Συναισθηματικός και βασισμένος στο «πανάρχαιο ελληνικό μειονέκτημα της αυτάρκειας», που τροφοδοτείται από την ελληνική οικογένεια και κάνει τους Έλληνες ανίκανους να συνεργαστούν, είναι ο πυρήνας της κρίσης στην Ελλάδα.

Αυτό υποστήριξε σήμερα, από το βήμα του τρίτου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, μιλώντας σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο ερευνητικός οργανισμός διαΝΕΟσις.




Του Ανδρέα Ζαμπούκα

"Πιστεύετε ότι αυτοί που βρίσκονται στη Βουλή όλα αυτά τα χρόνια, είναι άριστοι; Ότι είναι καλύτεροι από εσάς; Ότι είναι πιο έξυπνοι; Πιστεύετε ότι αυτοί που έβγαλαν λεφτά τα προηγούμενα χρόνια, οι εργολάβοι ήταν άριστοι, ήταν οι καλύτεροι επιχειρηματίες; Η ελίτ στην Ελλάδα δεν είναι αξιόλογη. Και γυρνώντας προς τους καθηγητές είπε: Εσείς είστε η ελίτ!"



Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Ο​​ι πολιτικοί μας δεν παύουν ποτέ να με εκπλήσσουν. Η χώρα αντιμετωπίζει δύο πολύ μεγάλες προκλήσεις: Η πρώτη είναι η Τουρκία, η οποία γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτη και ασταθής. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, που σπατάλησε δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς χωρίς να αφήσουν πίσω τους σημαντική αμυντική βιομηχανία, η Τουρκία έχει έρευνα και παραγωγή. Εξοπλίζεται με ταχύ ρυθμό, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία σε όσους γνωρίζουν σε βάθος αυτόν τον τομέα



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Σε περιοχές όπου ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί ακόμα κάποιες δυνάμεις, είτε λόγω ΠΑΣΟΚικής παράδοσης είτε διότι η οικονομική κρίση είχε λιγότερο οδυνηρά αποτελέσματα, ακούω τακτικά ένα βασικό επιχείρημα: "Αντιπολιτεύεστε έναν ΣΥΡΙΖΑ του 2015, όχι τον σημερινό. Δεν έχετε αντιληφθεί ότι το καινούριο κυβερνητικό πρόσωπο είναι κατά βάση σοσιαλδημοκρατικό και ότι δεν έχει καμιά σχέση με την ακροαριστερή Βαρουφάκεια περίοδο." Μιλούν βέβαια για την οικονομία.

 



Μέρα με την ημέρα και μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για τα επιδόματα ενοικίων σε πάμπλουτους υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για τους νόμιμους διορισμούς και τοποθετήσεις συγγενών και φίλων σε διάφορες κρατικές θέσεις, αποδεικνύεται πλέον περίτρανα ότι το κυβερνών κόμμα έχει απολέσει πλήρως το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» για το οποίο εκλέχθηκε.