Η σημερινή συγκυβέρνηση με τον... αέρα των δύο επιπλέον μονάδων που πήρε στις δημοσκοπήσεις μετά από τους 99 νεκρούς στο Μάτι (!!!) και την παράδοση άνευ όρων στο θέμα του "Μακεδονικού", φαίνεται ότι συνεχίζει... ακάθεκτη το έργο της.

Πιστεύει ακράδαντα ότι υπάρχουν ακόμη αρκετοί αφελείς σ΄ αυτή τη χώρα. Σίγουρα δεν είναι το 36% που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, αλλά ούτε και το 62% του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του ιδίου έτους.

Του Λουκά Αθ. Γεωργιάδη

Οι σημερινοί κυβερνώντες παραμένουν πιστοί στις αρχές τους για τερατώδη ψέματα, από τα οποία στο τέλος κάτι θα μείνει. Δυστυχώς, ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος έχει ταυτιστεί με αυτές τις νοοτροπίες.



Γράφει ο Παντελής Καψής


Το 1965 ο υπουργός εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε μια φαεινή ιδέα. Να αντικαταστήσει τους χιλιάδες Μεξικάνους εργάτες γης που εργάζονταν το καλοκαίρι στη συγκομιδή των φρούτων, με φοιτητές Κολλεγίων. Στόχος ήταν να δουλέψουν εθελοντικά 20.000 φοιτητές.



Οι προσωπικές ευθύνες του Τσίπρα για το Κράτος της Ανομίας

Τα μεγάλα θέματα που απασχολούν μια κοινωνία, οφείλουν να ενώνουν και όχι να χωρίζουν. Οι πολιτικές δυνάμεις έχουν υποχρέωση να επιδιώκουν ευρύτερες συναινέσεις για την διαχείριση των λεγόμενων εθνικών θεμάτων, καθώς και εκείνων που αφορούν την ασφάλεια της χώρας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην πατρίδα μας δυστυχώς και ειδικότερα στις μέρες μας, βλέπουμε να γίνονται μονομερείς ενέργειες, που υψώνουν τεράστια τείχη διαχωριστικών γραμμών. Και ένα από αυτά και ιδιαίτερα σημαντικό αφορά το θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών.


Η απάντηση σε έξι ερωτήματα θα καθορίσει την πορεία της οικονομίας. Γιατί είναι απαραίτητο ένα διαφορετικό στυλ διακυβέρνησης. Οι πληγές από τα οκτώ χρόνια της κρίσης και πώς μπλοκάρουν τις επενδύσεις. Γράφει ο Α. Ζαΐρης.

Tου Αντώνη Ζαϊρη*

Μέσω της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, το ελληνικό εμπόριο, η ελληνική επιχειρηματικότητα αξιολογεί τον από πλευράς της κυβέρνησης απολογισμό της μακροοικονομικής κατάστασης στη χώρα καθώς και την αντανάκλαση που έχει αυτή η κατάσταση στα μικροοικονομικά μεγέθη της πραγματικής οικονομίας.


Γράφει ο Νίκος Κατσαρός

Η όλο και συχνότερη χρήση του κινητού τηλεφώνου από άτομα όλων των ηλικιών και ιδιαίτερα από μικρά παιδιά, μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες στην καθημερινή μας ζωή, όπως: αϋπνίες, διασπορά μικροβίων, υπέρταση, καρκινογένεση, έλλειψη συγκέντρωσης, στρες, μείωση της ακοής, προβλήματα στην πλάτη, αναβλητικότητα, εξάρτηση από το κινητό κλπ.


Γράφει ο Θανάσης Παπανδρόπουλος

Η παραδοσιακή ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς δεν υφίσταται πλέον. Κατέρρευσε και αυτή, ταυτοχρόνως με το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, δεν συνέβη το ίδιο και με την ιστορία. Το τέλος της δεν είναι ορατό στον ορίζοντα και, ως εκ τούτου, η μάχη των ιδεών είναι πάντα παρούσα. Μπορεί για μία περίοδο να βρέθηκε σε λήθαργο, πλην όμως από τις αρχές του 21ου αιώνα είναι εκ νέου στο προσκήνιο. Εχει ομως διαφορετικο περιεχομενο.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Το αποτρόπαιο γεγονός του λιντσαρίσματος ενός νέου εν μέση οδώ -στο πολυσύχναστο κέντρο της Αθήνας- οι εικόνες ωμής βίας που από προχθές προβάλλονται διαρκώς στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο ξεσήκωσαν ένα τσουνάμι αντιδράσεων, απολύτως εύλογων. Μυριάδες πολίτες αναθεμάτισαν τον ρατσισμό, την αυτοδικία, την αδυναμία -ή την απροθυμία- της αστυνομίας να σώσει τον Ζακ Κωστόπουλο από τα χέρια των στυγνών διωκτών του. Υπήρξαν ασφαλώς και οι αντίθετες φωνές. Εκείνες που επικρότησαν τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου επειδή πήρε τον νόμο στα χέρια του. Και μολονότι η εύκολη ερμηνεία είναι να τις αποδώσει κανείς σε χρυσαυγίτες -σε αβγά του φιδιού, μετά ή άνευ προσωπείου-, τυχόν σφυγμομέτρηση διόλου απίθανο να μας έφερνε προ οδυνηρότατων εκπλήξεων. Το να επιχαίρει ο οποιοσδήποτε για έναν θάνατο είναι αυτόχρημα ειδεχθές. Το να λέει -ή να ψιθυρίζει- ο μέσος, φιλήσυχος άνθρωπος πως "τα' θελε και τα' παθε" προκαλεί ανατριχίλα.



Του Πάσχου Μανδραβέλη

Οταν χρεοκόπησε η χώρα, έκπληκτοι οι Ελληνες ανακάλυψαν δεκάδες οργανισμούς του Δημοσίου που μόνο στόχο είχαν το βόλεμα ημετέρων, ενώ πολλοί υποψιάζονταν ότι ήταν οχήματα για τη διαφθορά υπουργών και παρατρεχάμενων. Τελικώς, ως τέκνο της ανάγκης ξεκίνησε μια τεράστια προσπάθεια να κλείσουν, εν μέσω οιμωγών και αγώνων για το «σημαντικό έργο» που αυτές προσέφεραν. Ετσι, ενώ το κράτος δεν είχε να πληρώσει για τις γάζες στα νοσοκομεία, κάποιοι (ανάμεσά τους και όλα τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) επιχειρηματολογούσαν πόσο σημαντικό είναι για την εθνική οικονομία να υπάρχει οργανισμός για την αργιλόμαζα (δηλαδή τον πηλό) και κρατικά πωλητήρια χαλιών στο Σύνταγμα.