Γράφει η Χριστίνα Φίλιππα

Η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιώς-Αθηνών-Κορίνθου-Αιγίου-Πατρών κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1882-1887 . Πολύ σύντομα όμως,  με την είσοδο του 1888, πριν δηλαδή  καλά –καλά ξεκινήσει το ταξίδι , παρουσιάστηκε  πρόβλημα στη διαδρομή Αιγίου –Πατρών, Ενα «παράδοξον  γεωλογικόν  φαινόμενον»  όπως αναφέρεται και  στον αθηναϊκό τύπο της εποχής  (εφημερίδες: «Ωρα», «Αιών» «Εφημερίς», «Ακρόπολις» «Επιθεώρησις» ) το οποίο ανησύχησε σφόδρα την Κυβέρνηση, τη Διοίκηση, την πόλη  και τους ταξιδιώτες.
Ποίο ήταν το παράδοξο γεωλογικό φαινόμενο που ανησύχησε τον τόπο ;

Γράφει ο Θανάσης Κ.
 
Για να καταλάβετε τι «παίχτηκε» μέχρι στιγμής, στο λαθρομεταναστευτικό, αναλογιστείτε μόνο τι ακούσαμε τα τελευταία χρόνια – και από στόματα «πνευματικών» ανθρώπων και «αναλυτών» – και πόσο διαψεύδονται σήμερα:
 
Το πιο σημαντικό: ΔΕΝ μας έλεγαν τι μπορούμε να κάνουμε – μας βομβάρδιζαν με περιορισμούς πολιτικής: τι ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε!
Και τρομοκρατούσαν την κοινή γνώμη, για το τι θα συμβεί, αν «παραβιάζαμε» τους περιορισμούς αυτούς.
Για παράδειγμα:
  • Μας έλεγαν ότι ΔΕΝ μπορούσαμε, τάχα, να κλείσουμε τα σύνορα σε παράνομους μετανάστες.
  • Ότι δεν μπορούσαμε, τάχα, ούτε καν να τους αποκαλούμε «παράνομους» – μόνο «παράτυπους» (που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…).

Ως φαίνεται ο Ρώσος πρόεδρος δέχτηκε μια σχετική κατάπαυση του πυρός στο Ιντλιμπ, έναντι περισσότερων εκβιασμών της Τουρκίας προς την Δύση.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η πολυπλοκότητα του όλου προβλήματος δικαιολογεί 6 ώρες συνομιλίες. Εξάλλου ο Ρώσος πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν και ο Τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν, στο θέμα της Συρίας έχουν αντιτιθέμενες θέσεις και απόψεις.


Από τον Δ.Κ. (δάσκαλο)
 
Στη Ρωσία ,στα χρόνια του Τσάρου Νικολάου του Α΄, όταν επίσκοπος του Βλαδιμήρ (1821-1849) ήταν ο Παρθένιος Τσέρκωφ ,τοποθετήθηκε ένας ιερέας που τον έλεγαν Αββακούμ στη φτωχότερη ενορία της επισκοπής του . Ήταν γιος νεκροθάφτη, νυμφεύτηκε μια φτωχή κοπέλα και ζούσαν με μεγάλη φτώχεια, αλλά ο π. Αββακούμ ήταν ένας άνθρωπος πολλής προσευχής . Ιδιαίτερα του άρεσε να προσεύχεται για τους νεκρούς. Είχε ένα σημειωματάριο όπου έγραφε τα ονόματα όλων των νεκρών για τους οποίους είχε ακούσει . Όλους αυτούς δεν τους μνημόνευε μόνο στην προσκομιδή, αλλά και στις ιδιαίτερες προσευχές του, το πρωί και το βράδυ. Έτσι η προσευχή του κρατούσε ώρες ολόκληρες.


Η προσπάθεια να μείνει «ο Έβρος όρθιος», δηλαδή να ΜΗΝ περάσει η λαθρο-εισβολή, ήταν μια «συμβολική» μάχη. Που κερδήθηκε…
Tου Θανάση Κ.
Αλλά ως εκεί!

Ξύπνησε τους Έλληνες.