Γράφει ο Νίκος Ρίζος

Μολονότι η χώρα ολοκλήρωσε τυπικά την εξάρτηση της από τα μνημόνια του διαβόλου με ένθεν κακείθεν ταυτόχρονους ενθουσιασμούς και επικρίσεις να βομβαρδίζουν το αποσβολωμένο κοινό, είναι φοβερά εμφανής η αδράνεια των συναισθημάτων… Ένας πιο ισορροπημένος λαός θα περίμενε κανείς μετά από τόσα χρόνια μέγγενης στη ζωή και την ψυχολογία του να έχει βγει στους δρόμους, να ανοίγει ( όχι σαμπάνιες αλλά ) μπουκάλια από το φορολογημένο του κρασί, να χορεύει και να τραγουδά και να χαίρεται τις στιγμές του τέλους του μαρτυρίου του… Αντί γ αυτό όμως τι βλέπουμε;



Του Χρήστου Χωμενίδη

Από την Ιθάκη, την Τρίτη που πέρασε, εγκαινίασε ατύπως ο πρωθυπουργός την προεκλογική περίοδο. Απεγδύθη κάθε συναινετικής διάθεσης, δυναμίτισε εν τη γενέσει της τη "στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία" -στην οποίαν τόσα πόνταραν ορισμένοι, κεντροαριστερών καταβολών, αλληθωρίζοντες εσχάτως προς τον Σύριζα -κι έπιασε, για να θυμηθούμε τη λαλιώτειο έκφραση, το "σκληρό ροκ". Ο -στοχαστικός το πάλαι αρθρογράφος, λάβρος σήμερα πολιτευτής- κύριος Νίκος Ξυδάκης υπάκουσε ενθουσιωδώς στο κέλευσμα του αρχηγού του. Χαρακτήρισε, δίχως να τα κατονομάσει, κάποια στελέχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης "τσιράκια του Παπαδόπουλου", "συνοδοιπόρους εθνικοσοσιαλιστών". Ο κύριος Μάκης Βορίδης μυγιάστηκε. Προέβη σε μια δήλωση, η οποία ήταν ανοιχτή -αν μη τί άλλο- και στην πιό ύποπτη για τις πολιτικές προθέσεις του παρερμηνεία. Κατέστη ακαριαία ο Βορίδης ο στόχος της ημέρας για τους προσκείμενους ή συμπαθούντες έστω την κυβέρνηση.



Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Π​​ολύ με απασχολεί κάθε χρόνο τέτοια εποχή αυτή η υπόθεση με τις βάσεις και τις διαστάσεις των μορίων από τις οποίες εξαρτάται η τύχη του μέλλοντος του τόπου. Είναι, αν μη τι άλλο, η απόδειξη ότι η γνώση μοιράζεται ακριβοδίκαια, με το ζύγι, και άκρως δημοκρατικά. Φέτος μάλιστα η δημοκρατία βάθυνε και πλάτυνε ακόμη περισσότερο, αφού, όπως διάβασα στο χθεσινό ρεπορτάζ του Απόστολου Λακασά, σε ΤΕΙ βρήκε θέση νέος ο οποίος με τον ιδρώτα του νου του κατάφερε να επιτύχει τον σημαδιακό βαθμό 3 – μετά συγχωρήσεως, όπως λένε.


 
Του Γ. Αγγέλη

Αν δεν ξεκαθαρίσει ο ορίζοντας για τον... ιταλικό προϋπολογισμό, δεν πρόκειται να μειωθούν οι πιέσεις που εμποδίζουν να ανοίξει ένα παράθυρο έκδοσης για τα ελληνικά ομόλογα.



Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Λ​​​​αϊκό δικαίωμα η ασφάλεια», δήλωσε με όλη της την άνεση η νέα υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Και μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν κάνει καμία παραχώρηση στα λαϊκά δικαιώματα. Το ερώτημα είναι τι γίνεται όταν ο «λαός» κλείνει τους δρόμους ή τα σπάει ή μουντζώνει το Κοινοβούλιο για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Ποιο δικαίωμα είναι υπέρτερο; Το δικαίωμα στην ασφάλεια ή τα δικαιώματα που διεκδικεί καταπατώντας το δικαίωμα των υπολοίπων να πάνε στη δουλειά τους ή απλώς να κάνουν τον περίπατό τους στην πόλη – δικαίωμα είναι και αυτό. Η απάντηση είναι απλή και εξόχως φιλοσοφική. Εξαρτάται από το πώς ορίζεις τον λαό. Λαός δεν είναι ο οποιοσδήποτε Eλληνας πολίτης.