Γιατί στην Άγκυρα αγαπούν τον καθηγητή Ιωακειμίδη - slpress.gr

Θα πρέπει να ξανασκεφθούν ορισμένα βασικά γύρω από τον πόλεμο

Π.Κ. Ιωακειμίδης

Μήπως η Δύση/Ευρώπη (Ευρωπαϊκή Ενωση – ΕΕ) τελικά υπνοβατεί; Μήπως (τώρα πλέον) ακολουθεί μια μάλλον τυφλή πολιτική για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την αντιμετώπιση της Ρωσίας; Πολιτική που δεν φαίνεται να οδηγεί ξεκάθαρα πουθενά ή μάλλον οδηγεί στο πλήρες αδιέξοδο ενώ εμφανώς φέρνει πολλαπλά αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Τα ερωτήματα αυτά δεν γράφονται από αναλυτές με συμπάθεια προς τον πρόεδρο Πούτιν και τον επιθετικό πόλεμό του με τις βαρβαρότητες που διαπράττει στην Ουκρανία. Γράφονται από προσεκτική ανάγνωση των δεδομένων και πραγματικότητας και των προοπτικών όπως εμφανίζονται και κυρίως από ανησυχία, ενδιαφέρον για το μέλλον της Ευρώπης και του διεθνούς συστήματος. Οι οποιεσδήποτε άλλες παράπλευρες συνέπειες του πολέμου (ενίσχυση – διεύρυνση ΝΑΤΟ, αφύπνιση Γερμανίας, κ.ά.) δεν αλλάζουν ουσιωδώς την εξίσωση. Ποια είναι αυτά τα δεδομένα;

Ένα βιβλίο που επέχει τη θέση δοκιμίου για την οικονομία Αθανάσιου  Παπανδρόπουλου: “Ακατάλληλο για στρουθοκαμήλους”... Του Κώστα Σερέζη

Του Κώστα Σερέζη*



Την πρόσκληση για την εκδήλωση (1) την απέστειλα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σε γνωστά μου πρόσωπα, εντός και εκτός Ελλάδας, για ενημέρωση. Φίλος από το Λονδίνο μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι, προ εικοσαετίας περίπου, και με πρωτοβουλία που είχε η Βρετανίδα ευρωβουλευτής Τερέζα Βίλιερς προβλήθηκε στην Ευρωβουλή ένα φιλμ του Δώρου Παρτασίδη, που προσέγγιζε το πρόβλημα της Κύπρου, χωρίς πατριωτικές κορώνες και συναισθηματισμούς. Παρών και ο Γιάννης Μαρίνος, ο οποίος υπέδειξε κατ’ ιδίαν στην τετραμελή δημοσιογραφική ομάδα της προβολής “να στηρίζουν την Τερέζα Βίλιερς. Θα αναδειχθεί στην πατρίδα της σε φωνή χρήσιμη για την Κύπρο και την Ελλάδα”. Αποδείχθηκε σωστός. Η Βίλιερς εξακολουθεί να είναι η πιο φιλοκυπριακή φωνή στο Συντηρητικό Κόμμα, κάτι ασυνήθιστο στην βρετανική πολιτική σκηνή, την οποίαν χαρακτηρίζει η διπλωματική υποκρισία.

Ανιστόρητος» ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Είναι ανάγκη να καταλάβουν οι δυτικές δημοκρατίες πως είναι λάθος το οικονομικό πεδίο στο οποίο διάλεξαν να αναμετρηθούν με τη Ρωσία.

«Κερδίζει η Ρωσία τον Πόλεμο;». Με τον τίτλο αυτό πριν από 15 ημέρες περίπου το ΙΕΝΕ (Ιnstitute of Energy for South East Europe, Weekly Report) κυκλοφόρησε την εβδομαδιαία του αναφορά για τις ενεργειακές εξελίξεις στην περιοχή – και όχι μόνο. Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Ινστιτούτου γίνονται σημαντικές επισημάνσεις κι έκρινα πως άξιζε να πληροφορηθείτε το περιεχόμενό τους.

Υφυπουργός | Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου

Της Σοφίας Βούλτεψη

Στον Έβρο ο Ερντογάν προσπαθεί να πετύχει μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: Να δείξει στους Τούρκους ότι διώχνει τους πρόσφυγες και να προκαλέσει συνοριακό επεισόδιο με την Ελλάδα. Για να φέρει σε πέρας το σχέδιό του χρησιμοποιεί ως ορμητήριο τις νησίδες του Έβρου. Τις ίδιες νησίδες χρησιμοποιεί και ο ΣΥΡΙΖΑ ως ορμητήριο για μια νέα εκστρατεία πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Την ώρα που η Τουρκία δημιουργεί «δεξαμενές» ανθρώπων για να γράψει το νέο κεφάλαιο της εργαλειοποίησης των προσφύγων, ο ΣΥΡΙΖΑ γράφει άλλο ένα κεφάλαιο στο βιβλίο της πολιτικής του ιδιοτέλειας.

Ρεπορτάζ του Κάμπου | Facebook

Του Λευτέρη  Χαραλαμπόπουλου

Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούμε ξανά βασικές αρχές της δημοσιογραφίας

Οι… πρόωροι θάνατοι δημοσιοτήτων είναι μια από τις παλαιότερες δημοσιογραφικές αμαρτίες.

 

Όπως είπε και ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας – και χιουμορίστας – Μαρκ Τουείν: «οι αναφορές στον θάνατό μου είναι κάπως υπερβολικές». Μάλιστα, δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά το νόημα ήταν αυτό.

Το κλίμα σε «κατάσταση ανάγκης». Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ* – Ανανεωτική  Αριστερά

ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ

 

Και αυτό το καλοκαίρι η συντελούμενη κλιματική αλλαγή όχι μόνο έκανε αισθητή την παρουσία της, αλλά ταυτοχρόνως έδειξε, ότι, όσο περνάει ο χρόνος, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη τόσο για την ανθρώπινη οντότητα όσο και για την βιοποικιλότητα.

 

Παράλληλα γίνεται ορατή η αδυναμία των κοινωνιών, που συνθέτουν την παγκόσμια κοινότητα, να αντιμετωπίσουν τα γενεσιουργά αίτια της κλιματικής αλλαγής, τα οποία είναι παράγωγα της ανθρώπινης δραστηριότητας.

 

 42 πολιτικοί, νομικοί και δημοσιογράφοι υπερασπίζονται τη δημοσιογραφία ως  «θεματοφύλακα της δημοκρατίας»

του Κώστα Σερέζη(*)

 

Τον Κωνσταντίνο Καλλιγά (1928-1993) τον γνώρισα προτού τον συναντήσω (1). Χρόνια πολλά πριν, αρχές της δεκαετίας του 1960. Έκανα ήδη τα πρώτα μου βήματα στη ραδιοφωνία της Κύπρου ως κειμενογράφος, παρουσιαστής ειδήσεων και εκφωνητής σε διάφορες εκπομπές. Ο τότε διευθυντής του ραδιοφώνου Ανδρέας Χριστοφίδης, μου ανέθεσε να επιμελούμαι και να παρουσιάζω κάποια κείμενα που έρχονταν από την Αθήνα. Έφεραν την υπογραφή του Κωνσταντίνου Καλλιγά. Ήταν κείμενα γραμμένα στη γραφομηχανή, πάνω σε διαφανές χαρτί και σε πυκνές σειρές. Πυκνά όμως ήταν και τα νοήματα αυτών των κειμένων, όπως γρήγορα διαπίστωσα. Έτσι που οι φράσεις ήταν φορτωμένες με σκέψεις και απόψεις, συχνά μακροσκελείς με πλούσιες παρενθέσεις, κείμενο κατάλληλο περισσότερο για δημοσίευση και κατ’ ιδίαν ανάγνωση παρά για εκφώνηση, έπρεπε να γίνει πιο «ραδιοφωνικό», όπως λέγαμε, με μικρότερες φράσεις, εύληπτες στο ευρύ κοινό, με εναλλαγές φωνών και προσθέτοντας τις κατάλληλες μουσικές σε μια προσέγγιση κλασικού ραδιοφώνου, όπως συνηθίζονταν τότε. Εξετάζοντας με περισσότερη φροντίδα αυτά τα κείμενα για να γίνουν οι αναγκαίες παρεμβάσεις είδα πόσο γνήσια ιδεολόγος ήταν ο συνεργάτης από την Αθήνα σε ό,τι έγραφε και ανέλυε. Πόσο διαποτισμένος ήταν από ένα βαθύ αίσθημα δικαίου και ανθρωπιάς. Δεν ήταν κείμενα που αναφέρονταν στην Κύπρο και το πρόβλημά της οπότε θα ήταν πιο άμεση για τον τόπο αυτή η ευαισθησία. Ήταν προβληματισμοί πάνω στις διεθνείς εξελίξεις της εποχής εκέινης, που τις αντίκριζε με γνώση και ευθύνη, μ’ ένα οικουμενικό πνεύμα, σαν γεγονότα που συνέβαιναν στη γειτονιά μας.

ΕΡΕΥΝΑ: Χωρίς Ρώσους και Ουκρανούς δεν... - Ενημέρωση της Περ. Πελοποννήσου

Του Θανάση Φροντιστή*

     Όσο περνάει ο καιρός, όσο συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, όσο βαθαίνει η ενεργειακή κρίση, τόσο η Ευρώπη συνειδητοποιεί τον αναντικατάστατο ρόλο της Ρωσίας στην προμήθεια ενέργειας. Την οποία, υπακούοντας στα Αμερικανικά κελεύσματα, την στρίμωξε στη γωνιά, πιστεύοντας ότι τελείωσε μ’ αυτήν μια για πάντα. Ξεχνώντας όμως, δυστυχώς, την πλήρη σχεδόν εξάρτησή της από αυτήν στον τομέα της ενέργειας,  λογαριάζοντας δηλ., δυστυχώς, χωρίς τον… ξενοδόχο. Τώρα, πληρώνει τις συνέπειες, που όσο πλησιάζει ο χειμώνας, γίνονται όλο και πιο βαριές.