Καρλ Μαρξ - Βικιπαίδεια

«Υπερκόσμιος Ημίθεος» ή «σατανική φυσιογνωμία»; Ποιος ήταν τελικά ο Καρλ Μαρξ;

Του Γιάννη Θ. Διαμαντή


Σαν σήμερα, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1867 εκδόθηκε για πρώτη φορά, και κυκλοφόρησε στο Αμβούργο, ο πρώτος τόμος του «Κεφαλαίου» του Καρλ Μαρξ, που έμελλε να αλλάξει τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας και της πολιτικής επιστήμης.

Το «Κεφάλαιο», αν και αμφισβητήθηκε από πολλούς, αποτέλεσε τη βάση για τη γέννηση δεκάδων σοσιαλιστικών κινημάτων στον κόσμο και ο Καρλ Μαρξ, που επίσης αμφισβητήθηκε ακόμα και από εκπροσώπους του δικού του ιδεολογικού χώρου υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες του 19ου αιώνα.

Το 1983, Ο Μιχάλης Ν. Ράπτης –  Pablo, ηγετική μορφή του τροτσκιστικού κινήματος στην Ελλάδα, που διετέλεσε και γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου της Τετάρτης Διεθνούς, γράφει στα «ΝΕΑ» για τον Μαρξ.

«Κύριος σκοπός του ιστορικού έργου του Κ. Μαρξ υπήρξε η απομυθοποίηση της κοινωνικής μας ζωής ώστε κατανοώντας τη βαθιά νάμαστε σε θέση να τη μεταβάλουμε ριζικά.

Ποιοι είναι οι Ταλιμπάν και πως ανακατέλαβαν την εξουσία - ΤΑ ΝΕΑ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Γ.ΡΟΙΛΟΥ

Ερωτήματα: Το «Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν» των Ταλιμπάν του 2021, θα γίνει μόνιμη κυβερνητική οντότητα που θα κυβερνά την χώρα; Ή μήπως θα επακολουθήσει εμφύλιος που προηγήθηκε τα έτη πριν την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν το 1996; Θα διατηρηθούν οι τρομοκρατικοί θύλακες της αλ Κάιντα και του Ισλαμικού κράτους του Khorasan (ISIS-K); Ποια προβλέπεται να είναι η σχέση αυτών με τους Ταλιμπαν;

Γιάννης Τσακίρης στο Fortune Greece: Τα χρηματοδοτικά εργαλεία ήρθαν για να  μείνουν | Fortunegreece.com

του Γιάννη Τσακίρη*

οι διαδοχικές κρίσεις συνθέτουν μια απρόσμενη και σκληρή πραγματικότητα. Μας φέρνουν αντιμέτωπους με αναπάντητα ερωτήματα ως προς  τη βιωσιμότητα και ανθεκτικότητα τόσο της οικονομίας όσο και της κοινωνίας μας. Η διαχείριση των πολλαπλών κρίσεων επιβάλλει νέες προσεγγίσεις, νέες αντιλήψεις. Και κυρίως καινούργια υποδείγματα για την οικονομία, την κοινωνία, τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον.

Μίκης Θεοδωράκης — Λάλον ύδωρ

Του Μανώλη Βασιλάκη

Είχα την τύχη και την τιμή να είμαι επιστήθιος φίλος του Γιάννη Θεοδωράκη, αλλά και του Μίκη, αν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη για τη σχέση σου με ένα τέτοιο μέγεθος. Ναι, μπορείς, γιατί ο Μίκης σε έκανε να αισθάνεσαι έτσι, γιατί το επέτρεπε και το επεδίωκε. Το 1989 είχα επιμεληθεί και εκδώσει τα βιβλία του Μίκη Θεοδωράκη Αντιμανιφέστο και Πού πάμε;, ενώ το 1990 επιμελήθηκα και εξέδωσα (Εκδόσεις Γνώσεις) την Ανατομία της Μουσικής: όλα σημαντικά ως προς το περιεχόμενό τους, αλλά και βιβλία-κοσμήματα από αισθητικής απόψεως. Οι Εκδόσεις Σιδέρη θέλησαν να εκδώσουν, επίσης το 1990, το βιβλίο του Μίκη Ζητείται Αριστερά, το οποίο προλόγισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ο Μίκης μου ζήτησε να το επιμεληθώ και να γράψω εκτενή εισαγωγή. Το έπραξα με μεγάλη προθυμία. Ζήτησα μάλιστα από τον εκδότη να χρησιμοποιήσει μια ταλαντούχο ζωγράφο για να είναι και το εξώφυλλο αντάξιο του περιεχομένου· έτσι και έγινε. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισαγωγή στο βιβλίο εκείνο. Από όσα λέγονται εκεί θα καταλάβει ο αναγνώστης γιατί, αυτή την ώρα των «ακατασχέτων» που θορυβούν, θέλω να αποχαιρετήσω με αυτό τον Μίκη. Τον Μίκη που με τίμησε με την φιλία και την εμπιστοσύνη του. Αναδημοσιεύω την εισαγωγή για να θυμίσω κάτι που είναι γνωστό αλλά συχνά λησμονημένο: ο Μίκης δεν έζησε ούτε μια ώρα που να μην ενδιαφέρει την Ιστορία ή την Τέχνη. Δεν έζησε ούτε μια ώρα που να μην ενδιαφέρεται ταυτόχρονα για την Ιστορία και την Τέχνη. Αυτή ήταν η ύψιστη Πολιτική του θεωρία και πράξη.


ευρωπαϊκός στρατός | από το iefimerida.gr
 Του Παναγιώτη  Ιωακειμίδη

Η μεγάλη πρόκληση και το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) μπορεί να εξελιχθεί σε υπερδύναμη με τις αναγκαίες στρατιωτικές δυνάμεις, Ευρωπαικό στρατό . Το ερώτημα επανήλθε επιτακτικά στην ατζέντα της ΕΕ μετά την ταπεινωτική ήττα Δύσης και Ηνωμένων Πολιτειών (ΗΠΑ) στο Αφγανιστάν και κυρίως μετά την απόφαση της Ουάσιγκτον να αποχωρήσει εσπευσμένα ( και χαοτικά) από τη χώρα ύστερα από εικοσαετή παρουσία εκεί χωρίς προηγουμένως να διαβουλευθεί με τους Ευρωπαίους συμμάχους της. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν αρκετοί Ευρωπαίοι από τις εξελίξεις αυτές είναι ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να στηρίζεται μονοδιάστατα στις ΗΠΑ για την άμυνά της αλλά ούτε και για τη διαχείριση των παγκόσμιων κρίσεων, συγκρούσεων και προκλήσεων. Η ΄Ενωση θα πρέπει να αποκτήσει «στρατηγική αυτονομία» αλλά και τα μέσα, ικανότητες και διαδικασίες λήψης αποφάσεων για να διαδραματίζει ανεξάρτητο, αυτόνομο ρόλο. Να αποκτήσει με άλλα, απλά λόγια πρώτα απ΄όλα «Ευρωπαϊκό στρατό» όσο κι αν αυτό ακούγεται δύσκολο και για ορισμένους ουτοπικό ίσως. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της προσέγγισης αυτής είναι οι ηγέτες της Γαλλίας (ο πρόεδρος Ε. Μακρόν έχει άλλωστε πρώτος προτείνει τη «στρατηγική αυτονομία»), Γερμανίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, Βελγίου. Η Ελλάδα εμφανίζεται κάπως επιφυλακτική στις ιδέες αυτές για μια φιλόδοξη ευρωπαϊκή κοινή άμυνα, καθώς το τελευταίο διάστημα επενδύει αποφασιστικά στο ρόλο των ΗΠΑ ως «παρόχου ασφάλειας» ιδιαίτερα στην περιοχή της Αν. Μεσογείου, αν και το ένα δεν αποκλείει το άλλο.