του Χρήστου Ροζάκη*

 

Οι μεγάλες πολιτικές συνήθως ξεκινούν από μικρές εμπνεύσεις. Και κυρίως από απρόσμενα γεγονότα, που υποχρεώνουν σε δράση. Έτσι έγινε και με το Ελσίνκι: Το 1999, ζήσαμε από κοντά την εμμονή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στην ένταξη της Τουρκίας σε αυτήν, ή τουλάχιστον στην εμμονή της στην έναρξη διαπραγματεύσεων με αυτή για την ένταξη. Από την άλλη μεριά, ήταν μια διαφορετική Τουρκία, από τη σημερινή, που επιδίωξε την ένταξη urbi et orbi. Η ευρωπαϊκή εμμονή ήταν τέτοια ώστε ορισμένα κράτη να χρησιμοποιήσουν το εκβιαστικό επιχείρημα ότι αν η Ελλάδα επέμεινε στην άρνηση να δεχτεί την έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, θα έπρεπε να βρεθεί μια διέξοδος, με την παράκαμψη της ομοφωνίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.



Ριψοκίνδυνο στοίχημα χαρακτηρίζει η γερμανική εφημερίδα die Welt τις κινήσεις της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο και την επιθυμία για δημιουργία μιας νεο-οθωμανικής ζώνης επιρροής που θα περιλαμβάνει και τη Λιβύη.


Το άρθρο Σημίτη κατά Κώστα Καραμανλή την Κυριακή, τροφοδότησε μια δημόσια συζήτηση που είχε ανοίξει από πριν. Αν πρέπει η Ελλάδα να πάει ή όχι στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα ελληνοτουρκικά στο Αιγαίο (και όχι μόνο)…

Tου Θανάση Κ.



Η Τουρκία του Ερντογάν παίζει όλο και πιο ενεργό ρόλο στην προσπάθεια του Κατάρ για τον εξισλαμισμό της Ευρώπης και της Αφρικής.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Συνιστω σε όσους «φλέγονται» για το μέλλον της Ευρώπης και κατ’ επέκταση της Ελλάδας, να παρακολουθήσουν διαδικτυακά τα ρεπορτάζ, τις έρευνες και τις εκπομπές του Ινστιτούτου Ερευνών για το ΜΛΕ της Μέσης Ανατολής MEMRI (mermi.org). Για παράδειγμα, θα βρουν εκπομπή εντός Καταριανού επικοινωνιολόγου, του Αλ-Ανσαρί, ο οποίος συμβουλεύει πώς να δέρνετε τις γυναίκες σας κατά έναν επιτρεπτόν από το Ισλάμ τρόπο. Θα ακούσετε επίσης από «καθηγητή» ισλαμικών μελετών, να εξηγεί πως το Κοράνιο ενθαρρύνει την επιθετικότητα των τζιχαντιστών, οι οποίοι πρέπει να ταπεινώνουν τους απίστους και να προωθούν όπως μπορούν, ακόμα και με τη βία το Ισλάμ.

 Καθηγητής Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης

Πολυτεχνείο Κρήτης

Επίτιμος Διδάκτορας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών & Χρηματοοικονομικών

 Distinguished Research Professor, Audencia Business School, France

 

Το χρέος ή διαφορετικά το δάνειο αποτελεί μια μέθοδο χρηματοδότησης επιχειρήσεων, δημόσιων και ιδιωτικών, οργανισμών καθώς και κρατών. Για τα κράτη, το δάνειο είναι χρήσιμο και συνεισφέρει στην ανάπτυξη και την ευημερία όταν ο ρυθμός του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερος από το κόστος δανείου (βλ. Ζοπουνίδης, Βασικές Αρχές Χρηματοοικονομικού Μάνατζμεντ, Εκδ. Κλειδάριθμος, 2013). Για τις επιχειρήσεις, ο δανεισμός συνεισφέρει στην ανάπτυξή τους,  όταν ο ρυθμός προόδου της βιομηχανικής αποδοτικότητας (κέρδη πριν τόκους και φόρους / σύνολο ενεργητικού) είναι μεγαλύτερος από το κόστος του χρέους (χρηματοοικονομική μόχλευση, βλ. Ζοπουνίδης, 2013). Στο άρθρο αυτό θα αναφερθούμε αποκλειστικά στο χρέος των επιχειρήσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.