Γράφει ο  Αγγελος Κωβαίος

Με τις εκλεκτικές συγγένειες που έχει επιλέξει, ο Πρωθυπουργός βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα τερατώδες πρόβλημα. Είτε θυσιάζει τον Ιβάν και την ομάδα του, είτε όλες τις άλλες. Εχει δυνατότητα επιλογής;

Στο σημείο που έχει περιέλθει η κυβέρνηση έχει πολλά να λύσει. Τόσο πολλά, που βασίμως μπορούμε να αμφιβάλλουμε για τις πιθανότητές της να το κατορθώσει.



Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς
Τσίπρας και Μητσοτάκης θέλουν το Κίνημα Αλλαγής στο δικό τους (μετ)εκλογικό άρμα. Ομως, οι ψηφοφόροι, που πρέπει να αποσπάσει αν θέλει να μη μείνει σε μονοψήφιο ποσοστό, βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι του ζητούν να διαλέξει από τώρα παρτερνέρ για το «μετά» επιδιώκουν την διάλυσή του
 
Ας αρχίσουμε με ένα παράδειγμα από το, σχετικά πρόσφατο, παρελθόν. Το 1997 ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης δέχτηκε στο Μέγαρο Μαξίμου τον αείμνηστο ευρωβουλευτή του (τότε) Συνασπισμού Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Στον μικρόκοσμο του ΣΥΝ προκλήθηκε τρικυμία και, με εντολή του αρχηγού του Νίκου Κωνσταντόπουλου, ο Παπαγιαννάκης αποδοκιμάστηκε (εδώ), ενώ στο παρασκήνιο όλοι μιλούσαν με βεβαιότητα ότι επίκειται η μεταπήδησή του «στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη». Τίποτα δεν έγινε.

 

Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης 

Τ​​ην πιο αποτελεσματική κάθαρση στην ιστορία την έκανε ο Ιωσήφ Στάλιν. Είναι σίγουρο ότι, ανάμεσα στα εκατομμύρια που ξεπάστρεψε, κάποιοι ήταν αντεπαναστάτες, άλλοι εύποροι αγρότες (κουλάκοι) και κάποιοι διεφθαρμένοι. Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιοι, διότι οι δίκες γίνονταν εξπρές· μια αμφιβολία, μια διαβολή, μια πληροφορία ήταν αρκετή για την καταδίκη που συνήθως κατέληγε με μια σφαίρα στον αυχένα. Εξάλλου, όπως είπε ο μέγας θεωρητικός του εν Ελλάδι θολωμένου μαρξισμού κ. Γιάννης Μηλιός, «η επανάσταση παράγει δίκιο» κι όποιον πάρει ο χάρος...

 

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος 

Α​​φελείς όσοι εξεπλάγησαν με το θέαμα του κουμπουροφόρου φυλάρχου και των τεσσάρων σωματοφυλάκων του που χύμηξαν να διαδηλώσουν την αγανάκτησή τους. Δηλαδή τι περίμεναν να έχει στην τσέπη του; Τους «Αδελφούς Καραμάζωφ»; Αφελέστεροι ακόμη όσοι απόρησαν με τους αστυνομικούς που τον παρακολουθούσαν σαν να βλέπουν Survivor. Δηλαδή τι θέλατε να κάνουν; Τα όργανα της τάξεως γνωρίζουν ότι, όταν ένας πολίτης εκφράζει την αγανάκτησή του, οφείλεις να τον σεβαστείς. Η αγανάκτηση είναι ιερό δημοκρατικό δικαίωμα. Αφελείς ακόμη όσοι τρόμαξαν όταν είδαν την παλάμη του φυλάρχου να πάει να αγκαλιάσει τη λαβή του όπλου του. Είναι κατά το μάλλον ή ήττον βέβαιον ότι η κίνηση αυτή θα είχε αποφευχθεί αν όντως, αντί για πιστόλι, είχε στην τσέπη του τους «Αδελφούς Καραμάζωφ». Ζυγίζουν, θα μου πείτε, πολύ περισσότερο από μια κορδέλα ταμειακής μηχανής. Αφελείς, τέλος, όσοι πιστεύουν ότι όλα τα προαναφερθέντα σκανδαλίζουν, ή έστω ξενίζουν, περισσότερους από ορισμένους αφελείς.

 

 

 

Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Οι εκθέσεις FoodExpo και Οινόραμα 2018 έφεραν στο προσκήνιο τις σημαντικές ποιοτικές προόδους που έχουν πραγματοποιήσει δύο κλάδοι που παίζουν πρώτον ρόλο στην ελληνική μεταποίηση, αλλά και στην εικόνα της χώρας

Μεσογειακή διατροφή, πολιτισμός του κρασιού και φιλοσοφική παράδοση είναι το τρίπτυχο πάνω στο οποίο θα μπορούσε να θεμελιωθεί η εικόνα μίας Ελλάδας που παράγει υψηλής φιλοσοφίας και ποιότητας προϊόντα.