Τάκης Θεοδωρόπουλος: Οι αντιδράσεις για το άρθρο του | ZOX.gr

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

 
Σιχαίνομαι τα πεζοδρόμια της Αθήνας που με ταπεινώνουν, τους οδηγούς που καταπατούν τα δικαιώματα του αδύναμου πεζού. Και με πιάνει η ψυχή με την ερημιά της Σταδίου καθώς κατηφορίζω από την Κοραή προς την Ομόνοια. Παρ’ όλα αυτά, και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα, την Αθήνα την αγαπώ. Κι αν είναι κάτι που μου λείπει πραγματικά στην πόλη μου, είναι η απουσία σημείων αναφοράς της περασμένης της ζωής. Ενα χωριό που μέσα σε δύο αιώνες έγινε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, κοινώς υπάρχει χάρη στη μνήμη της και πάσχει από γεροντική άνοια. Κλείνει το ιστορικό βιβλιοπωλείο της Εστίας στη Σόλωνος, από όπου πέρασε η ελληνική λογοτεχνία ενός αιώνα, και δεν υπάρχει ούτε μία αναμνηστική πλάκα για να θυμίζει τη ζωή που κάποτε υπήρξε εκεί μέσα. Προχθές, περνώντας από εκεί, πρόσεξα για πρώτη φορά σε μια κολόνα μια πλάκα που αναφέρει πως ο Φρέντυ Γερμανός την είχε για δεύτερο σπίτι του –ή κάπως έτσι. Από όλους τους μεγάλους δημιουργούς που πέρασαν από εκεί, τόσες γενιές πνεύματος, μνημονεύεται μόνον ο Φρέντυ Γερμανός, με όλον τον σεβασμό. Δεν ξέρω ποιο ψυχικό σύνδρομο μας κάνει να μη θέλουμε να θυμόμαστε, ποιος φόβος μάς ρίχνει στα ρηχά του παρόντος;

 

Kομισιόν: Θα διαθέσει δωρεάν κάρτες σιδηροδρομικών μετακινήσεων σε 60.000  νέους – News.gr

Του Θαναση Κάλφα

Τα άτομα που θα επιλεγούν μπορούν να ταξιδέψουν μεταξύ Μαρτίου 2022 και Φεβρουαρίου 2023 για διάστημα έως 30 ημερών

Η Kομισιόν θα διαθέσει δωρεάν κάρτες σιδηροδρομικών μετακινήσεων σε 60.000 Ευρωπαίες και Ευρωπαίους ηλικίας 18 έως 20 ετών, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας DiscoverEU, Η περίοδος υποβολής αιτήσεων για ταξιδιωτική περίοδο μέσα στο 2022, που είναι το Ευρωπαϊκό Έτος Νεολαίας, ξεκινά αύριο, 12 Οκτωβρίου, το μεσημέρι και λήγει στις 26 Οκτωβρίου, το μεσημέρι.


Microsoft: στα Σπάτα η κατασκευή των data centers
του Θεοδώση Μιχαλόπουλου*

Όταν πριν έναν χρόνο ανακοινώναμε παρουσία του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Microsoft Brad Smith τη δημιουργία του πρώτου υπερσύγχρονου συμπλέγματος data center στην Αττική και την παράλληλη εκπαίδευση 100 χιλιάδων συμπολιτών μας σε ψηφιακές δεξιότητες μέσα στα επόμενα 5 χρόνια, δίναμε μια ισχυρή ψήφο εμπιστοσύνης στις δυνατότητες τη Ελλάδας, στους ανθρώπους της, στο ταλέντο αλλά και στη στρατηγική δέσμευση της κυβέρνησης για επιτάχυνση του ψηφιακού της μετασχηματισμού. Για εμάς η επένδυση σε υποδομές Cloud αλλά και η ευρύτερη πρωτοβουλία που ανακοινώσαμε τον περασμένο Οκτώβριο, GR for Growth, αποτελούσε και αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα: να βοηθήσουμε τις επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα να προσαρμοστούν με ταχύτητα στο νέο περιβάλλον και να συμπαρασύρουν την οικονομία προς τα εμπρός, με όχημα την τεχνολογία.

Χρήστος Χωμενίδης: «Δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήθελα να γίνω  πρωθυπουργός» | BOVARY

Του Χρήστου Χωμενίδη

Εάν πριν από είκοσι χρόνια μάς έλεγαν ότι στο ξόδι μιάς τραβεστί -έτσι τις αποκαλούσαν συλλήβδην τότε- θα υποκλίνονταν ένας υφυπουργός, ένας σύμβουλος του πρωθυπουργού και η αξιωματική αντιπολίτευση, θα το θεωρούσαμε σκηνή από ταινία φαντασίας. Αυτό ακριβώς συνέβη προχθές με τη Μαρίνα Γαλανού. Η Μαρίνα Γαλανού υπήρξε εκδότρια, κυρίως όμως αγωνίστρια. Μαχόταν για τα δικαιώματα των ερωτικά και φυλετικά διαφορετικών κατά έναν τρόπο συντεταγμένο, ψύχραιμο και αποτελεσματικό. Τα αποφασιστικά βήματα προς την απελευθέρωσή τους, τα νομοθετήματα που επιτέλους σπάνε τη συνωμοσία της σιωπής φέρουν και τη δική της πινελιά. Τιμή αξίζει στη Μαρίνα Γαλανού όχι μονάχα από την κοινωνική ομάδα από εκπροσωπούσε. Από όλους μας. Γιατί; Διότι ενσάρκωνε και προοιωνιζόταν έναν άλλου τύπου πολίτη.     

Γερμανία: Ο Covid-19 αυξάνει τις ανάγκες δανεισμού στα 96 δισ. ευρώ | Η  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

του Γιάννη Βούλγαρη*

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Γερμανίας μπορεί να ιδωθεί από δύο μεριές. Κοιτώντας το από το παρόν προς το παρελθόν των εκλογικών αναμετρήσεων στις δυτικές χώρες κατά την τελευταία πενταετία, είναι καθησυχαστικό, ίσως και ενθαρρυντικό. Αν όμως ιδωθεί από το παρόν προς το μέλλον, τότε η προοπτική γίνεται ανησυχητική.

Η Γερμανία πραγματοποιούσε μία μετάβαση σε αυτές τις εκλογές. Άρχιζε η μετα-Μέρκελ εποχή. Δεν ανήκω στους «θαυμαστές» της, αλλά όπως και να το κάνεις, διήρκεσε δεκαέξι χρόνια, άρα οι Γερμανοί πολίτες θα έβγαιναν από τη συνήθειά τους. Η χώρα κυβερνιόταν «από το κέντρο», και μάλιστα από τη συγκυβέρνηση των δύο παραδοσιακά αντίπαλων κομμάτων, τα οποία όμως συγκέντρωναν πια αθροιστικά ένα ποσοστό που παλιότερα πετύχαινε σχεδόν το καθένα από μόνο του. Η λαϊκιστική εθνικιστική ακροδεξιά είχε αργήσει να εμφανιστεί σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όμως το παρελθόν τής χώρας την καθιστούσε απεχθή και την επανεμφάνισή της πιο απειλητική.