Πως οι δημόσιες περιουσίες, αν αξιοποιούνταν ορθολογικά και έντιμα, θα μπορούσαν να λύσουν το σοβαρό πρόβλημα του παγκοσμίου χρέους. Ιδέες για την Ελλάδα.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Τελικά ο κρατισμός σαν αντίληψη και πρακτική μόνον να δανείζεται γνωρίζει, γιά να τακτοποιεί τους φίλους του με αυτά τα δανεικά. Και το ερώτημα είναι μέχρι που μπορεί να πάει η κατάσταση αυτή. Γνωρίζουμε σήμερα ότι το παγκόσμιο χρέος είναι σχεδόν τρεις φορές υψηλότερο από το αντίστοιχο ΑΕΠ. Πόση είναι όμως η αναξιοποίητη δημόσια περιουσία στον κόσμο; Το όλο θέμα δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους βαρύγδουπους οικονομολόγους ιεραπόστολους του κρατισμού. Βασική τους έγνοια είναι αφ΄ενός η ιδεολογική υπεράσπιση του κράτους, αυτής της παγκοσμιοποιημένης πλέον νέας θεότητας, αφ΄ετέρου δε η εξεύρεση τρόπων κυκλοφορίας νέου δανεικού χρήματος.


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Αμερικανική εμπλοκή από τη μια, στην πειρατική ενέργεια της Τουρκίας στη Λιβύη από την άλλη η συνάντηση εμπλεκομένων και μη με πρωτοβουλία του Βερολίνου, στην οποία δεν έχει προσκληθεί η Ελλάδα, με την παράλληλη παρουσία στο γεωπολιτικό παιχνίδι του Β. Πούτιν, συνθέτουν ένα μόνο μέρος του σκηνικού, που εκτυλίσσεται πλέον εντός των ορίων της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. 



Γράφει ο  Λεωνίδας Καστανάς

Έχουμε κάποιον ή κάποια διαθέσιμους;

Ο Λεωνίδας Καστανάς γράφει για το πολιτικό βάρος που χρειάζεται να έχει το πρόσωπο που θα προταθεί για Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Σήμερα όσο ποτέ θέλουμε πρόεδρο με πολιτικό βάρος. Με Π κεφαλαίο. Που να μπορεί να κάνει κάθε φορά μια σοβαρή ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, να σταθμίζει τις διεθνείς εξελίξεις, να συνεννοείται με την κυβέρνηση σε υψηλό επίπεδο, να «βλέπει γήπεδο» και οι δηλώσεις του να αποτελούν γεγονός. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν πρέπει να μιλάει για «ψύλλου πήδημα». Και δεν πρέπει να λέει κοινοτυπίες, κοινώς παρόλες.

 Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Για μια ακόμα φορά, Σαββατόβραδο μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθώ την Ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» η οποία προβλήθηκε το 1965, μια εποχή με έντονες πολιτικές αναταράξεις όπου ο ένας πολιτικός  διαδεχόταν τον άλλο στην εξουσία, μέχρι που η χώρα έφθασε στη Χούντα των Συνταγματαρχών το 1967. Με τις παλιές  ελληνικές ταινίες συμβαίνει το εξής μαγικό, μεταφέρεσαι νοερά σε εκείνη την εποχή και ας μην την έχεις ζήσει, εκτός από τις ατάκες βλέπεις, νιώθεις, πολλές φορές… ακόμα και το άρωμα της οσμίζεσαι .  

Του Θανάση Κ.
* Στο παρελθόν, η Μέση Ανατολή ήταν βαθιά διχασμένη από την Αραβοϊσραηλινή διένεξη…
Τώρα το Παλαιστινιακό δεν έχει λυθεί, αλλά τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής είναι άλλα και πολύ σοβαρότερα: είναι η σύγκρουση των «κοσμικών» (secular) καθεστώτων της περιοχής με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό: