα. Χρησιμοποιεί τον διχασμό σαν εργαλείο και φτάνει τα πράγματα στα άκρα, χωρίς όρια και ενδοιασμούς. Εχουμε ξαναπεράσει τέτοιες φάσεις. Και πάντοτε κατέληξαν σε κάτι κακό. Η διαφορά είναι, ίσως, πως οι κυβερνώντες ανήκουν σε μια γενιά που δεν καταλαβαίνει τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα και πιστεύει ότι τα πάντα είναι θεμιτά μέσα στο παιχνίδι της εξουσίας.



Δεν υπάρχει αισιόδοξο σενάριο για τα ελληνοτουρκικά. Υπάρχει το λιγότερο και το περισσότερο κακό σενάριο, λέει στο Liberal από τη Κωνσταντινούπολη, όπου και διδάσκει στο πανεπιστήμιο Kadir Has ως επισκέπτης καθηγητής, ο Κώστας Υφαντής από το Πάντειο.

Εξηγεί ότι το λιγότερο κακό σενάριο είναι να αναγκαστούμε να συρθούμε σε μια διαπραγμάτευση, για να συζητήσουμε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης τα οποία θα νομιμοποιούν τις αιτιάσεις της Τουρκίας. Δηλαδή αμοιβαίες δεσμεύσεις για τη de facto αποστρατιωτικοποίηση της περιοχής στα Ιμια.

Το περισσότερο κακό σενάριο είναι σύμφωνα με τον ίδιο, να μην αρκεστούν οι Τούρκοι στους πόντους που ήδη κερδίζουν, και μετά από μια θερμή αντιπαράθεση, να ζητήσουν κι άλλα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή να μας σύρουν σε μια συνολική διαπραγμάτευση, με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό ταλαιπωρημένο, και χωρίς την απαραίτητη νομιμοποίηση.

Εξηγεί επίσης γιατί στο μέτωπο της κυπριακής ΑΟΖ, οι επιλογές Αθήνας και Λευκωσίας είναι περιορισμένες, ενώ χαρακτηρίζει στρατηγικό λάθος την εμπλοκή της Άγκυρας στη Συρία. Απλά διότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, δεν υπάρχει έξοδος από αυτήν: Αν ο στόχος είναι η συντριπτική ήττα των Κούρδων, οι Τούρκοι θα πρέπει να προχωρούν όλο και πιο βαθειά στο συριακό έδαφος, κλιμακώνοντας την αντιπαράθεση με Ουάσινγκτον και Μόσχα.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη



Γράφει ο  Τάκης Θεοδωρόπουλος

Η διάχυση του αισθήματος της ενοχής είναι κομβικό σημείο στη ρητορική του εθνικολαϊκισμού. Οταν ξέσπασε η κρίση, το αίσθημα αγκάλιασε τους δανειστές. Για όλα φταίνε αυτοί. Οι ρήτορες ήξεραν πολύ καλά πως κανείς από τους ακροατές δεν αισθανόταν ένοχος. Κι όμως κάποιος έπρεπε να βρεθεί ανάμεσά μας. Οι ξένοι βόλευαν, όμως οι ξένοι ήσαν ξένοι, και ο εθνικολαϊκισμός απευθύνεται σε ιθαγενείς, άρα οφείλει να δείξει ενόχους τους οποίους μπορούν να δουν από κοντά, να τους χλευάσουν, ενδεχομένως να τους δείρουν κιόλας. Ησαν όσοι εξ ημών λέγαμε πως δεν φταίνε για όλα οι ξένοι, πως έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας, τις οποίες, αν δεν αναλάβουμε, δεν θα τα καταφέρουμε. Ενοχοι λοιπόν, πράκτορες, πεμπτοφαλαγγίτες, μερκελιστές και ό,τι ήθελε προκύψει. Αυτοί καταμετρήθηκαν. Ησαν το 30% που ψήφισε «Ναι» στο δημοψήφισμα.