Του Ανδρέα Ζαμπούκα   

Οδεύουμε προς μία εκλογική αναμέτρηση που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό, το μέλλον της χώρας. Από τη μία θα έχουμε ένα καθαρό και σαφές σχέδιο για την συνύπαρξη με τον υπόλοιπο κόσμο κι από την άλλη την επανάληψη πρωτόγονων μηνυμάτων άρνησης, διχασμού και μισαλλοδοξίας.  Δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη να καταλάβει κανείς πόση κόλαση ιδεοληψίας και ανόητων συνθημάτων θα ζήσουμε μέχρι να φύγουν από την εξουσία. Η κοινωνία όμως, δεν έχει ανάγκη μόνο από αλλαγή διακυβέρνησης, από τροχοδρόμηση σε κανονικότητα, από επαναφορά σε μία υγιή και παραγωγική ανάπτυξη.

 

Γράφει ο Αλέκος Παπαδόπουλος

Η λήξη των μνημονίων δεν προσθέτει βαθμούς ελευθερίας στη διαμόρφωση της πολιτικής που θα ακολουθήσει η χώρα. Αντίθετα, αφαιρεί. Με τις αγορές δεν μπορείς να παζαρέψεις, όπως γίνεται με τους θεσμούς. Σε αφήνουν να αποφασίσεις και μετά σου διαμηνύουν τη γνώμη τους μέσω του κόστους δανεισμού. Αν αυτό διαμορφώνει σενάρια νέου αδιεξόδου ή επιστροφή στο 2010, θα επισυμβεί χωρίς άλλες προειδοποιήσεις. Από αυτή την άποψη και δεδομένου ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι εθισμένο να καλλιεργεί και να συντηρεί μέχρι και κάλπικες κοινωνικές ανησυχίες, θεωρώ ότι το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας (μνημόνιο) πρέπει να παραταθεί μέχρι το τέλος του 2022. Λυπάμαι που το λέω, αλλά οι «βάρβαροι» πρέπει να συνεχίσουν να παρέχουν πολιτικό άλλοθι για την προώθηση αναγκαίων, κατά τα άλλα, μεταρρυθμίσεων. 



Του Διονύση Γουσέτη

Το διάγγελμα του νέου Οδυσσέα που έφτασε στην Ιθάκη, ή μάλλον του ανθρώπου που έγραψε το διάγγελμα για τον κ. Τσίπρα, αφού ο ίδιος είναι ανίκανος για τέτοιες πολύπλοκες συλλήψεις, κουβαλάει όλα τα κόμπλεξ της δογματικής ΣΥΡΙΖΑίικης Αριστεράς. Επιλέγω δυο βασικά χαρακτηριστικά.



Του Μάξιμου Σενετάκη*

Από την 21η Αυγούστου οι Ευρωπαίοι εταίροι παύουν να περιβάλλουν την Ελλάδα με την …αλληλεγγύη τους και τα χαμηλότοκα δάνεια τους. Από το 2010 μέχρι το 2018 διέθεσαν για τη διάσωση της 278 δισ. € και άλλα δεν σκοπεύουν να της διαθέσουν. Της άφησαν και ένα μαξιλάρι ασφαλείας, περί τα 15 δισ. για να πορευτεί με τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τις εκλογές και για την ώρα ξεμπέρδεψαν με τον ελληνικό πονοκέφαλο. Πλέον έχουν να ασχοληθούν με άλλα σοβαρότερα θέματα που κλονίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Μία σοβιετική (βορειοκορεατική, καλύτερα) αντίληψη περί ενημέρωσης: οι αναγνώστες θα πιστέψουν οτιδήποτε και αν διαβάσουν από επίσημη πηγή ή, τέλος πάντων, η κυβερνητικά ελεγχόμενη ενημέρωση οφείλει να προπαγανδίζει ακόμα και πέρα από τα όρια της γελοιότητας

Ένα άρθρο στην ιστοσελίδα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων παρομοιάζει τους διεθνείς επενδυτές με μαχητές από την ταινία «Braveheart» που ετοιμάζονται να εισβάλλουν στην Ελλάδα.