Του Χρήστου Ν. Κώνστα

Ο Φλαμπουράρης μιλούσε διαρκώς στο τηλέφωνο με Φρανκφούρτη για να προλάβει να φέρει το Σχέδιο Νόμου την Τρίτη στη Βουλή. Ο Δραγασάκης ήσυχος και αδιάφορος στους Δελφούς, ξεδίπλωνε το πονεμένο του όραμα για μια κρατικίστικη Αναπτυξιακή Τράπεζα, την οποία ουδείς χρηματοδοτεί ακόμη παρά το γεγονός ότι έχει ήδη εξαγγείλει τις απαραίτητες προσλήψεις.

 

Γελοιογραφία Ηλία Μακρή  Καθημερινή

του Λάμπρου Ροιλου

Περί του Τραμπ και του Κιμ, ουδένα εξ΄αυτών προ του τέλους μακάριζε…

Την ευωχία στο δείπνο των Τραμπ-Κιμ (της 27/2/19 στο Ανόϊ), με τις εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις διαδέχθηκε την επόμενη μέρα η ψυχρολουσία της κατάρρευσης των συνομιλιών.

Η επίσημη δικαιολόγηση που παρείχε ο Τραμπ δημοσίως είναι ότι απαιτήθηκε από τον Κιμ η πλήρης άρση των κυρώσεων έναντι όχι ουσιαστικού ανταλλάγματος. Που συνίστατο σε κλείσιμο μέρους πυρηνικής εγκατάστασης, η οποία όμως δεν προσδιορίστηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ ειδικώτερα.



Δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα σοσιαλδημοκρατική παράταξη, με στελέχη που προέρχονται από την κομμουνιστική αριστερά και τον κρατικοδίαιτο συνδικαλιστικό χώρο.

Του Δημήτρη Δημητράκου*

Τι είναι η σοσιαλδημοκρατία; Το όνομα αυτό δόθηκε στις πολιτικές ήπιου σοσιαλισμού που επέλεξαν κόμματα της Αριστεράς στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τα κομμουνιστικά κόμματα, που γεννήθηκαν αμέσως μετά τη Ρωσική Επανάσταση, και που επέλεξαν την απόλυτη ρήξη με τον καπιταλισμό και την «αστική» δημοκρατία.



Γράφει ο Διονύσης Γουσέτης

Στην αρχή έδωσε το δικαίωμα ψήφου στα ανήλικα των 17 ετών, ψηφοθηρώντας στην ορμή της νεανικής άγνοιας. Παράλληλα, αρνήθηκε αυτό το δικαίωμα στους Έλληνες του εξωτερικού, επειδή αυτοί δεν έχουν άγνοια. Φέτος έδωσε δικαίωμα ψήφου σε 43.000 αλλοδαπούς, που κατά σύμπτωση όλοι ψηφίζουν στην Α΄ Αθηνών. Μάλιστα, προσπάθησε να το πουλήσει ως «ανθρωπιστική ενέργεια». Αυτός που ο «ανθρωπισμός» του επέσυρε επανειλημμένες καταδίκες από το Συμβούλιο της Ευρώπης, τη Διεθνή Αμνηστία και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις.



Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Η παθογένεια της πολιτικής είναι πανθομολογούμενη από την ελληνική κοινωνία και το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει, τις πταίει; ποιος πράγματι ευθύνεται για την κατάπτωση αυτή της πολιτικής;  Ο κατεξοχήν υπεύθυνος είναι ασφαλώς ο ίδιος ο πολιτικός, ο οποίος επιδιώκει με ένα τρόπο την εκλογή του στην πολιτική κονίστρα και στη συνέχεια η άσκηση της πολιτικής, αλλά και η διαδικασία εξασφάλισης της επανεκλογής του. Η όλη αυτή πολιτική διαδρομή, σε συνδυασμό με τη ανωριμότητα των κομμάτων, είναι αυτή που προσδιορίζει την ποιότητα, την αξία και την σημασία της πολιτικής. Όσο αληθινά, ειλικρινά και έντιμα ασκείται και μεταδίδεται η πολιτική από τους πολιτικούς, καθορίζει και προσδιορίζει την ποιότητα, την αξία, αλλά και την αναγκαιότητα της πολιτικής. Διότι όσο και να κατακρίνουμε την πολιτική και τους πολιτικούς, δεν είναι δυνατό να υπάρξει διακυβέρνηση χωρίς πολιτικούς. Αντί λοιπόν να επικαλούμαστε τον «Μαυρογυαλούρο» για κάθε πολιτική πλοκή είναι προτιμότερο να προβληματιστούμε για την «θεραπεία» της.



Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Κυριακή• 24 Φεβρουαρίου 2019• ώρα 16.00• Αθήνα• Θέατρο Άλφα/Ιδέα• περισσότεροι από τριακόσιοι (300) Ηλείοι που ζουν στην Αττική (καθιστοί και όρθιοι) περιμένουν την Θεατρική Ομάδα «ερασιΤΕΧΝΕΣ» (του Δήμου Ήλιδας) να «ξεκινήσουν» το δρώμενο ΡΑΦΤΗΣ ΚΥΡΙΩΝ του Γάλλου (μετρ της Φάρσας) Ζώρζ Φεϊντώ.



Ανυπολόγιστες είναι οι πνευματικές, ηθικές και ψυχολογικές ζημιές που έχει υποστεί μια κοινωνία η οποία είναι έτοιμη να δεχθεί και οποιονδήποτε βιασμό θεσμών και αξιών.

Του Αθανασιου Χ. Παπανδρόπουλου

Τα αίτια της οικονομικής καθιζήσεως της χώρας είναι γνωστά, ορατά και οι μόνοι που αρνούνται να δουν, να το καταλάβουν και να τα θεραπεύσουν, είναι αυτοί πουπολλά χρόνια τώρα «αγωνίζονται» για μια Ελλάδα επαίτη, μίζερη και κλειστή στον εαυτόν της. Η κλειστή Ελλάδα είναι το «όραμά» τους. Είναι αυτή που τους επιτρέπει να επιβιώνουν και να πλουτίζουν. Όλοι αυτοί λοιπόν, σήμερα έχουν κάθε λόγο να είναι εξαιρετικά αισιόδοξοι. Οι κρίσεις που οι ιδιοι προκάλεσαν,σήμερα τούς βοηθούν να νέμονται τήν εξουσία,που γι’αυτούς υπήρξε πάντα μέγα ζητούμενο.  



Της Σώτης Τριανταφύλλου

Το ότι όλο και λιγότεροι Ευρωπαίοι προσπαθούν να ζήσουν σύμφωνα με τις θρησκευτικές διδασκαλίες δεν ακυρώνει αιώνες ταύτισης των χριστιανικών αξιών με την πολιτική και την ιστορία της Ευρώπης.