Τα – σποραδικά – δημοσιεύματα κατά Σαμαρά, συνεχίζονται…

Βέβαια, έχουν γίνει πιο «μαζεμένα», πιο «σεβαστικά», αλλά συνεχίζονται.

Τώρα πλέον, «υποστηρίζουν» το έργο του ως Πρωθυπουργού, το 2012-15, αλλά γκρινιάζουν, γιατί κάποιες «συμπεριφορές» του τελευταία, δείχνουν πως «δεν στηρίζει αρκετά» την κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Του Θανάση Κ.

Εντάξει, άποψη λένε – δικαίωμά τους – δεν είναι πλέον «λίβελλοι…



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο  κ. Λιάκος υψώνει τη φωνή της ψυχραιμίας για να καλύψει τον «ηθικό πανικό και μιντιακό κουρνιαχτό» που ξεσηκώνει το μεταναστευτικό. Στο σημείο αυτό ο λυρισμός του αλλάζει επίπεδο και μεταμορφώνεται στην επιστημονική νεογλώσσα:



Γράφει ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου τ. Βουλευτής Αχαΐας ΚΙΝΑΛ

Η άρνηση των «προστατευόμενων μαρτύρων» να καταθέσουν στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου μεταβάλλει – κατά ένα παράδοξο, αλλά εν πολλοίς προβλέψιμο λόγο-ένα ζήτημα λιπομαρτυρίας σε πολιτικό πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ.


Του Χρήστου Χωμενίδη

Όταν είδα στην πρώτη τους αθηναϊκή προβολή "Τα Παράσιτα", την ταινία που  θριάμβευσε στα Όσκαρ, μού έπεσαν τα σαγόνια. Αισθάνθηκα όλο το δέος που γεννάει ένα αριστούργημα. Το οποίο δέος δεν έχει τίποτα να κάνει με την ιδεολογική τοποθέτηση τού δημιουργού του.


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει επιστρέψει κανονικά στο 2014 – ως εάν να μην έχουν μεσολαβήσει πέντε σχεδόν δραματικά χρόνια διακυβέρνησης (λέμε τώρα) της χώρας από την καιροσκοπική παραδοξότητα που άκουγε στο όνομα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – συλλαμβάνω αρκετές φορές τον λογισμό μου να τρέχει σ’ εκείνη την ταραγμένη εποχή.