Απέχω από την οργανωμένη θρησκεία. Να καταργηθούν πολλές θρησκευτικές  αργίες"! Οι δηλώσεις της συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου που θα συζητηθούν

Οι politically correct Γάλλοι οικολόγοι και πώς η woke culture γελοιοποιεί την πολιτική

 

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Η πολιτική ορθότητα στους Γάλλους οικολόγους, η περίπτωση της Σαντρίν Ρουσό και η επίδραση της woke culture στην πολιτική.

 Εκπληξη: Κάτοικοι στο Λισιχάνσκ αντιμετωπίζουν τους Ρώσους ως απελευθερωτές  | Eretikos.gr

Γράφει ο Yegor Firsov-The New York Times

 

Οι εισβολείς είδαν την πραγματικότητα: Οι Ουκρανοί ζουν καλύτερα από αυτούς

 

Στις αρχές Απριλίου μπήκα στην Andriivka, ένα χωριό κοντά στο Κίεβο, με το τάγμα μου στις ουκρανικές δυνάμεις εδαφικής άμυνας. Ήμασταν από τα πρώτα ουκρανικά στρατεύματα που εισήλθαν στο χωριό μετά από μια ρωσική κατοχή που διήρκησε περίπου ένα μήνα. Οι κάλυκες και τα κιβώτια με τα πυρομαχικά ήταν διάσπαρτα παντού και τα σπίτια ήταν σε διάφορες καταστάσεις ερείπωσης. Σε μία από τις αυλές που περάσαμε υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο καμμένο τανκ.

 

 Ο Πόρος του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Του Τάκη  Θεοδωρόπουλου

   

Ακούω διαφήμιση στο ραδιόφωνο για τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη. Ημερομηνίες παραστάσεων, σκηνές, ονόματα ηθοποιών και σκηνοθέτη, και στο τέλος το σλόγκαν: «Η επικαιρότητα του Αριστοφάνη». Και αναρωτιέμαι, για ακόμη μία φορά στη ζωή μου, τι θέλει να μας πει ο ποιητής; Προσοχή, το παρόν δεν είναι κριτική θεώρηση της συγκεκριμένης παράστασης, την οποία δεν έχω δει. Είναι ένα βήμα σε έναν προβληματισμό ειλικρινή, που σκοπό έχει να απαντήσει στο ερώτημα που με απασχολεί, και όχι μόνον εμένα, εδώ και δεκαετίες, έχει κατευθύνει τις αναγνώσεις μου και έχει επηρεάσει τη δουλειά μου. Καθότι δεν είμαι φιλόλογος, ούτε πανεπιστημιακός, άρα δεν σιτίζομαι από τη μελέτη της κλασικής γραμματείας, πολλές φορές έχω αναρωτηθεί κι εγώ ο ίδιος για ποιον λόγο κοπιάζω με αυτά τα κείμενα. Γιατί, προφανώς, αισθάνομαι πως κάτι έχουν να μου πουν, είναι η εύλογη απάντηση, πέρα από την αναγνωστική απόλαυση που μου προσφέρουν συγγραφείς όπως ο Πλάτων ή οι τραγικοί. Συγκεκριμένη απάντηση δεν έχω καταφέρει να δώσω. Ως εκ τούτου, αισθάνομαι μεγάλη περιέργεια όταν κάποιος με διαβεβαιώνει ότι όχι μόνον έχει εντοπίσει την επικαιρότητα των κειμένων αυτών, αλλά είναι και σε θέση να μου τη δείξει. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, κάποτε αισθανόμουν περιέργεια. Αυτή ξεθωριάζει όταν διαπιστώνεις πως με επικαιρότητα εννοούν διάφορα μεταφραστικά εμβόλιμα από τη σύγχρονη ζωή, που ενισχύονται και από την παρουσία επί σκηνής ηθοποιών γνωστών από την τηλεόραση. Ολα αυτά κάνουν την Επίδαυρο «λαϊκό θέαμα» και τον Αριστοφάνη επίκαιρο.

Δημήτρης Στεργίου: Κυκλοφόρησε το 14ο οικονομικό -πολιτικό βιβλίο του

Πληθαίνουν οι δικαστικές αποφάσεις που επικαλούνται αντί νομικών διατάξεων, οικονομικούς ή κοινωνικούς ή δημοσιονομικούς λόγους, όπως η πρόσφατη για καταβολή σύνταξης σε ασφαλισμένη μολονότι οφείλει στον ΕΦΚΑ από … εισφορές ΕΦΚΑ 86.000 ευρώ … «για λόγους δεινής οικονομικής κατάστασης και … υγείας»!!!!

Του Δημήτρη Στεργίου

Καταργείται  και το μάθημα της «Πολιτικής Οικονομίας» που διδασκόμασταν και διδάσκονται οι φοιτητές στα πανεπιστήμια , όπως και στοιχεία της οι μαθητές στα σχολεία; Διότι, οι απανωτές δικαστικές αποφάσεις  με τις οποίες επιβαρύνονται αδικαιολογήτως οικονομικά δημόσιοι οργανισμοί και μάλιστα με υψηλά ελλείμματα που καλύπτονται από τους φορολογουμένους ή προκλητικές καθυστερήσεις  ανωτάτων δικαστηρίων να εκδώσουν αποφάσεις για καταβολή σε πολίτες από το κράτος  ποσών που αντισυνταγματικώς  περικόπηκε από το εισόδημά τους  πριν από δέκα μάλιστα ολόκληρα χρόνια διότι έχουν … δημοσιονομικό κόστος, δίνουν την εντύπωση ότι  η «Πολιτική Οικονομία» τείνει πια να υποκατασταθεί από τη … «Δικαστική Οικονομία»!

Χρήστος Χωμενίδης: «Δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήθελα να γίνω  πρωθυπουργός» | BOVARY

Του Χρήστου Α. Χωμενίδη

Μπορεί οι πισίνες στα παραθαλάσσια ξενοδοχεία να φαντάζουν περιττές –«άντε κορίτσι μου να χαρείς το κύμα, που μού ποζάρεις με φόντο τιρκουάζ πλακάκια!»-, εξυπηρετούν ωστόσο ιερό σκοπό. Φιλοξενούν τα πάρτυ των γαμοβαφτίσεων που καθημερινά το καλοκαίρι τελούνται καθ’άπασαν την επικράτειαν. Οι ημερομηνίες κλείνουν μήνες πριν – στη θέση των μελλόνυμφων θα το θεωρούσα παρακινδυνευμένο, ίσως και γρουσούζικο, να προεξοφλήσω την αυγουστιάτικη ένωσή μου ενώπιον Θεού (δημάρχου έστω) και ανθρώπων από τον προηγούμενο Νοέμβριο. Οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες συχνά καθετοποιούν την παραγωγή. Διαθέτουν εκκλησάκι εντός των τειχών τους, αγκαζάρουν ιερέα από παρακείμενο χωριό. «Είναι σεβάσμιος ο παπά-Χαράλαμπος, ψέλνει και πολύ βυζαντινά, ούτε στην Πόλη να βρισκόσασταν!» τον διαφημίζει ο γαμομάνατζερ στο ζευγάρι. Ο γαμπρός κουνάει το κεφάλι ευλαβικά. Η νύφη είναι πιο πρακτική – «δεν πιστεύω να έχει τον ατελείωτο!» θυμάται μια ξαδέλφη της που παντρευόταν από τις έξι μέχρι τις οκτώμισυ και είχε λιώσει από τη ζέστη μες στο πέπλο, πάνω στα δωδεκάποντα. «Μην ανησυχείτε, κυρία μου! Η τελετή διαρκεί σαράντα λεπτά ακριβώς.»