Του Χρήστου Χωμενίδη

Στις 2 Μαΐου 1945, δυο φαντάροι σκαρφάλωσαν σε ένα τεράστιο μισογκρεμισμένο κτήριο και στερέωσαν στον εξώστη του ένα κοντάρι με ένα κόκκινο πανί, ραμμένο όπως-όπως από τρία τραπεζομάντηλα. Ένας πολεμικός φωτορεπόρτερ ονόματι Γεβγένι Χαλντέι τους απαθανάτισε. Το στιγμιότυπο τυπώθηκε σε εκατομμύρια αντίτυπα, δημοσιεύτηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Το μήνυμα ήταν εκκωφαντικό, δοξαστικό. Η σοβιετική σημαία κυμάτιζε στο Ράιχστανγκ. Το Βερολίνο είχε καταληφθεί. Ο ναζισμός είχε ηττηθεί στην καρδιά του.


Στο ερώτημα αν ο φασισμός, ο ναζισμός και ο κομμουνισμός είναι «παρόμοιες» ιδεολογίες και απορρέοντα συστήματα, η απάντηση είναι: ναι και όχι.

Σώτη Τριανταφύλλου

Η Σώτη Τριανταφυλλου γράφει για το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «για την ευρωπαϊκή μνήμη για το μέλλον της Ευρώπης» και τις αντιδράσεις που προκάλεσε


Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος


Μα πώς είναι δυνατόν, μια χώρα δέκα εκατομμυρίων να μην μπορεί να απορροφήσει εκατό χιλιάδες πρόσφυγες ή μετανάστες; Πείτε τους όπως θέλετε. Δώδεκα χιλιάδες στη Μόρια; Σιγά το δύσκολο.



Τι είναι «πολύ-πολιτισμικότητα»; Είναι καλό ή κακό για μια κοινωνία;
Και τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε με «έξωθεν καταναγκασμό» να μετατρέψουμε μια κοινωνία σε «πολύ-πολιτισμική»;
Του Θανάση Κ.



Είναι αναγκαία η Θρησκεία στην κοινωνία και πως συνδέεται με την Παιδεία;
                 
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

 Η τελευταία απόφαση του ΣτΕ για την παιδεία, τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της κοινωνίας, όπως xτην είχε διαμορθώσει η μέχρι πρότινος λεγόμενη ηγεμονία της αριστεράς. Μια ηγεμονία η οποία ευελπιστούμε να έχει αποδυναμωθεί σε βαθμό που να μην δύναται να στρεβλώσει πλέον την κοινωνία μας. Το επισημαίνω τούτο διότι η αριστερά, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, πίστευε ότι αν εφαρμοστούν οι ιδέες της θα έχουμε μια καλύτερη κοινωνία.


 
Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Το σημερινό Κείμενο είναι αφιερωμένο στο Φωτεινό Ταξίδι του ΤΑΚΗ ΔΟΞΑ. Ένα Ταξίδι που ξεκίνησε στον Πύργο της Ηλείας το 1976 (30 Οκτωβρίου). Αυτό το Ταξίδι του «Ερημίτη του Πύργου»  (Παγκόσμια αναγνωρισμένος και καταξιωμένος ως «Ο Ποιητής του Φωτός»). Αυτό το Κείμενο δεν αποτελεί την συναισθηματική έκφραση προς τον Πατέρα Μου, αλλά είναι το οφειλόμενο χρέος και η ευθύνη του (κάθε) ΠΟΛΙΤΗ να ΤΙΜΑ και να ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ την (οποιαδήποτε) ΠΡΟΣΦΟΡΑ/ΔΡΑΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ και ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.



Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Ο κ. Κώστας Γαβράς είναι σκηνοθέτης, μεγάλος σκηνοθέτης κατά πως λένε οι επαΐοντες. Δεν είναι οικονομολόγος, αλλά ούτε χρειάζεται να είναι για να κάνει ωραίες ταινίες. Χρειάζεται απλώς έναν καλό, έναν κακό και μια άσχημη κατάσταση που θα περιγράψει με την κινηματογραφία του. Υπάρχουν όμως κάποια ζητήματα που είναι τόσο προφανή, ώστε να μη χρειάζονται ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις, αλλά κοινή και χωρίς προκαταλήψεις λογική.



Του Ηλία Καραβόλια

Παρά την υπερβολική αισιοδοξία για αλλαγή της ζωής μας μέσω βελτίωσης του οικονομικού κλίματος (απο κεφάλαια που δεν βλέπουμε αλλά απλά ελπίζουμε ότι θα έλθουν επειδή μας μίλησαν και τους μιλήσαμε) αυτά που σίγουρα έρχονται είναι τα ραβασάκια απο τις τράπεζες (τα οποία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα) δείχνοντας ότι υπάρχει μια μόνιμη και δυνατή σχέση που έχει πλέον έγκατασταθεί για τα καλά στην ελληνική κοινωνία: η σχέση πιστωτή και οφειλέτη. Kαι η διαχείριση αυτής της σχέσης λειτουργεί συμπληρωματικά στην αναπαραγωγή της εξουσίας του χρέους.