Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Μία ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ενθαρρύνει τον διάλογο για την Ευρώπη και το μέλλον της

Έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει ότι μία οικονομική και νομισματική Ευρώπη, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί για να προχωρήσει ιστορικά η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ο πολιτισμός έχει τον λόγο του σε μια τέτοια ιστορία και ίσως το βάρος του να είναι πολύ σημαντικότερο απ’ όσο φαντάζεται κανείς. Από την άποψη αυτή, ο πολιτιστικός πλούτος της Ευρώπης μάλλον δεν έχει όμοιόν του στον πλανήτη μας.

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΝΙΚΟΣ ΣΥΦΑΝΤΟΣ ΣΤΟ TEMPO24

Ήταν μεσάνυχτα. Η Ευτυχία πετάχτηκε μέχρι το ΑΤΜ της γειτονιάς της για να «σηκώσει» λίγα χρήματα. Με αυτά θα έπρεπε να πληρώσει τις υποχρεώσεις της. Ανάμεσα σε αυτές και οφειλές προς το Κράτος. Αυτές που άμα δεν τις πληρώσει, η Ευτυχία (και η κάθε Ευτυχία) θα έχει «να κάνει» με την Αρχή. Την κάθε Αρχή που όταν ένας νομοταγής πολίτης καθυστερήσει έστω και μερικά 24ωρα να ανταποκριθεί σε μία υποχρέωσή του, αρχίζουν τα μηνύματα και τα τηλέφωνα. Η Ευτυχία (ή η κάθε Ευτυχία) μπορεί να είχε οφειλές και σε μία Τράπεζα. Η Ευτυχία (ή η κάθε Ευτυχία) σίγουρα θα πρέπει να πληρώσει φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και πολλά άλλα που η ημερήσια διάταξη αναφέρει κάθε τέλος του μηνός.

 

 



Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Ο έγκριτος συνάδελφος Γιάννης Καρτάλης, από τις στήλες του Βήματος της Κυριακής, αποτυπώνει με λίγα και απλά λόγια την θλιβερή κατάντια μίας κοινωνίας που είτε «τρώει» είτε «διώχνει» τα καλύτερα παιδιά της και βυθίζει στην λάσπη κορυφαίους έντιμους ανθρώπους

Σε μία κοινωνία με αίσθηση σεβασμού προς το κράτος δικαίου και τους θεσμούς του και με εκτίμηση προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τις αρχές της, θα ήταν πολύ δύσκολο για μία κυβέρνηση να «μοντάρει» σκευωρίες τύπου Novartis. Όμως, στην Ελλάδα, όπου ο καθένας «είναι ό,τι δηλώσει» και που η κοινωνία αρνείται σε μεγάλο βαθμό να δει τα μούτρα της στον καθρέφτη, η λάσπη είναι πολύτιμο εργαλείο ασκήσεως πολιτικής για συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Ο πρώην πλέον υπουργός Οικονομίας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων με δυσανεξία στην έκθεση. Ωραία. Αλλά τι ακριβώς προσέφερε στην κυβέρνηση και στη χώρα; Τι έργο αφήνει πίσω του;
 

Αν μπορεί κάποιος στο χώρο των σχολίων να μας εκθέσει το έργο του Δημήτρη Παπαδημητρίου στο υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης, τότε θα προσφέρει πολλαπλή υπηρεσία. Οχι μόνο στον ίδιο τον υπουργό, αλλά και στους πολίτες που, επιτέλους, θα καταλάβουν για ποιο λόγο είχε χαρτοφυλάκιο, μισθό, υπηρεσιακό αυτοκίνητο, οδηγό και ασφάλεια.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Α​​υτό το «Ιησούς Χριστός υπέρλαμπρο αστέρι» –Τζίζας Κράιστ σούπερ σταρ, όπως τα έγραφαν όλ’ αυτά οι «Μοντέρνοι Ρυθμοί»– το είχα πρωτακούσει αρχές δεκαετίας του ’70. Αν και ο Λόιντ Βέμπερ μου αρέσει πάντα, θυμάμαι περισσότερο το «Hair» –Τρίχες ή Χαιρ– που είχε προηγηθεί και είχε καταλάβει ηγετική θέση στον αγώνα της απελευθέρωσης. Ποιας απελευθέρωσης; Μα της εν γένει απελευθέρωσης ηθών και αξιών. Νιάτο κι εγώ στα νιάτα μου είχα εντυπωσιασθεί από λέξεις που περιέγραφαν πράξεις οι οποίες έθιγαν τη δημόσια αιδώ, πρώτη φορά τις άκουγα στα αγγλικά και τις επαναλάμβανα ενθουσιασμένος. Οταν διάβασα ότι παρουσιάζεται σήμερα σε σκηνή της καθ’ ημάς Ανατολής, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «Πού το θυμήθηκαν;».