Πώς η Covid-19 ανατρέπει τις οικονομικές ισορροπίες του πλανήτη

Νέα δεδομένα στον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας αλλά και στις σχέσεις μεταξύ κρατών, διαμορφώνει η πανδημία. Η στρατηγική Τραμπ ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου και οι κινήσεις του Πεκίνου. Τα νέα διλήμματα για την αγορά πετρελαίου.

Η παγκόσμια οικονομία θα συρρικνωθεί το β’ τρίμηνο και η πανδημία του Covid-19 θα βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής του πλανήτη, γράφει στην πρόβλεψή του για το β’ τρίμηνο το Stratfor, σημειώνοντας πως θα υπάρξει προσαρμογή στην πρόοδο αρκετών τάσεων εξ αυτών που παρακολουθεί, καθώς πολλές θα επιβραδυνθούν ή θα μπουν στον «πάγο», δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις προσπαθούν να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα μετά τον Covid-19.



Μια άγνωστη σε διάρκεια και μέγεθος ύφεση είναι μπροστά μας και θα έχει την πολύ κακή ιδιότητα να είναι βίαια ανατρεπτική σε όλα τα επίπεδα. Επίκειται συντριβή για τα «ζωώδη ένστικτα» του Κέινς; Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος.


Διαβάζοντας το τελευταίο άρθρο του Μοχάμεντ Ελ Εριαν στο «Foreign Affairs» (ελληνική έκδοση), δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τη σκέψη μου, που άρχισε να τρέχει στη δεκαετία του 1930, ήτοι 90 χρόνια πίσω.


Του Στέλιου Ορφανάκη

Η Γη είναι συνηθισμένη σε μακρές περιόδους ψύχους, τις γνωστές εποχές των παγετώνων. Ο τελευταίος παγετώνας πριν 115.000 χρόνια κάλυψε όλη τη Γη από πάγο, με τη θερμοκρασία στην επιφάνειά της να  είναι περίπου-50οC. Κάθε παγετώνας είχε διάρκεια από εκατομμύρια χρόνια έως και δεκάδες χιλιάδες χρόνια και πάντα το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, εξαφανίζονταν σχεδόν όλοι οι ζωντανοί μικροοργανισμοί που ζούσαν τότε και ήταν σε μέγεθος βακτηρίων.



Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης


Ο Τσίπρας διαφωνεί με το οπισθοβαρές και προτείνει το εμπροσθοβαρές. Για να εξηγούμαστε, αναφερόταν στον τρόπο που θα δοθούν τα κρατικά λεφτά για υποβοήθηση της οικονομίας, όχι σε τίποτα άλλο αμαρτωλό και kinky. Το είπε χθες στην Βουλή, απευθυνόμενος στον Σταϊκούρα. Παρομοίασε μάλιστα το οπισθοβαρές μοντέλο (που υποτίθεται ότι ακολουθεί η κυβέρνηση) με την θεωρία της ανοσίας της αγέλης. Τέτοια μπαρούφα είχα μήνες ν’ ακούσω.


Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Στον τομέα της παραγωγής, η ριζοσπαστική Αριστερά δεν διακρίθηκε ποτέ. Η οικονομική της πρόταση ήταν πάντα προϊόν ενός μείγματος ιδεοληψιών, άγνοιας του πραγματικού κόσμου και γινατιών ενάντια σε κάθε πρακτική που είχε αποτελέσματα. Γι’ αυτό κι όποτε κυβέρνησε (ριζοσπαστικώς) τα έκανε μούσκεμα.