Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το θέατρο του παραλόγου καλά κρατεί. Όχι δεν πρόκειται για κάποια θεατρική παράσταση, ούτε για το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε». Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα υπουργικό συμβούλιο όπου άλλα λέει ο ένας ότι ελέχθησαν και άλλα ο άλλος ότι είπε.



Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Είναι γεγονός ότι η επιβολή δικτατορικών καθεστώτων δεν είναι πλέον εφικτή πουθενά στην Δύση ή σε άλλες χώρες που προσπαθούν να ενταχθούν στην σφαίρα επιρροής της. Ο «ήπιος ολοκληρωτισμός» όμως μπορεί να επιβληθεί με άλλα μέσα, πιο «δημοκρατικά» και αποδεκτά από την νόρμα της πολιτικής φιλοσοφίας. Έχουμε ήδη πολλά δείγματα, όπως του Όρμπαν, του Ερντογάν και του Πούτιν.

 


Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος

Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Οργουελ δεν είναι ότι είναι διαχρονικά επίκαιρος, αλλά ότι, ειδικά τελευταία, γίνεται υποχρεωτικός για την κατανόηση της υπάρχουσας πολιτικής πραγματικότητας. Το μυθιστόρημα «1984» και το δοκίμιο «Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα» δεν είναι μόνο απαραίτητα αναγνώσματα για την κατανόηση των κυβερνώντων, αλλά γενικά για το σύστημα της Μεταπολίτευσης.



Γράφει ο Τάσος Γοαννίτσης

Οι ριζικοί μετασχηματισμοί στήν οικονομία καί στίς κοινωνικές δομές φέρνουν στό προσκήνιο καί νέα προβλήματα


Η έννοια της ανισότητας αναφέρεται, συνήθως στην ανισότητα στο εισόδημα και την περιουσία, και, σε δευτερεύοντα βαθμό σε ανισότητες σε άλλα πεδία (εκπαίδευση, αμοιβές μεταξύ φύλων κ.α.). Ωστόσο, υπάρχουν πολύ πιο σημαντικές ανισότητες, όπως οι ανισότητες στην πρόσβαση σε εργασία, σε προοπτικές ζωής, ανισότητες απέναντι στην κλιματική αλλαγή, ανισότητες στη συλλογική ευφυία μεταξύ των κοινωνιών (collective intelligence) και στην ικανότητα ή την ανικανότητά τους να αντιμετωπίζουν τις  εκάστοτε προκλήσεις και κινδύνους.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Οργουελ ξεχωρίζει τον πατριωτισμό από τον εθνικισμό. Παραθέτω από μνήμης τους ορισμούς. Εθνικισμός, λέει, είναι η λατρεία των συμβόλων, περιχαρακώνει τη σκέψη και τα αισθήματα σε μια άκαμπτη πραγματικότητα η οποία ακυρώνει τη ζωή και την Ιστορία. Είναι ένα υπερεγώ που δεν ανέχεται την κρίση, και τις κρίσεις. Εθνικιστής, ας πούμε, είναι όποιος λέει «όταν εμείς χτίζαμε τον Παρθενώνα εσείς τρώγατε βαλανίδια». Εθνικιστής είναι όποιος, ας πούμε, ταυτίζει τον Κολοκοτρώνη με τον Θεμιστοκλή, επειδή και ο μεν και ο δε ήσαν Eλληνες. Ο Θεμιστοκλής και η Αθήνα του στη Σαλαμίνα υπέγραψαν την ιδρυτική πράξη ενός ολόκληρου πολιτισμού.