Γράφει ο Τάσος Παπαδόπουλος

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου ανήμερα του Αγίου Νικολάου. Βρέθηκα νωρίς το πρωί στην Ευελπίδων μάρτυρας σε μια δίκη δημοσίου συμφέροντος. Το κρύο ήταν τσουχτερό με την θερμοκρασία γύρω στους έξι βαθμούς.



Ένας σημαντικός αλλά άγνωστος Αμερικανός οικονομολόγος υποστήριζε ότι, σε περιόδους χρηματοοικονομικής ευφορίας, δημιουργείται ένα φαινόμενο τύφλωσης μπροστά στην καταστροφή...με ότι αυτό συνεπάγεται.

του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Από τον Κάρολο Μαρξ, που προέβλεπε την κατάρρευση του καπιταλισμού, έως τον Γιόζεφ Σουμπέτερ, που θεωρούσε ότι οι καπιταλιστικές κρίσεις ήσαν στην ουσία αφετηρίες καινοτομίας γι αυτό και τις αποκαλούσε «δημιουργική καταστροφή», αμέτρητοι είναι οι οικονομολόγοι που αναλύουν και ψυχαναλύουν το φαινόμενο της οικονομικής κρίσεως. Συνήθως δε το κάνουν βασιζόμενοι σε θεωρητικά οικονομικά εργαλεία, τα οποία συμβαίνει να μην λαμβάνουν πάντα υπ’ όψιν τους ανθρώπινες ψυχολογίες και συμπεριφορές ή και μικροτάσεις που συσσωρευόμενες μπορούν να επηρεάσουν οικονομικές λειτουργίες και τις πραγματικότητες που αυτές δημιουργούν.



Οι αντιδράσεις των ανθρώπων δεν εκπορεύονται πλέον από κοινωνικά, ταξικά, οικονομικά κριτήρια αλλά από το θυμικό τους

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης


Δηλώνω Ομπαμίτσα, κατά το Ρουβίτσα. Παρακολουθώ τις ομιλίες και τις δηλώσεις του, σημειώνω τα tweets του, ενίοτε ανατρέχω και σε highlights της θητείας του. Τα τελευταία τρία χρόνια παρατηρώ ό,τι επαναλαμβάνει, σχεδόν εμμονικά, περίπου το εξής: «Η ανθρωπότητα ποτέ δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι είναι σήμερα. Και αν ένας άνθρωπος μπορούσε να επιλέξει πού θα γεννηθεί, τότε θα έλεγε στον πελαργό να τον αφήσει κάπου στον δυτικό κόσμο». Στατιστικά έχει απόλυτο δίκαιο. Στον αιώνα μας οι άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, είναι πλέον λιγότεροι από αυτούς που σκοτώνει το φαγητό. Περισσότερους σκοτώνει η χοληστερίνη, παρά ο λιμός. Επίσης οι καιροί μας είναι γενναιόδωροι στις μεγάλες ευκαιρίες για όσους είναι καλά καταρτισμένοι και μπορούν να σηκώσουν ανάστημα σε ένα παγκοσμιοποιημένο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ζούμε στην εποχή που κάποιος, μέσα σε μία τρύπα στον χάρτη της Κίνας, μπορεί να γράψει την εφαρμογή που την άλλη μέρα θα τον κάνει εκατομμυριούχο. Ενδεχομένως να μην είναι σύνηθες, αλλά δεν μπορούσε να συμβεί παλιά.



Κατάκτηση για τον Τσίπρα είναι ότι κυκλοφορεί στα πολιτικά σαλόνια χωρίς να φοράει γραβάτα. Το δήλωσε με υπερηφάνεια σε τηλεοπτικό κανάλι της Ρωσίας στο περιθώριο της επίσκεψης του  στη Μόσχα.



Αντί να του δώσουμε χρήματα ας του αγοράσουμε τις φρεγάτες κομμάτι-κομμάτι για να μην τα φάει σε μετακλητούς

Γράφει ο Νίκος Ζαχαριάδης

Φέτος αυτή η ειδική κατηγορία καλών ανθρώπων που αισθάνονται τη θετική ενέργεια όταν βοηθούν τον συνάνθρωπό τους, έχει να αντιμετωπίσει ένα αδυσώπητο δίλημμα: να δώσουν χρήματα από το υστέρημά τους στο Χαμόγελο του Παιδιού ή στον Πάνο Καμμένο; Δηλαδή, στις φρεγάτες που θα διαχειρίζεται ο Πάνος Καμμένος ως υπουργός Εθνικής Άμυνας. Με τον ίδιο τρόπο, μάλλον, που διαχειρίζεται και τα στρατιωτικά ελικόπτερα. Σαν προέφηβος κάγκουρας που δανείζεται το «εργαλείο» από τον «κολλητό» για μια βόλτα. Τα οποία ελικόπτερα, παρεμπιπτόντως, είναι και αυτά δικά μας. Αγορασμένα από έναν άλλο «έρανο». Υποχρεωτικό. Που ονομάζεται φορολογία.