Η απάθεια και η εξαντλητική ανοχή της Δύσης κοντεύουν να ξεπεράσουν κάθε λογικό όριο. Μετά τις επεκτατικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στη Συρία και στο Ιράκ, εκατοντάδες μέχρι χιλιάδες εθελοντές μωαμεθανοί, από την Ευρώπη κι από μετριοπαθείς μουσουλμανικές χώρες, προσέτρεξαν στις τάξεις του.

του Ανδρέα Ανδριανοπουλου(*)

Η απάθεια και η εξαντλητική ανοχή της Δύσης κοντεύουν να ξεπεράσουν κάθε λογικό όριο. Μετά τις επεκτατικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στη Συρία και στο Ιράκ, εκατοντάδες μέχρι χιλιάδες εθελοντές μωαμεθανοί, από την Ευρώπη κι από μετριοπαθείς μουσουλμανικές χώρες, προσέτρεξαν στις τάξεις του.



Γράφει ο Δρ. Αντώνης Ζαΐρης

Κατ’ αρχάς είναι πασιφανές ότι όταν μιλάμε περί παραγόμενου εθνικού πλούτου, αυτό δεν συνιστά προϊόν μιας κανονιστικής, νομοθετικής διαδικασίας που επιβάλλεται ή διατάσσεται, αντίθετα είναι αποτέλεσμα κατά πρώτον, επαναλαμβανόμενα σκληρής εργασίας, αυστηρά στοχοθετημένης, πειθαρχημένης και προσηλωμένης,  που την διαμοίραση  του παραγόμενου προϊόντος αυτής της εργασίας απολαμβάνουν οι πολίτες μιας χώρας που λειτουργούν στο πλαίσιο ενός κράτους με κοινωνικό περιεχόμενο και ενισχυμένη αντίληψη  συλλογικότητας.



Toυ Τάκη Σουβαλιώτη


 Επιτέλους έπειτα από πέντε σχεδόν χρόνια ξανά έχουμε την αίσθηση του κράτους. Ξανά έχουμε δηλαδή χειροπιαστές αποδείξεις, ότι έχουμε κράτος. Και αυτές τις αποδείξεις τις έχουμε κυρίως από την αστυνομία και την πυροσβεστική υπηρεσία.


Του Σάκη Μουμτζή

Είναι σπάνιο το φαινόμενο κόμμα που ηττήθηκε στις εκλογές να κάνει εμπεριστατωμένη ανάλυση των λόγων που το οδήγησαν σε αυτήν την ήττα. Συνήθως υποστηρίζουν πως τα έκαναν όλα καλά, απλώς οι πολίτες δεν κατάλαβαν το έργο τους ή δεν το επικοινώνησαν αυτοί σωστά.



Μία σημαντική πρόκληση για τα ηγετικά στελέχη των επιχειρήσεων είναι να προσφέρουν έμπνευση και να γνωρίζουν ότι η πίστη και η αφοσίωση δεν αγοράζονται, κερδίζονται!


Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος
   

Ο Κώστας ρίχνει νευρικές ματιές στο ρολόϊ του. Πλησιάζει η ώρα που τελειώνει το ωράριό του. Όλοι έχουν σταματήσει από ώρα να εργάζονται και περιμένουν το σύνθημα να φύγουν. Αρκετοί από αυτούς, εξάλλου, λείπουν συχνά, γιατί συμβαίνει και να «αρρωσταίνουν» περισσότερο. Λίγοι κάνουν προσπάθειες βελτίωσης, γιατί γνωρίζουν ότι ύστερα από πιέσεις όλο και κάποια αύξηση θα πάρουν.