Εκλογή ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ και αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ - slpress.gr

 Του Κώστα Πάντζιου


Η ανθρωπιά στη χώρα μας πήρε άριστα, με όσα συνέβησαν στην εκλιπούσα Φώφη Γεννηματά, μέσα σε λιγότερο χρόνο από τις τρεις εβδομάδες. Ευτυχώς, στην Ελλάδα παραμένουμε συναισθηματικοί και ευαίσθητοι στον ανθρώπινο πόνο. Όπως άλλωστε πάντοτε ήμασταν οι Έλληνες –και παραμένουμε και τώρα– συναισθηματικοί και στην προσέγγιση των πολιτικών γεγονότων. Και πάλι ευτυχώς. Όμως, η ζωή συνεχίζεται και η πολιτική διαμάχη συνεχίζεται και οι πολιτικές εξελίξεις δεν σταματούν, όπως δεν σταματά και το ενδιαφέρον, για ένα θέμα που έχει να κάνει με την εκλογή νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ. Είναι μία πολιτική εξέλιξη πολύ παράξενη. Γιατί;

Ακατάλληλο για στρουθοκαμήλους": Στο νέο του βιβλίο ο Αθανάσιος  Παπανδρόπουλος γράφει για τον Γ. Μαρίνο & τον οικονομικό ταχυδρόμο |  eirinika.gr

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πριν μία εικοσαετία και βάλε, ο φίλος Χάρης, πίνοντας το δωδεκάχρονο Chivas του στο GB Corner, διάσημο μπαρ τότε του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία», στη κουβέντα που είχαμε συχνά πυκνά, τον απασχολούσε σοβαρά το «γκρέμισμα του καπιταλισμού». Βέβαια όταν φτάναμε στο «δια ταύτα», δηλαδή ποιο θα ήταν το σύστημα που θα αντικαθιστούσε το «γκρεμισμένο», εκεί το πράγμα μπερδευόταν. Η δική μου πάντως άποψη ήταν ότι είναι καλύτερα να βελτιώνεις όσο γίνεται το σύστημα που σου επιτρέπει την κατανάλωση του δωδεκάχρονου Chivas, παρά να ψάχνεις για κάτι άλλο μέσα σε ερείπια.


Την άποψη αυτή τελικά ο Χάρης δεν την απέρριπτε τελείως τα τελευταία χρόνια, αλλά προβληματιζόταν. Όταν ξαφνικά, πριν δύο χρόνια, συναντηθήκαμε στη «Ράμπα» στο Νέο Ψυχικό, μετά από ένα ταξίδι του στην Αμερική. Αντί, λοιπόν, να μου αναπτύσσει τις θεωρίες του «γκρεμίσματος» άρχισε να μου λέει κάτι παράξενα. Μου έκανε λόγο για τον «έμφυλο αυτοπροσδιορισμό», μια διατύπωση που είχα δυσκολία να καταλάβω.


Η προβληματική αφήγηση της Σώτης Τριανταφύλλου | @SimonKnowz
Η Δύση είναι γεωπολιτική οντότητα αγκιστρωμένη σε μια σειρά αξιών, σε ιδέες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Ο όρος «Δύση» έχει μακρά ιστορία και, στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής μετά το 1945, έχει συχνά ταυτιστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και με τους στενότερους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ. Ωστόσο, δεδομένης της ευρύτητας του ΝΑΤΟ (30 χώρες) και της δυσκολίας του τα τελευταία χρόνια να συγκροτήσει αποφασιστική πολιτική απάντηση σε περιοχές όπως η Ανατολική Ευρώπη, δεν είναι πια τόσο ξεκάθαρο ποιες χώρες συνθέτουν τη Δύση. Το ζήτημα θυμίζει τον Χένρι Κίσιντζερ που κάποτε ρώτησε σχετικά με την ΕΟΚ: «Σε ποιον θα τηλεφωνώ όταν θέλω να καλέσω την Ευρώπη;» Τις τελευταίες δεκαετίες, ο αμερικανικός επαρχιωτισμός, ο οποίος εκδηλώθηκε θεαματικά με τις προεδρίες Τζορτζ Γ. Μπους και Ντόναλντ Τραμπ, έχει διαλύσει την ιδέα της Δύσης: το φαινόμενο μοιάζει με το πώς οι Ευρωπαίοι λαϊκιστές, με το δικό τους ενοριακό πνεύμα, διαλύουν την ιδέα της Ευρώπης.

Έντεκα ΜΚΟ ενώνουν τις «φωνές» τους για το νερό | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Η δημιουργία ενιαίου μητρώου για την καταχώριση των εθελοντικών οργανώσεων, των Οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών, των σωματείων και των αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών και των ΜΚΟ επιχειρείται με νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, το οποίο τέθηκε χθες σε δημόσια διαβούλευση.

Τάνια Γεωργιοπούλου

 
Η δημιουργία ενιαίου μητρώου για την καταχώριση των εθελοντικών οργανώσεων, των Οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών, των σωματείων και των αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών και των ΜΚΟ επιχειρείται με νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, το οποίο τέθηκε χθες σε δημόσια διαβούλευση. Η διαδικασία θα παραμείνει ανοιχτή σε σχόλια έως τις 19 Νοεμβρίου.

Προβλέπεται ακόμα η σύσταση Διεύθυνσης ΟΚοιΠ και Κοινωφελών Φορέων στο υπουργείο Εσωτερικών. Οπως τονίζεται στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει το σχέδιο νόμου, διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν 9 διαφορετικά μητρώα καταγραφής ΜΚΟ σε διαφορετικά υπουργεία, τα οποία δεν συνδέονται μεταξύ τους.


28 Οκτωβρίου 1940: Το ηρωικό «ΟΧΙ» της Ελλάδας στην Ιταλία | Serres Sport  News
Είναι η διατήρηση μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας ένας θεμιτός στόχος;

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη


Μπερδεύουμε τα βουνά της Πίνδου με τα Δερβενάκια. Το Βυζάντιο με την Αρχαία Ελλάδα. Τους Βαλκανικούς Πολέμους με τον Δεύτερο Παγκόσμιο. Όλα είναι περίπου το ίδιο στην εθνική μας συνείδηση γιατί πίσω από όλα βρίσκεται η ίδια εικόνα: των Ελλήνων νικητών, των Ελλήνων που αδικήθηκαν, των Ελλήνων που πόνεσαν. Και η εμπέδωση της εικόνας αυτής σε κάθε γενιά μοιάζει να είναι ένας στόχος επαρκής από την πλευρά της Πολιτείας. Αυτό μαρτυρά ο τρόπος με τον οποίο εορτάζονται οι εθνικές επέτειοι εδώ και δεκαετίες. Παρελάσεις, μαχητικά αεροσκάφη, δοξολογίες, κατάθεση στεφάνων και εμβατήρια για τη Μακεδονία στις σχολικές γιορτές. Η ίδια πάντα κόπια εορτασμού για τα πάντα.