Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Επιτέλους, ο ΠΑΟΚ έχει την ευκαιρία να αποδείξει στο γήπεδο, μέσα στο σπίτι της ΑΕΚ, ποια είναι η ομάδα που αγωνιστικά άξιζε να σηκώσει το πρωτάθλημα. Θα το κάνει ή θα τον καταπιούν τα φαντάσματα και οι κατάρες του;
 



Γράφει ο Αντώνης  Πανούτσος

Το 1979 ο Νέιθαν Γκλέιζερ έγραψε ένα άρθρο στο περιοδικό Public Interest. To άρθρο επικεντρωνόταν στο γκράφιτι στην Νέα Υόρκη. Και η θέση ήταν ότι ενώ το γκράφιτι είναι πταίσμα, στέλνει το μήνυμα στους πολίτες ότι η κυβέρνηση είναι ανίκανη. Και ότι αν δεν μπορεί να ελέγξει ένα ελαφρύ αδίκημα δεν θα μπορεί να ελέγξει και τα σοβαρά. Την σημασία της επικοινωνίας στην στήριξη της ανομίας έπιασε ο Ρούντολφ Τζουλιάνι. Ο οποίος όταν έγινε δήμαρχος της Νέας Υόρκης μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν να απαγορεύσει να μπαίνει στην κυκλοφορία βαγόνι του μετρό με γκράφιτι.



Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Εντάξει! Ούτε η Αιδηψός ούτε το Τσοτύλι ανθούσαν μέχρι το 2010 και ξαφνικά με τον «Καλλικράτη» κατέρρευσαν. Οι επιστολογράφοι της «Καθημερινής» Γ. Σταραντζής (5.4.2018) και Γεράσιμος Μιχαήλ Δώσσας (10.4.2018) ιστορούν παλιές δόξες της πατρίδας τους για να καταλήξουν σε λάθος ένοχο. Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες άλλαξαν. Περιοχές όπως η Αράχωβα έγιναν in τουριστικοί προορισμοί, ενώ ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο της Ανατολικής Στερεάς –όχι μόνο η Αιδηψός– έχασε την παλιά του αίγλη. Αδίκως, διότι είναι πανέμορφη περιοχή, αλλά η παρακμή ξεκίνησε δεκαετίες πριν, τότε που κάθε κωμόπολη ήταν ξεχωριστός δήμος. Το ίδιο ισχύει και για το Τσοτύλι, που πραγματικά άνθησε επί τουρκοκρατίας, αλλά όταν έκλεισαν οι δρόμοι του εμπορίου προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, είχε την τύχη πολλών άλλων ιστορικών κωμοπόλεων. Εχουν όμως ένα δίκιο οι επιστολογράφοι. Ούτε ο κ. Ραγκούσης, ούτε ο κ. Σκουρλέτης, ούτε ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος (που έκανε παλιότερα το σχέδιο «Καποδίστριας») πρέπει να τους επιβάλλουν την οργανωτική δομή της περιοχής τους. Ως ντόπιοι, ξέρουν περισσότερα και μπορεί να έχουν δίκιο όταν λένε ότι η Αιδηψός ή το Τσοτύλι θα ανθήσουν αν αποτελέσουν αυτοτελείς δήμους.



Γράφει ο Αγγελος Κωβαίος

Οσα συμβαίνουν στο νέο κόμμα φανερώνουν ανεπάρκειες, αδυναμίες και έλλειψη σοβαρότητας. Και αφού πλακώνονται εκεί μέσα για τα πάντα, σύντομα θα έχουν και μία άλλη αφορμή: ποιος ωφελείται περισσότερο από αυτό το χάλι; Ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης;



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Τα όσα ειδεχθή εξήμεσε ο κ. Κατσίκης για την ομοφυλοφιλία μπορεί να εξόργισαν πολλούς, όμως είναι βέβαιο ότι κολάκευσαν άλλους τόσους. Στερεότυπες απόψεις που ταξιδεύουν στον χρόνο σαν νεκρά κύτταρα και προβάλλουν σε ένα παρόν στο οποίο δεν ανήκουν, λύματα του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου μιας ολόκληρης κοινωνίας που φοβάται τον κόσμο στον οποίον ζει γιατί δεν έχει τις διανοητικές ικανότητες να τον καταλάβει. Ο αυριανισμός δεν γεννήθηκε με τη φυλλάδα που τον στήριξε, ούτε και πέθανε μαζί της. Η έλλειψη παιδείας και η βαριά πολιτισμική αμέλεια που μας διακρίνουν, ας μη γελιόμαστε, είναι ρεύμα πλειοψηφικό. Ανήθικη, κακεντρεχής, συμπλεγματική, η σκοτεινή Ελλάδα, την οποίαν εκφράζει με τον πιο πρωτόγονο τρόπο η νοοτροπία Κατσίκη, δυναστεύει τον τόπο. Αυτή στηρίζει τη μετριοκρατία, την αναξιοκρατία και εχθρεύεται ό, τι δημιουργικό. Για όσους δε απορούν πώς είναι δυνατόν οι ριζοσπάστες αριστεροί να συνεργάζονται με τους Κατσίκηδες ας αναλογιστούν ότι οι ιδέες του κυρίου περί ομοφυλοφιλίας είναι κυρίαρχες στην επικράτεια του Ισλάμ, την οποίαν ο κ. Κυρίτσης, συγκρίνοντάς τη με τον δυτικό πολιτισμό, τη βρήκε ανώτερη.