Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Κ​​ούραση. Είναι η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι το ελληνικό τοπίο. Ας αφήσουμε κατά μέρος το φυσικό τοπίο που αντιστέκεται στην κακοποίησή του τόσες δεκαετίες και ας ρίξουμε μια ματιά στο ανθρώπινο. Ο καθένας από μας μπορεί να οραματίζεται διάφορα για τη ζωή του και για τη ζωή των παιδιών του, όμως όταν βρεθούμε όλοι μαζί, τι μας έρχεται στο μυαλό; Ανασφάλεια, φόβος και η προσδοκία της επιβίωσης.

 


Του Παντελή Καψή

Ακόμα κι ένας κυνηγός δεν μπορεί να σκοτώσει ένα πουλί που πετά προς αυτόν αναζητώντας καταφύγιο. Με αυτό το ρητό των Σαμουράι ο ραβίνος Ντέιβιντ Γουόλπ ξεκινά το άρθρο του για τον Τσιούνε Σουγκιχάρα. Έναν Γιαπωνέζο διπλωμάτη ο οποίος έσωσε χιλιάδες Εβραίους από τον θάνατο. Ήταν πρόξενος της Ιαπωνίας στην Λιθουανία το 1939 και βρέθηκε «πολιορκούμενος» από Εβραίους πρόσφυγες από την Πολωνία. Ζητούσαν απελπισμένα βίζα για να μπορέσουν να σωθούν. Ζήτησε οδηγίες από το υπουργείο και του το απαγόρευσαν ρητά. Αυτός όμως αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να τους αφήσει στην τύχη τους. Γνώριζε ότι θα καταστρέψει την καριέρα του αλλά αυτό δεν τον σταμάτησε. Έδωσε χιλιάδες βίζες δουλεύοντας νυχθημερόν, γράφοντας της με το ίδιο του το χέρι. Όταν αναγκάστηκε να φύγει, με το κλείσιμο του προξενείου, άφησε την σφραγίδα του σε έναν πρόσφυγα ώστε να μπορέσουν να πλαστογραφήσουν κι άλλες. Ακόμα και στο τρένο, την ώρα που έφευγε έδινε βίζες. Υπολογίζεται ότι σήμερα είναι στη ζωή 40.000 άτομα χάρη, σ αυτόν. Μετά τον πόλεμο έχασε την δουλειά του και δούλευε σε χειρωνακτικές εργασίες χωρίς κανείς να γνωρίζει την συνεισφορά του. Τον ανακάλυψε το 1968, ένα από τα παιδιά που έσωσε, όταν ήρθε στο Τόκιο στην πρεσβεία του Ισραήλ.



Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς

Η εκχώρηση Αυτοκέφαλου στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και ο κίνδυνος για μεγαλύτερη ένταση στις σχέσεις της χώρας με τη Ρωσία. Η ανοικτή σύγκρουση της Ρωσικής Εκκλησίας με το Πατριαρχείο και ο φόβος για νέα Σχίσματα.



Του Κωστή Χατζηδάκη*

Διακίνηση ναρκωτικών, κλοπές, μαχαιρώματα, βία και απειλές ενάντια σε όποιον συχνάζει εκεί, χώροι κατειλημμένοι από τραμπούκους, απόλυτη ατιμωρησία απέναντι στις πάσης φύσεως παραβατικές συμπεριφορές. Δεν μιλάμε ούτε για τα Εξάρχεια, ούτε για το Ζεφύρι. Μιλάμε για τα ελληνικά πανεπιστήμια το 2018!


Μπορεί να έσβησε η φωτιά στις τραπεζικές μετοχές, πλην όμως η μυρωδιά της παραμένει.

«Γερνάω πάντοτε διδασκόμενος» λέει ο σοφός άνδρας. Μήπως όμως κάποιοι λαοί δεν διδάσκονται τίποτε απολύτως γιατί πολύ απλά δεν θέλουν να μάθουν; Πολύ φοβούμεθα ότι αυτό ισχύει με το παραπάνω στην Ελλάδα, όσο και αν η χώρα μας θέλει να φαντάζει ως ο τόπος της φιλοσοφικής σκέψης και του ορθού λόγου. Και από την άποψη αυτή, πολλές από τις τελευταίες εξελίξεις λένε πολλά, και διδάσκουν περισσότερα για όσους θέλουν να μαθαίνουν.

Πως η «μετριοκρατία» ισοπεδώνει τη χώραΤου Αθ. Χ.Παπανδρόπουλου

«Η φωτιά στις τραπεζικές μετοχές έγραψε στα «ΝΕΑ» ο Σεραφείμ Πολίτης,έσβησε στο παρά πέντε και αποσοβήθηκαν τα χειρότερα για το Χρηματιστήριο και την οικονομία, πριν το φαινόμενο πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι Τράπεζες ήταν το πρώτο μεγάλο θύμα του νέου ασταθούς, αβέβαιου και χωρίς ορατότητα περιβάλλοντος που επικρατεί στην ελληνική οικονομία».



Η εκδίκηση του χώρου και η εκδίκηση των ανθρώπων

Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου

Το βαγόνι του μετρό είναι ασφυκτικά γεμάτο, αλλά σε μια θέση κάθονται δυο σακούλες του σούπερ-μάρκετ: ο ιδιοκτήτης τους δεν κάνει καμιά κίνηση να την ελευθερώσει. Ούτε κάποιος από τους ορθίους διεκδικεί τη θέση. Τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα σκουπίδια λίγες μόνο ώρες μετά το πέρασμα του απορριμματοφόρου· πολλά γλιστράνε στη διάρκεια της αποκομιδής. Ο οδοκαθαριστής σέρνει αφηρημένος τη σκούπα του. Οι κάδοι της ανακύκλωσης ξεχειλίζουν από οικιακά απόβλητα· από ψάρια και φλούδες, αλλά κι από ηλεκτρικές συσκευές, καλώδια και μπαταρίες. Ό,τι περισσεύει από τα σπίτια οι κάτοικοι το κατεβάζουν στον δρόμο και ύστερα χτυπάνε τις παλάμες τους: Πάει κι αυτό! Ξεφορτώθηκα τη σπασμένη λεκάνη της τουαλέτας και το ξεχαρβαλωμένο στρώμα!



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Γιος φιλικού μου ζευγαριού με πανεπιστημιακές σπουδές κατέθεσε βιογραφικό σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας και του πρόσφεραν τετράωρη δουλειά, με αποδοχές 184 ευρώ τον μήνα. Ο ίδιος ο νεαρός μου εξομολογήθηκε (χρησιμοποιώ την λέξη, διότι ντρεπόταν να μου το πει λες και έφταιγε αυτός) ότι εταιρεία πώλησης ενέργειας του έδωσε 230 τον μήνα, αλλά σε …δωροεπιταγές, όχι χρήματα.



Γράφει η Λοβέρδου Μυρτώ

Η Σοφία Βγενοπούλου έχει ταυτίσει το όνομά της με το θέατρο για εφήβους και παιδιά. Ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που σπούδασαν για να αφιερωθούν σε αυτό που αγαπούν και πιστεύουν. Και η ίδια δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Γι’ αυτό και όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Στάθης Λιβαθινός τής πρότεινε να αναλάβει το Μικρό Εθνικό, διόλου δεν προβληματίστηκε: «Την αποδέχθηκα αμέσως» λέει. «Ηταν μια καλή στιγμή για μένα, είχα αποκτήσει εμπειρία». Και έτσι από τον περασμένο Μάιο που έγινε υπεύθυνη του Μικρού Εθνικού στρώθηκε στη δουλειά.