Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Δύο συναισθήματα με κυριεύουν και μου επιβάλουν να συνεχίσω την αντίδρασή μου για την τόσο άσκεφτη και από κάθε πλευρά απαράδεκτη παράδοση της Μακεδονίας μας. Το πρώτο είναι τα καθημερινά και τόσο αυθόρμητα και ζωηρά συλλαλητήρια των πολιτών σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, μου επιβάλλουν τουλάχιστον προβληματισμό, αλλά και επιμονή στην αποτροπή ολοκλήρωσης της παράδοσης της Μακεδονίας μας και δεύτερον η πατριωτική μου συνείδηση με διατάζει να μάχομαι κι εγώ για την διάσωση της Μακεδονίας μας. Αυτό που συνέβη είναι απαράδεκτο αλλά και δυσνόητο να γίνει δεκτό ότι έχουν και τα Σκόπια κάποια δικαιώματα επί του ονόματος και ως εκ τούτου, άκουσον άκουσον, οφείλουμε και εμείς να συμβιβαστούμε! Να συμβιβαστούμε με τους καταληψίες του ονόματος και του πολιτισμού μας;



Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου 

Αναρωτιέμαι αν είναι αφέλεια η επικίνδυνη σκοπιμότητα. Έγκυρη απογευματινή εφημερίδα φιλοξενεί ρεπορτάζ για «ασυνόδευτα παιδιά» από ΥποΣαχάρια Αφρική που βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη. Δεν σκέφθηκε η δημοσιογράφος να ρωτήσει το αυτονόητο; Πως παιδιά 15 ετών ξεκίνησαν μόνα τους από την Γκάνα, την Σιέρα Λεόνε, την Γουινέα Μπισάου, την Μπουργκίνα Φάσο και το Καμερούν κι έφθασαν μέχρι την Ελλάδα; Κυνηγημένα από τι; Από εμφύλιες συγκρούσεις, που δεν αναφέρονται πουθενά για όσους παρακολουθούν τα διεθνή γεωπολιτικά γεγονότα; Από ενδοοικογενειακή βία; Που θα ξεσηκώσει 15χρονα άξαφνα μοναχά τους, να διασχίσουν δυόμιση ηπείρους για να φθάσουν στην Ευρώπη; Και που κινδυνεύουν περισσότερο; Στα σπίτια τους ή στις άγνωστες διαδρομές που ακολούθησαν για να φθάσουν μέχρις εδώ;



Με τέρμα του Μάντζουκιτς στο 109’, η Κροατία επικράτησε 2-1 της Αγγλίας στην παράταση και έγραψε ιστορία αφού για πρώτη φορά θα αγωνιστεί σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Οι Άγγλοι ξεκίνησαν καλύτερα το παιχνίδι και προηγήθηκαν στο 5’ με το φάουλ του Τρίπιερ, ωστόσο μάλλον επαναπαύτηκαν σε αυτό και τιμωρήθηκαν για τη νοοτροπία τους.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Τελικά από τις λίστες που θα έλυναν το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, κατάφεραν με το ζόρι να βγάλουν 120 εκατομμύρια. Ούτε για να πληρωθούν οι καφέδες των ελεγκτών δεν φτάνουν. Για κείνες –καλέ- τις λίστες λέω, που περιείχαν την αφρόκρεμα των λαμογιών της χώρας, που η «αξιοποίηση» τους ήταν απλώς «θέμα πολιτικής βούλησης», που οι παλιοί τις «έκρυβαν στα συρτάρια» διότι ήταν γεμάτες με «δικούς τους» ανθρώπους. Άντε βρε, σε καλή μεριά ο πακτωλός του χρήματος και εις άλλα ψέματα με υγεία.



ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ*

Η ιστορία της Ευρώπης έχει να επιδείξει εξαιρετικές πολιτικές υπέρ υπηκόων τρίτων χωρών που εισήλθαν στο έδαφός της. Πολλές χώρες ενέταξαν στον κοινωνικό ιστό μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις από τους Ευρωπαίους. Αυτά μέχρι την ύπαρξη της κρίσης στη Συρία και τη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ. Είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη αποτελούσε πάντα περιοχή ελκυστική για τους υπηκόους των τρίτων χωρών, λόγω της κοινωνικής της πολιτικής και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο εμφύλιος στη Συρία οδήγησε τον πληθυσμό σε απομάκρυνση από τη χώρα προς όμορες περιοχές, εν συνεχεία δε προς την Ευρώπη, ενώ κύματα μετανάστευσης προς την ίδια κατεύθυνση δημιουργήθηκαν από την Αφρική και λόγω του εμφυλίου στη Λιβύη αλλά και από το Αφγανιστάν και άλλες χώρες της Ασίας.